महाभारत : म्हजे कल्पनेंतल्यान

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

सभापर्व : 2

शिशूपाल आनी कृष्ण

(जरासंधाक कृष्णान भीमा वरवीं मारुन उडयिल्लो. ते आतां द्वारकेंत कांयच भिरांत नासतना जगूंक पावतले. हें सगलें कृष्णान स्वताच्या तोंडान यादवांक सांगपाचें आशिल्लें…. आतां फुडें…)

जरासंधाक मारून भीमान राजसूय यज्ञांतली व्हडली आडखळ ना केल्ली. युधिश्टीरान मागीर आपल्या चारूय भावांक चार दिकांक सैन्या सयत धाडले. उत्तर दिकेक अर्जुन, उदेंतीक भीम, दक्षिणेक सहदेव आनी अस्तंत दिकेक नकूल गेलो. चारूय पांडवांनी ते गेले दिकांक आशिल्ली सगलीं राज्यां जिखून राजसूय यज्ञा खातीर खूब धन आनी मालमता एकठांय केली. इंद्रप्रस्थाक परत येवन तांणी जमिल्ली सगली संपत्ती युधिश्टीराचे सुवादीन केली. पांडवांचो खजिनो भांगर, चांदी, वज्रा, रत्ना- माणकांनी भरून गेलो. ते खेरीज कितलेशेच हती, घोडे, रथ, पांडव तांच्या बाराबर घेवन आयिल्ले. इंद्रप्रस्थ आता खरेलेंच इंद्राचे नगरी भशेन ऐश्वर्यसंपन्न जालें. पांडवांनी मागीर सगल्या राजांक निमंत्रणा धाडली आनी तांका राजसूय यज्ञाक हाजीर रावपाक सांगलें.

युधिश्टिर राजसूय यज्ञ करता हे हस्तिनापूरांत कळतकच भीष्म आनी विदूराक खूब खोस जाली. निमंत्रण मेळना फुडें ते हेर कौरवांक घेवन इंद्रप्रस्थाक आयले. यज्ञाच्या निमतान इंद्रप्रस्थ पळोवपाक मेळटले ह्या विचारान द्रोणाचार्य, कृपाचार्य, अश्वत्थामा, शकुनी हेय कौरवां वांगडा भायर सरले. पांचाल राज्यांतल्यान द्रुपद आनी ताचे पूत, मत्स्य देशातल्यान विराट आनी ताचो पूत, द्वारकेंतल्यान कृष्ण आनी कांय यादव, हे सगळे आपल्या घरच्यां सयत राजसूय यज्ञाक आयले. हे खेरीज चेदी राज्यांतल्यान शिशूपाल, मगधांतल्यान जरासंधाचो पूत सहदेव आनी कृष्णान जरासंधाचे बंद‌खणीतल्यान सोडून दिल्ले राजा हेय हाजीर आसले. युधिश्टिराच्या राजसूय यज्ञाक लागून भारत देशांतले सगले राजा इंद्रप्रस्थाक एकठांय जाल्ले. ह्या सगल्या राजांनी इंद्रप्रस्थाक येताना युधिश्टिराक दिवपाक व्हडले- व्हडले नजराणे हाडिल्ले. त्या कारणान युधिश्टिराचो खजिनो उपाट भरून गेलो.

आयिल्या सगळ्या राजांच्या उपस्थितींत धर्मराजान मागीर राजसूय यज्ञ केलो. यज्ञ पूर्ण जातकच यज्ञ करतल्या रूशींनी युधिश्टीर सम्राट जाल्ल्याचें जाहीर केलें. जमिल्ल्या सगल्या राजांनी व्हड खोशेन ताळयो वाजयल्यो. हे जाल्या उपरांत आयिल्या सगल्या राजांचो भोवमान करून तांका निरोप दिवपाची वेळ आयली. सगळ्यांत पयलीं कोणाचो भोवमान करचो अशें धर्मराजान भीष्माक विचारलें. भीष्मान आपली नदर सगले वटेन भोंवडायली आनी तांणे मागीर धर्मराजाक कृष्णाचे नांव सुचयलें. ते प्रमाण सहदेव कृष्ण बशिल्लो त्या आसना कडेन गेलो. ताणें कृष्णाचे पांय धुवन ताची पुजा केली आनी ताका वंदन करून भेट दिली. सगले राजा व्हड खोशेन पांडवांनी कृष्णाक दिल्लो भोवमान पळयताले. कृष्णाचो भोवमान केल्या उपरांत सहदेव आतां फुडले पुजेची तयारी करतालो.

इतल्यांत कृष्णाचो आतेभाव आनी पांडवांचो मावसभाव, चेदी राज्याचो राजा शिशूपाल उठलो आनी ताणें युधिश्टीराक मोठ्यान उलो मारलो आनी म्हणले, ‘धर्मा, एकतर तू तकलेन सारको ना, ना जाल्यार तूं कुड्डो तरी जाला. हांगा सबंद देशांतले सगळे राजा हाजीर आसताना, तुवें सगल्यांत पयली, पुजेचे भोवमान कोणाक दिलो जाल्यार, ह्या कृष्णाक? तो खंयच्या राज्याचो राजा ते म्हाका सांगशी? ह्या सगळ्या राजां मदीं एका गोरवां राखतल्या राखण्यांक तुवें पयलो मान दिला?’ शिशूपालाचे ते उलोवप आयकून खंयचोच राजा कांयच उलोयलो ना. कृष्ण आपल्या आसनार ओग्गी बसून शिशूपाल उलयता ते थंडपणान आयकतालो. कृष्ण कांयच उलयना ते पळोवन शिशूपालाक आनीक चेव आयलो आनी तो आपले आसन सोडून सभाघरांचे मदीं येवन उलोवंक लागलो, ‘धर्मा, हांगा आशिल्ले जाण्टेय तुका दिसूंक ना? हांगा तुजो आजो भीष्म आसा, तुजे आचार्य द्रोण आनी कृप आसात. तांका पयलो मान दिवचो सोडून तूं ह्या पळपूट्याक सोदून काडलो? जरासंधा आड लडाय करचे बदला हो कितलेशेच फावटी पळून गेला आनी आतां तेवटेन पयस द्वारकेंत चोराभशेन लिपून रावला. भियेड्डो खंयचो! जरासंधा कडेन शाणपण खपूंक ना म्हणून हाणें भीमाक हाताक धरून ताचो भायले भायर काटो काडून उडयलो. हांणे स्वताच्या मामाक, कंसाक तो बेसावध आसताना मारुन उडयला. असल्या मनशाक तू सगल्या राजा भितर पयलो मान दिला?’ 

शिशूपालाचें तें उलोवप आयकून भीमान रागान मुठी आंवळ्ळ्यो. अर्जुन दोळे तांबडे गूंज करून शिशूपालाक पळोवंक लागलो. पूण कृष्ण शांत बशिल्लो. शिशूपालान ताचो इतलो अपमान केलो. पूण ताणें ताका उरफाटें उत्तर दिलें ना. पूण शिशूपाल कृष्णाक जें उलयतालो तें भीष्माक सोंसले ना. तो शिशूपाल उबो आशिल्लो थंय गेलो आनी ताणें ताका सांगलें, ‘हें पळय, शिशूपाल तूं युधिश्टीराक बोल लावं नाका. हांवेंच ताका कृष्णाचें नांव सुचयल्लें.’ ते आयक‌ना फुडें शिशूपालाचे आनीक भिरभिरलें. ताणें म्हणलें, हरशीं म्हणून तूं पांडवाचो आनी कृष्णाचोच बरो मागतो. तू आनी युधिश्टीराक कितें बरें सांगतलो? तू आता म्हातारो जाला. तुजी बुद्दी भ्रश्ट जाल्या.

भीष्माक शिशूपालान अशें उलयना फुडें कृष्ण आपल्या आसना वयलो उठलो, भीष्माक ताणें आपल्या हातांनी ताच्या आसनार व्हरुन बसयलो. आपल्या आज्याक वायट उतरां दिलीं हे खातीर पांचूय पांडव रागान शिशूपालाच्या आंगार धावून वताले, तांकां कृष्णान फाटीं ओडले. ताणें मागीर शिशूपालाक म्हणलें, ‘शिशूपाल पांडवां सारको तूय म्हजो आतेभाव. आतेच्या तोंडाक पळोवन हांव आतां मेरेन ओगी रावलों. पूण आतां जर तूं एक लेगीत उतर म्हजेआड काडशीत जाल्यार तुजें कितें जातलें तें हांव सांगूक शकना. तेन्ना तूं बरें भशेन तोंड धांप आनी आपल्या आसनार वचून बस.’

 पूण शिशूपाल ओगी रावलो ना. तो आनीक फुरफुरलो. तू म्हाका भंय घालता? तूं भिजूड म्हाका मारतलो? अशें म्हणून तो मोठमोट्यान हांसूक लागलो. मागीर कृष्णूय ओगी रावलो ना. आपल्या कमरपट्यांत दावे वटेन खोंविल्ले चक्र ताणें केन्ना भायर काडलें आनी केन्ना ते शिशूपाला वटेन सोडून दिलें हें कोणाकूच कळ्ळें ना. चक्र जुस्त शिशूपालाच्या गळ्याक लागले. गळो चिरिल्ल्यान शिशूपालाचो थंयच जीव गेलो आनी तो सकयल पडलो. कृष्णान जे तरेन चक्र सोडून शिशूपालाक मारलो ते पळोवन जमिल्ल्या राजांच्या मनांत कृष्णा विशीं भंय उत्पन्न जालो. कितें करचें, कितें उलोवचें हे कोणांक सुचलें ना. पांडवांनी मागीर शिशूपालाचे प्रेत थंयच्यान उकलून दुसरे कडेन दवरपाक सांगले. अर्जुनान कृष्णान सोडिल्ले चक्र धुंवून घेतले आनी परत कृष्णाक हाडून दिले. सहदेवान उरिल्ल्या राजांचो भोवमान केलो आनी तितल्यान राजसूय यज्ञाचो कार्यक्रम सोंपलो.

सगले राजा थंयच्यान गेल्या उपरांत पांडवांनी शिशुपालाचेर निमाणे संस्कार करून घेतले. अशें तरेन युधिश्टीरान केल्लो राजसूय यज्ञ सोंपलो. युधिश्टीर आता सम्राट युधिश्टीर जाल्लो, यज्ञय वेवस्थीत जाल्लो पूण शिशुपालाच्या मरणाक लागून पांडवाक तो अपशकून जाल्ले भशेन दिसलें. (फुडें चलता)

अनिल नायक

9049079789