महाभारत : म्हजे कल्पनेंतल्यान

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

आदि पर्व 24 

अर्जुनाची तिर्थयात्रा

(ते सरशी सैनिकांनी बलरामा कडेन पळयलें आनी म्हणलें, “रथ कृष्णाचो आनी तो सुभद्रा चलयताली. तिणें अर्जुनाक रथार चडूंक दिलो आनी तो रथार चडतकच रथ परत आमुडलो.)

सैनिकांनी अशें सांगतकच कृष्णाचे आयतेच फावलें. ताणे बलरामाक म्हणले, “पळयले मरे दादा, आमचीच सुभद्रा त्या अर्जुनाक सामील आसा. म्हाका सांगिनसताना तिणें म्हजो रश व्हेलो, देवळाकडेन अर्जुनाक रथांत घेतलो आनी आपूणूच रथ इंद्रप्रस्थाचे दिकेन धांवडायलो. हातो अर्थ कितें जाता तें सांग पळोवया? अर्जुनान सुभद्रेक व्हरूंक ना. सुभद्रा अर्जुनाक घेवन इंद्रप्रस्थाक पळून गेल्या. सारकें मरे दादा? काय बरो म्हजो इश्ट, ताचे नांव तूं बेस्टोच पिड्यार करता. कृष्ण तशे उलयतकच बलरामान मोट्टे दोळे करुन कृष्णाकडेन पळयले आनी म्हणले, “पुरो, पुरो तुजी ही नाटकां बंद कर. म्हाका दिसता ही सगली येवजण तुजीच आसतली. आता ती दोगूयजाणा खूब पयस गेल्या आसतली. आसूं. आता एक काम कर. आमचे भयणीचे लग्न मोट्या दबाज्यान करपाक आमी सगली जाणा इंद्रप्रस्थाक रोखडीच येतात असो निरोप धाड. तेन्ना कृष्णान ताका सांगले, “दादा, हांवे पयलींच म्हजो मनीस तसो निरोप दिवन इंद्रप्रस्थाक धाडला,” तें आयकून बलराम मोट्यान हांसलो आनी ताणे कृष्णाचे फाटीर थापट मारून म्हणलें, “खऱ्यांनीच कितलो गुणाचो म्हजो भाव! आनी कितलो हुशार! ” मागीर ते दोगूय मोटमोट्यायान हांसूक लागले. आपणे केल्ले येवजणेक येस लाबले हाची कृष्णाक खूब खास जाली.

हेवटेन अर्जुन सुभद्रेक घेवन इंद्रप्रस्थाक पावलो. फाटली बारा वर्सा तो इंद्रप्रस्था भायर आशिल्लो. ह्या बारा वर्सात इंद्रप्रस्थांत खूब फरक जाल्लो. अर्जुन तिर्थयात्रा करून परत आयलो हें कळतकच चारूय पांडव धांवत धांवत आयले. अर्जुन मेळना फुडें लाणी ताका वेंग मारली. अर्जुन तिर्थयात्रेक गेल्या उपरांत तांका चुकिल्ल्या-चुकिल्ल्याभशेन दिसताले. अर्जुन येना फुडें तांका सगलो राजवाडो भरून गेल्यासारको दिसलो. अर्जुनान मागीर तांका सुभद्रेची वळख करून दिली. सगल्यांक अर्जुनान ह्या बारा वर्सांत कितें कितें केलें हे ताच्याकडल्यान आयकूंक जाय आशिल्ले. ते खातीर ने अर्जुनाक घेवन भितर गेले.

भितर वच्चेपयली एक गजाल अर्जुनाच्या लक्षांत आयली. ती म्हणल्यार ताका मेळपाक घरांतली सगळी जाणा आयल्ली. पूण द्रौपदी येवंक नासली. आपणे तिका सवत हाडल्या म्हणून रागान द्रौपदी आपणांक मेळूंक येवंक ना हें अर्जुनाक कळ्ळे. ताणें एके दासीक आपयली आनी सुभद्रेक द्रौपदीच्या म्हालांत व्हर अशें सांगले. मागीर तो स्वता सगल्यांक घेवन कुंतीच्या म्हालांत गेलो.

द्रौपदीच्या महालांत पावतकच सुभद्रा पलंगार बशिल्ले द्रौपदीच्या पांया पडली आनी मान सकयल घालून तशीच उबी रावली. ती कांयच उलयना ते पळोवन द्रौपदीन तिका विचारले, “कोण गो तूं? अर्जुना वांगडा आयला तें तुच मगो? सुभद्रेन तिका सांगले,” “हांव कृष्णाची भयण सुभद्रा. हांवूच द्वारकेच्यान अर्जुनावांगडा पळून आयलां. आपूण कृष्णाची भयण अशें सुभद्रेन सांगतकच. अर्जुन आपणाक सवत घेवन आयला म्हणून द्रौपदीक आयिल्लो राग फट करून निवळलो. द्रौपदीन मागीर सुभद्रेक म्हणले, “खूब सुंदर आसा तूं. म्हणूनूच अर्जुनान तुका व्दारकेतल्यान उखलून हाडलां. तुमी कृष्णाचो रथ घेवन आयल्यात हाचो अर्थ तो तुमकां दोगांकूय सामील आसतलो. खरे मगो? द्रौपदीच्या उतरांचेर सुभद्रा कांयच उलयली ना. मान सकयल घालून ती तशीच रावली. मागीर द्रौपदीन म्हणले. “बरें, बरे, म्हाका कळ्ळें किते कळपाचें तें. तूं कृष्णाची भयण म्हणल्यार म्हजीय भयण जाली. कळळे?” अशें म्हणून द्रौपदीन सुभद्रेक आपले वेंगेत घेतली.

कांय दिसांनी कृष्ण आनी बलराम आपल्या सगल्या घरच्यांक घेवन इंद्रप्रस्थाक आयले. बलरामाचे इत्सेप्रमाण अर्जुन अनी सुभद्रा हांचे लग्न बऱ्या म्हुर्तार मोट्या दबाज्यान इंद्रप्रस्थांत जाले. अर्जुनाच्या लग्नाच्या निमतान सगले कौरव-पांडव एकठांय आयले. पूण कौरव इंद्रप्रस्थांत वसतीक रावले ना. ते लग्ना दिसाच आयले अनी न्हवऱ्या – व्हंकलेच्या माथ्यार अक्षता उडोवन त्याच दिसा हस्तिनापूराक परत गेले. कौरवांची मनां आजून साफ जावंक ना हे आपसूक सगल्यांच्या लक्षांत आयले. सुभद्रेचे लग्न जाल्या उपरांत बलराम हेरांवांगडा परत द्वारकेक गेलो. कृष्ण मात तांचे वांगडा गेलो ना. तो इंद्रप्रस्थातूंच रावलो. अर्जुन आनी सुभद्रेचे लग्न जाल्ल्यान कृष्ण आनी अर्जुन हांची इस्टागत आनीक घट्ट जाली.

अनील नायक

9049079789