भांगरभूंय | प्रतिनिधी
दो न- तीन राती जाल्यो, किस्तूक
न्हिद नाशिल्ली. तातूंत ताका न्हिदेंत
चलपाची संवय.
“मांय, पापायेक चोय रातीको म्हाका न्हिदो दीन मूगे.
” म्हाका कित कोर म्हुटाय?”
” सांग मुगे तेका.” मॅकीन आड्डत सांगलें. ” बरे… तूं कोणाचेर तापोता? बोडोबोडो कोनाका म्हूण सांगोता.”
” तेशें नू गे… सोकाळी इस्कला उठो नाका?”
” जाण रे बाबा, पूण कोरू कितें?”
” समजाय गे तेका.” पूण मांय आनी नातू आज्याक समजायतली कशीं? हें चिंतेत आशिल्लें.
” पाय च्याय घे मुरे.” उठलोलो ना पाय. धुवेन आपुरबायेन पायक उठोयलो. पाय तांबड्या गुज्ज दोळ्यांनी उठलो. थंयच विडी फुकूंक बसलो.
” च्याय घे, मागीर कोर तुका जाय तें.” चेड्डू च्याव पी म्हणटा तें पायच्या कानार पडलें. बाय च्याव घेवन खोंपिच्या दारांत पावचे आदीच तो नाच जालो.
” पाय, पाय… गेलो मिस्ता.”
सकाळीं हातार उदक लेगीत घेनासतना सरळ च्याच्या गाड्यार च्यावे घोंट मारून किस्तु घरा आयलो. कालसाव खोमीस चडोवन भेंडा तुवालो बांदपा घेवन चलूक लागलो. बाकरान ताका भाटांत आळीं काडपाक आपयिल्लो. सकाळींच कामाक लागलो. जाता तितलीं कामां करपाचो ताचो ‘हावेस.’
” सायबा! पाव रे! बायेगे घोर उबें जाल्या पुरो.”
” केसो त्रासां उडोयलें चोयाय हांयें.” किस्तूक दिसतालें, आपणेंच कायतानीकचो घात माल्लो. कायतानी पायच्या उतरा जाॅकि कडेन काजार जालें. जाॅकी बोरो चेडो म्हूण कायतानी कडेन काजार केलो, उपरांत कळ्ळे जाॅकी फकत मटको… आनी सोर्याचें बल्ल. किस्तू कश्ट करूंन बायेगे जीण जाग्यार घालूंक वावुरतालो. म्हयनो, दोन म्हयने भितर पयशे जोडून दोनूय वांटांनी मातयेचे पारे घालें. आनी दोनूय वांटांनी पार्यांनी घर जातलें म्हणपाचें ताका खबर आशिल्ली. बाकरागे पयशे रोखडेच हातार पडटाले. देखून हेरांची कामां सोडून ह्या कामाक हात घालो.
पाय रात दीस धुवेगेर रावतालो. मनांतल्यान खंती जातालो. आमोरेचेर विडी ओडटना दोळ्यांनी दुकांची झर व्हांवयतालो. एकटे आपुरबायेचे धुवेची वाट लायली. ताका जेवण खाण नाका जाल्लें.
” पापाय जेच्या यो मांय राबोता.” उतरां आयकून ओगी जातालो. शिता बुडकुलो शिजलो की जाॅकी फोडटालो. कितले फावट कायतानी अनी पूत उपाशी न्हिदिंल्लीं. रातीच्यो राती “सायबा बोगोस” म्हणत किस्तु जागोच आसतालो. कायतानी सोरो काडटालें. ते भायर कुयणीं, बुटकुले, मायट्यो, कदीं, कळश्यो करतालें. भट्टी आशिल्ली. मातयेची आयदनां भाजतना पायचो ताका धीर मेळटालो. बुडकुले करपत म्हूण किस्तु भोवच सांबाळटालो. वर्स देड वर्सा भीतर कश्टाचे फळ मेळ्ळें. चुट्टाचे खोंपीक पारे लागले. धुवेचें घर जाग्यार पडलें. किस्तुची छाती अभिमानान फुलली.
” बाय मुगे मोगाचें.”
” बाबा घर जालें रे!” किस्तुन आपल्या पुताक सांगलें. पूण त्या दिसा भलतेंच घडलें. किस्तु आमोरेचेर इल्लें मारून आयिल्लो. किस्तु कायतानिगेर सावन येत पासून व्हडलो पूत पायक व्हडली जाप दिनाशिल्लो.
” पेज जायी काय नीस?” पुतान विचारलें. कास्तु बेजारलो. तातूंत माडांचें. तो उसळ्ळो.
” म्हाका कांय नाका. नीस तूं पिये.”
” पाय चोय सांगोता, पोयशे जोट्टा धुये मोडटा.”
” धुवे न्हूं! भोयण मुरे तुजेली…” येशे म्हुंटा दोगां मदीं बाचाबाची जाली. बापायक जीण नाका जाली. मांय वतकच ह्या चेडवान ताका अधार दिल्लो. “पाय हांव आहां तूं भिये नाका.” धुवेची उतरां पायच्या काळजाक धादोसकाय दिताली. बापूय आनी पुताचे बरोच वेळ वाजलें. “फाल्यां तूं मेल्यार चुट्टार घालून व्होरपाक लायतलो.” पुतान रागान फट्कन म्हळें.
किस्तुच्या काळजांत उतरां भाल्यावरी तोपली. इतल्यां वर्सांची ताची काणी मातये भरवण जाली. किस्तु मोनो जालो. उतरां वोंठांतूच विरलीं. सरळ बाकरागेर वचपाचे वाटेक लागलो. मदींच पेद्रु मेळ्ळो. कास्तुचे बाविल्लें मुखामळ पळोवन दोगांचेय उलवप जालें. किस्तुन त्या दिसाच्यान कॅफरींत पयशे भरपाक सुरवात केली. एक दीस बाकराच्या कानार ही गजाल घाली. आपले मनांतले दुख्ख बाकरा कडेन उक्तायलें.
” बाकरो बाब! फाल्या म्हाका कितेंय जाले तोर….” बाकरान किस्तुक फुडें उलोवंक दिलें ना.
” हांव आसा सोर तूं भियव नाका. आयक तूं जिवीत जिये.” बाकराची उतरां ताका सायबाची उतरां दिसली.
” सांतांच आपल्याक पावलो. आतां केसलीच भिरांत ना.” मनशाच्या रुपात देवूच आपल्याक फुडली वाट दाखयता अशें ताका दिसलें.
विजया नवीन शेळडेंकार
9146791523
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
