महाभारत : म्हजे कल्पनेंतल्यान

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

आदि पर्व 24 

अर्जुनाची तिर्थयात्रा

(अर्जुन आनी सुभद्रा हांच्या लग्नांतले हे अडचणीचेर मागीर कृष्णानूच तोडगो काडलो. … आतां फुडें)

एक दीस अर्जुन आनी सुभद्रा एकठांय आसतना कृष्णान तांका म्हणलें, हें पळयात, बलरामदादा तुमचें लग्न जावपाक कसोच दिवचो ना. ताका फकत दुर्योधनाक सुभद्रा दिवची आसा. अर्जुना, तुजे तिर्थयात्रेची बारा वर्सां आतां सोंपतूय आयल्यांत. तेन्ना संद मेळतकच तू सुभद्रेक रथांत घालून इंद्रप्रस्थाक घेवन चल. तूं सुभद्रेचे अपहरण केलां हें कळटकच दादा ओगी रावचो ना. तो सैन्य घेवन तुजो फाटलाव करतलो. रागान फुरफुरतलो, पूण तूं भियेव नाका. ताका कसो आडावचो आनी शांत करचो तें हांव पळयतां. कांय दिसांनी हांव आनी दादा आमच्या घरच्यांक घेवन इंद्रप्रस्थाक येतात. मागीर थंय तुमचें दोगांयचें लग्न मोट्या दबाज्यान करुया. 

कृष्णान हें सांगतकच अर्जुन आनी सुभद्रा सामकीं खोशी जालीं आनी कांय दिसांनी तांकां जाय तशी संद मेळ्ळी. द्वारका नगराचे भायर रैवतक पर्वताचेर एक रुद्राचें देवूळ आशिल्लें. त्या देवाचो वर्सुकी उत्सव सुरू जाल्लो. द्वारकेंतले सगले लोक त्या उत्सवाक वचून रुद्राचो आशीर्वाद घेताले. कृष्णान थारायिल्ले येवजणे प्रमाण एक दीस अर्जुन पयलींच वचून देवळाच्या दारार सुभद्रेची वाट पळयत रावलो. आदले रातीं कडेन सुभद्रेन अर्जुनाचो धोणू आनी बाण कृष्णाच्या रथांत कोणाच्या लक्षात येना अशें दवरले. मागीर ती बलरामा कडेन गेली आनी तिणें आपल्या इश्टीणी वांगडा उत्सवाक वचपाची संमती घेतली. रक्षण करपाक कांय सैनिक वांगडा घेवन चल, अशें बलरामान सुभद्रेक सांगलें. बलरामान परवानगी दितकच सुभद्रा व्हड खोशेन आपल्या म्हालांत न्हिदपाक गेली.

सकाळ जातकच सुभद्रा आपल्या कांय इश्टीणीं सयत कृष्णाचो रथ घेवन रैवतक पर्वता वटेन गेली. तिचे रक्षण करपाक कांय सैनिकूय वांगडा आशिल्ले. रथ सुभद्रा आमुडताली. ल्हानपणांत रथ आमुडपाची शिकिल्ली विद्या तिका आतां उपेगी पडली. सगलीं जाणां हासत – खिदळत रुद्राच्या देवळाच्या प्रवेशदारार पावलीं. सुभ्रदेन रथ उबो केलो आनी सगल्यांक सकयल देवात म्हणून सांगलें. सगल्यो इश्टीणी सकयल देवता थंय आसात इतल्यात प्रवेशदारार पयलींच तयारेन आशिल्लो अर्जुन फट करून रथार चडलो. तो रथार चडना फुडें सुभद्रेन तसोच रथ फुडें धांवडायलो आनी इंद्रप्रस्थाची वाट धरली.

सुभद्रे बाराबर आशिल्ल्या तिच्यो इश्टीणी आनी सैनिकांक कितें घडलें हें पयलीं कळ्ळेंच ना. पयस गेल्ल्या रथांत फकत अर्जुन आनी सुभद्रा आसात, हें तांणी पळयलें आनी सुभद्रेचें अपहरण जालां हें तांच्या लक्षांत आयलें. हें सगळें कळटा म्हणसर रथ खुबूच पयस गेल्लो. सुभद्रे वांगडा आशिल्या सैनिकांनी बेगोबेग द्वारकेत येवन बलरामाक अर्जुन सुभद्रेक रथांत घालून पळून गेलो हें सांगलें. ते सरशी बलराम रागान सामको पिसावल्ले भशेन जालो. ताणें रोखडेंच आपल्या यादव सैन्याक अर्जुनाक धरूंक वचपाची तयारी करपाक फर्मायलें. तो आपुणुय वचपाक तयार जावंक लागलो आनी ताणें कृष्णाक आपलेसरी यो असो निरोप धाडलो.

कृष्ण मोटो चलाख आशिल्लो. तो मुद्दम वेळ काडूंक लागलो. ताका अर्जुनाक जाता तितलो द्वारके सावन पयस वचपाक वेळ दिवपाक जाय आशिल्लो. बलरामाचो निरोप मेळ्ळ्या उपरांत खूब वेळान कृष्ण बलरामाच्या म्हालांत पावलो. कृष्णाची वाट पळोवन पळोवन बलराम सामको बेजार जाल्लो. कृष्ण दिसनाफुडें बलरामान ताका रागान म्हणलें, तयार जावपाक तुका इतलो वेळ लागता रे? बायलां भशेन जालें मरे हें. कितें जालां तें जाणा तूं? तुजो इश्ट, घट्ट इश्ट, अर्जुन आमचे सुभद्रेक घेवन पळून गेला. चल भायर सर. त्या अर्जुनाक बुद्द शिकोवन सुभद्रेक परत घेवन येवया. ताचेर कृष्णान म्हणले, राव रे दादा, मात्सो धीर धर. हांव ह्या सैनिकांक कितें जालें तें सारकें विचारतां. ताणें मागीर त्या सैनिकांक विचारलें, “हय रे, तुमीच सुभद्रे वांगडा आशिल्ले सैनीक न्ही? मागीर म्हाका सांगात, रथ कोणाचो आनी तो कोण आमुडतालो?” ते सरशी सैनिकांनी बलरामा कडेन पळयलें आनी म्हणलें, “रथ कृष्णाचो आनी तो सुभद्रा चलयताली. तिणें अर्जुनाक रथार चडूंक दिलो आनी तो रथार चडतकच रथ परत आमुडलो. 

(फुडें चलता)

अनील नायक

9049079789