भांगरभूंय | प्रतिनिधी
आज हातांपांयांनी जाता सर कामां करपाचींच. मुळ दोनुय घरचे जाण्टेले समंजस आशिल्ले. एकामेकांच्या आदाराक धांवताले. मदींच कांय वर्सां तांच्या भुरग्यांच्या विचारसरणे मुखार घरांतलें वातावरण शांत दवरपाक तांणी सगळें मान्यय केल्लें.
वळेसर
वर्साची वर्सां जालीं जायुआका आनी नलन शेजरा रावतालीं. दोगांयचो घरोबा इतलो, कितें अडचणीत जाय पडल्यार खंयच्यान कोणें हाडून दिलें, हाचो अदमास करपाक कठीण जातालें. येवन वचून, दर एका कामांत एकामेकाचो आधार सो आसतालो. घरांत कोणूय बरो ना जालो तर मात सांगपाचें नाशिल्लें. दोनुय कुटुंबां एकच जाताली. खरो कोण बरो ना तेंच कळपाक मार्ग नासतालो. दोगांचे आपलेंपण, समजीकाय, एकचार ह्या मुळांचेर झाडाचो म्हारूख जाल्लो दिसतालो. बरी संगत, बरे विचार आनी अनुशासन. जाणटेल्यांचो तर घरांत मान राखूंकच जाय आशिल्लो.
ल्हवु ल्हवु वर्सां गेलीं. भुरगीं ल्हानांचीं व्हड जालीं. आवय बापायक जग सुदारलां आदले तेंच घेवन बसपाचें ना, अशें म्हणत व्हड जाल्ल्या भुरग्यांनी आपलें तें खरें करपाक सुरू केलें.
“मम्मा म्हाका जीन्स आनी टॉप जाय.”
“माँ, आतां शाँटस घालून सगळीं भोंवतात. म्हाका ह्या कपड्यांनी सगळीं हांसतात.”
आवय बापाकडेन लॅपटॉप, मोबायल, पॉड, टॅब जें- जें हेराच्या घरांनी वापरतात ताचो दोनुय कुटुबांनी वापर जांवक लागलो.
“मम्मा रीना परस म्हजे कपडे उंची आसूंक जाय.”
श्वेता आनी रीना दोगां मदीं तुळा जावंक लागली. म्हणटा म्हणटा शिकप पूर्ण करून लग्नाचीं वयां तेंकलीं.
“मम्मा म्हजे सोयरीकेची खबर सगळ्यांक आदिंच सांगपाची ना.”
“ना गो बाये सांगना, पूण सांगल्यार कितें जाता? “
“नाका म्हाका आवडना.”
अशें करतां करतां दोगांय घराब्यांतलो एकवट कमी जालो.
“बरें तें म्हजेंच.”
“आमचेंच सगलें खरें.” अशें विचित्रशे आचरणांत आनी अवतीकायेत सगलीं रमलीं.
एमबीए, एमएस, पीएचडी, युजीसी शिकतात तांचे आपले मदीं टक्केवारी, रूजु जाल्या पोस्टा वेल्यानय सर्ती लागल्यो. कोणाक मुंबय, बेंगलोर, पुणें तर कोणाक यु.एस वचपाची संद मेळ्ळी. पयसोय घरांनी आयलो. राहणी बदल्ली. आदर भावना ल्हवु सुटली. ती सुवात थाटमाट आनी बडेजावान घेतली. रीनाच्या लग्नाचो सुवाळो तसोच व्हड दबाज्यान जालो. चलो यु.एसाक, आतां रीनाक बरोबर व्हरतलो.
चड व्हड डिग्री, पयसो पोस्ट ….. ह्या खेळां मजगतीं नातीं, शेजारपण मात सामकेंच विखुरलें. बांदावळ खंय सदळ पडली कोणाक पत्तो लागलो ना. तिगांय भुरगीं तीन कडेन पावलीं एका कुटुंबाची. दुसऱ्या घराब्यांतली बेंगलोर एकटो दुसरें पुण्याक स्थायीक जालें.
“मम्मा सुटयेंत पासय मारता गो”
“ हुस्को जाता गो बेठोच.”
“ आमचो हुस्को सोड आतां. अशेंच जगपाचें हाजे फुडें.”
एदिशीं चानये पिलां व्हड जालीं. सुकण्याचीं पाखां लावन भुर्रर्र करून उडूनय गेलीं. आवय बापूय मात घोंटेरांत वाट पळयत उरले.
“ केन्ना येतली दोगांय…. सुटी मेळटली? काय अशेंच.”
“ फुडल्या वर्सा म्हयनोभर सुटी घेवन येतलें.”
आवय बापायची हांगाची बसका सट्कन ताका पयस वचपाक स्वस्तताय दिनाशिल्ली. दोनय कुटुबांतली जाण्टेलीं आपापलीं सुख दुख्खाच्यो गजाली करतालीं, तेच बरोबर सुना- पूताच्या फाल्याच्या दिसांची सपनां रंगतालीं.
“ खंयुय वचून रावुं पूण सूखान रावुं”
“ आमकां आनी कितें जाय?”
इतले मजगती धुवेगेर चली जाल्ली. एकटी आजी, आजो जाल्ली. दुसऱ्या घराब्याची सून ‘गुड न्युज’ दिवपाची आशिल्ली. सुनेक पुताक आपली मांय आपले म्हऱ्यात जाय आशिल्ली. पूण मांवांन धाडली ना.
“ आमी दोगांय बरोबर रावया हांगाच.” घोवान बायलेक समजायलें.
“ आमी एकामेकाचो आधार. पयस वचप ना.”
“ बरोबर. एकामेकांक सांबाळपाचे हे दीस.”
दोनय कुटुबांतल्या जाणटेल्या आवय- बापायन नानी जावन नातरां सांबांळपाचें आनी पयस वचून रावपाचें मान्य केलें ना.
“ आज आमकांच ह्या वयार ऑफिसांतल्या कामां खातीर अडचणी वेळार कोणच नासता.”
“ बरोबर आसा तुमचें.”
आज हातांपांयांनी जाता सर कामां करपाचींच. मुळ दोनुय घरचे जाण्टेले समंजस आशिल्ले. एकामेकांच्या आदाराक धांवताले. मदींच कांय वर्सां तांच्या भुरग्यांच्या विचारसरणे मुखार घरांतलें वातावरण शांत दवरपाक तांणी सगळें मान्यय केल्लें.
“ सगळी कशीं कांय वर्सा भीतर पयस पावलीं.”
“ सून, पूत नातरां कोण कोणाचो ?”
“ वेळ येता तसो खेळ खेळपाचो.”
“ आतां सगले पळोवंक जाय तातूंत आरोग्य बी.”
चोगुय जाणां साजवेळां बशिले कडेन आपआपल्यो व्यथा मेकळेपणान मांडटालीं. कारण आदिंपसून तांचे एकामेकां कडेन बरें नातें आशिल्लें.
शेजार धर्म दोनुय कुटुबांनी बरो सांबाळिल्लो.
बँकेंत वचून येवप, आधार कार्डाची नोंद, पोस्ट ऑफिस, कुलदेवीक भेट अश्या कांय खाशेल्या कामांक वतना चोवगुय जांणा सांगातान वतालीं, येतालीं. येदे व्हडले शिकिल्ले चले, धश्टपुश्ठ मानाय आसूनय हे जाणटे पिरायेचेर स्वताची कामां स्वता केले बगर दुसरी वाट नाशिल्ली. पूण चवगांयचो घराबो भोव तोखणायेचो. भावपण, आपुलकी आनी मोग. एका सुताच्या धाग्यान बांदून दवरिल्ले भशेन तिगिल्लो.
वेळावेळार इंजेक्शनां, दोतोरागेर यो वच कर. वखदा हाडपाक फार्मसीक खेपो. आनी मोटे काम “पेन्शन” “पेनकार्ड”. तो स्मार्ट मोबायल दोगांच जाणांक बरो जमतालो. घोव बायलेचीं सगली कामां समजावन करून घेतालो.
नलन आपल्या घोवाचें पेन्शना विशीं मोबायलांतल्यान तशेंच जी- पे करूंकुय शिकिल्ली. ते भायर एटीएम कार्ड वापरपूय बायलांनी शिकून घेतिल्लें. जाणटेपण खरें, पूण पदराक भुरगीं आसुनय नाशिल्ल्या भशेन एकटीं पडिल्लीं.
फकत सून, पूत हाचे फोन आसताले. नातरांच्यो तोखणायो…..
पूत, सून जाय तितले पयशे धाडपाक तयार आशिल्लीं…. धाडटालीय, पूण कितें करपाक…. पयशाच्यो कितें भाकऱ्यो भाजून खावपाच्यो ? जाय आसता आपलोसो मायेचो. विचारपूस करपी. आपलीशी म्हणून आपलेपण दाखोवपी व्यक्ती.
विजया नवीन शेळडेकार
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
