भांगरभूंय | प्रतिनिधी
“कितलोय वायट खीण आसल्यार हांव तुजे बरोबर सदांच आसां” ताका वचन दिलें. कोणाकच ही खबर कळची ना. “आमच्या दोगां मदींच हें गुपित आसतलें.” अशें आश्वासन दिलें. चार दीस जावन गेले आवयन फोन केलो ना. शांत जावपाक ताका वेळ दिलो.
सोनिया आनी राजेश लग्न जावन दोन वर्सां जालीं. राजेश यु.एसा.क (अमेरिका) आसतालो. बरो भांगर चलो म्हूण सगल्यांनी गळ घाली. सोनिया तांतूत आडकलें. घरची सगलीं एकदम खोशी, कारण बाय यु.एसा.क पावतलें.
“केन्ना वतली दोगांय? सोनिया थंयच रावतलें?”
“अजून कांयच थारावंक ना. फुडें पळोवया.” तरी घरची आनी हेर सोयऱ्याक हुसके चड.
“म्हळ्यार गो? तो थंय रावता म्हणटकच हांणेंय थंय वच्चें पडलें ना ?”
“आगो अजून व्हिजा बी कांयच जावंक ना.”
“अशें, सॉरी. आतां रोखडेच करपाक मेळटा न्हय ?” म्हूण विचारलें.
सोनिया वतलें, म्हणटा म्हणटा स म्हयने आनी वर्स जालें. वर्सान राजेश आयलो आनी कांय दीस रावलो. घरच्यांची तोंडां परत उक्ती जाली. तांचेर एक चर्चाच सुरू जाली.
“आतां हाचें फुडें कितें?”
देड वर्स जालें आनी…. स म्हयन्यानी राजेश व्हीजा धाडटलो म्हणपाचें कळ्ळें. व्हिजा आयलो आनी एकदाची दोगांय यु.एसा.क पावली. सगलीं घरची आतां तांचे जिवीत खोशयेन भरलें म्हणून शांत जालीं. सोनियाचो विशय आतां परत परत कोण काडिनाशिल्लीं. तरी आसतना तांचे कशें चल्ला हाचो हुस्को कांय जाणाक आशिल्लो. भायर आशिल्लो भुरगो “कितें आनी कात….. कोणाक खबर.”
नाका थंय, आनी नाका तें उसपून काडपाक मजाच येता. धवळुकपणाचो सबाव तो.
‘ग्रीन कार्ड’ मेळटा न्हय? सारकें खबर ना.”
“आमकां खबर ना गो. कळटलें.”
“पडटलें सगळें जाग्यार.” घरांतली आनी हितचिंतकाचें हें फुकेसवाय उलोवप चालुच आशिल्लें.
घरच्याक सोनियाचो हुस्को आसतालोच. इतले पयस आवय, बापूय म्हऱ्यांत ना. कितलेंय जालें तरी त्रास जातलेंच ताचो सबाव, चड उलोवचें ना. मन मेकळें करचें ना. पटलें ना तरी ओगी रावतलें, सोंसतलें. म्हूण चड दिसतालें. 2 – 3 म्हयन्यांनी फोनार कळ्ळें सोनिया बरे नोकरेंत पावलें. आतां दोगांय जोडकार जालीं. पगारूय जाय तसो. अडचणीं, आडखळी पयस जाल्यो. जिवीतांतल्यो सर्कशी कमी जायत गेल्यो. हातांत पयसो घोळपाक लागलो. घोवाची सगळी अर्थीक वेवस्थित बसका आशिल्ली. ताका लागून दोगांची मुखावेली बांदावळ सुरळीत वचपाक लागली.
लग्नाक दोन वर्सा पूर्ण जालीं. केक कटिंग, पार्टी, सेलेब्रेशन सगळ्यानी व्हीडीयो, लेपटॉपारूय पळयलो. मनांत वेगळे खिणांनी ताळयो मारल्यो. आपल्या भुरग्यांक फुलावरी फुलतना पळोवपाचीच जाणट्याची इत्सा आसता. फुडे अर्थ अपुरबाय वोंतत रावता. मदींच एक विशय तयार जालो.
“आगो दोन वर्सा जाली लग्नाक कसली गुड न्युज ना.”
“हय आमी ताजीच वाट पळयता.”
“मागीर घोडो खंय अडला तर?”
“नाकांत दोरी घालपी कोणूच ना.”
“आरे! आज कितलेशा जोडप्यांक भुरगें जायनात.”
“कारण मागीर सोदया. पूण ही सत परिस्थिती.” घरांतलीच आपसांत उलयतालीं. सत तेंच दोळ्या मुखार आशिल्लें.
“रिनान, प्लॅनींग…. म्हूण वेळ काडलो. पूण आज पळयात तांगेर भुरगेंच ना.”
“शौनकालो आनी कसलो प्रोब्लम” भुरग्याचे चांन्सीस कमी. नव्या तरणाट्या लग्ना जाल्ल्यागेर होच प्रस्न कानांर येता. सगलें वेवस्थित मॅडिकल जाय तो चॅकअप जालो. कोण म्हणटा ‘स्ट्रेस’. कांय जाण म्हणटात, घरचें प्रसन्न वातावरण जाय. कशें कितें जाता कोणाक खबर. पूण तीन – चार वर्सा कांय जाणांक वर्सांची वर्सा… आशेची किर्णा पळयतल्याक सूर्याची सावली लेगीत पळोवंक मेळना.
“हें पळया, बाय कडेन उलोवन पळोवया.” दोगा- तिगांचे मत जालें.
आयतराक दोगांकुय सुटी आशिल्ली. फोन लायलो. सोनियान फ्री जातकच फोन केलो. पूण मम्मान भुरग्याचो विशय काडटकच चलयेन म्हळें.
“मम्मा आनी दोन- चार दिसांनी सांगता.” बाबडे आवयक दिसलें, कितें गडबड आसा म्हूण सांगपाक फाटीफुडें सरता, सांगतलें.
सोनियाक यु. एसा.क वचुनय तशें जायते म्हयने जाल्ले. आवयचो हुस्को, अपुरबाय, इत्सा तिका एके सुवातेर सुसेगाद बसुक दिनाशिल्ली.
“बायचें कितेंय पूण घुस्पलां” ना तर तें अशें करपी न्हय, आवयन रोखडेंच तांणले. आनी तिचो तो अदमास खरोय जालो. आवय ती आवय.
चार दीस चुप रावन सोसलें सगळें आनी मागीर तिणें स्वता फोन लायलो.
“मम्मा, हांव फोन करपाचेंच आशिल्लें.”
“म्हाका सारकें सांग, कितें जालां? विशय टाळटा कित्याक? म्हजे कडेन उलयना जाल्यार कोणा कडेन मन उक्तें करतलें?” मम्माचे उतरांनी सोनिया लोणी कशें वितळ्ळें.
“मम्मा!” म्हूण सोनियान फोनारच आवयक वेंग मारली. आवयक कच्च जालें. पूण ती सादी आवय न्हय तिणें धीर धरलो. आपले धुवेक म्हऱ्यात ओडित म्होंवाळ उतरांनी ताजें रडप थांबयलें. ताका समजायलें.
“कितलोय वायट खीण आसल्यार हांव तुजे बरोबर सदांच आसां” ताका वचन दिलें. कोणाकच ही खबर कळची ना. “आमच्या दोगां मदींच हें गुपित आसतलें.” अशें आश्वासन दिलें. चार दीस जावन गेले आवयन फोन केलो ना. शांत जावपाक ताका वेळ दिलो. सोनियानूच सातव्या दिसा फोन केलो.
“मम्मा, राजेश आपल्याक भुरगेंच नाका म्हणटा. हांव कितें करूं? ताका खूब समजायलो.”
“पूण कारण कितें?” आवयन विचारलें.
सोनियान रडतच खरी वास्तुस्थिती मांडली.
“राजेशाक बापायची जापसालकी नाका. म्हजे इत्सेचो तो विचार करीना. म्हाका आवय जावपाक जाय.”
“ल्हान ल्हान भुरगी पळोवन अशें फुल आमच्याय घरांत फुलचेंशें दिसता. पूण आमकां नशीब ना.”
“मम्मा, कोणाक सांग नाका. पप्पाक मातूय म्हणी नाका.”
आवयक आयकून पश्चाताप जालो. बायेक हांवे गरवणेंक लायलें. समाज बदलला, विचार बदलल्या. मान्य सगळें. पूण ल्हानाची व्हड करपाची आवयची तयारी आसुनय एक दादलो कित्याक म्हूण ‘कूस’ उजोवचे बदला खंत, दुख वांट्टा ! असलो कसलो हो माॅर्डन समाज?!
– विजया नवीन शेळडेकर
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
