भांगरभूंय | प्रतिनिधी
नैना अबरगत. बारकेलो भेंडो कसो. काळेंच, तोंडार काळोख. मुखामळार नदर पडल्यार ‘नाका’ सायबा अशें म्हणपाचें. “खेतेशें दिसता मगो तूं, शी! आंवंय’, दर एकटो ताका हिणसायतालो.
येदे व्हडलें पेड….पिंपळा पेडच तें. लागसारच बांदून काडिल्ल्यो कितल्येशेच चौकटीचे सोपे, ल्हान- व्हड. तांचेर बशिल्ले लोक. एका कोनशाक ल्हानशा सोप्याचेर बशिल्लें नैना. अपुरबायेन तर आवय ताका ‘नैनु’ म्हणटाली. नैनु भुरगेपणातलें पॅट नेम आयज त्या नांवान ताका कॉलेजींतूय पाचारतालीं. नैना मात काळें, निळें जाताले. कितें म्हूण नैनु म्हणटात. कांय जाण कितेंय म्हणटात. म्हणपी उलो मारतालो फकाणांनी, पूण नैना लजतालें. ताचे लज्जेल्लें मुखामळ आनी बेजारिल्लें तोंड पळोवन पिकार करतल्याचें बरेंच फावतालें. म्हऱ्याच मात्सो कोण उबो रावल्यार ताका कडकड भरतालो.
नैना अबरगत. बारकेलो भेंडो कसो. काळेंच, तोंडार काळोख. मुखामळार नदर पडल्यार ‘नाका’ सायबा अशें म्हणपाचें. “खेतेशें दिसता मगो तूं, शी! आंवंय’, दर एकटो ताका हिणसायतालो. नैना कोणाचे वाटेक वचपी न्हय. पूण ताका पळयतकच ताचेर कमेंट माल्ले बगर रावनाशिल्लें. चलयो, चले कॉलेजीचें पयलें वर्सा ताका सदांच रडत घरा येवचें पडिल्लें.
“मॉ हांव कॉलेज सोडटा”.
कितें! कोणेय कितें म्हणू शिकप सोडप ना”.
आवय ताका मिणटा मिणटा समजायताली. पूण करतलें कितें? कोणाक दोश दिवचो? कोणाक जापसालदार थारावचो?
“माकड रे बाबा! ते ताचे दांत फळी कशीं. तोंडार नदर घालपा न्हय.
“खंय बसता? हे बागेंत सोबता? खेत्या ? ल्हव आवाजांत मारिल्लें थोमणे ताका समजताले. पूण काय म्हणीनासताना तें ओगी रावतालें.
हातां पांयांचे दोकटे. फकत हाडां कशीं !
हाडांचो सांपळो मरे हो ….खीं खीं…..
सरान प्रस्न विचारल्यार आवाज मोटो करून सांगपाक ताका तांक नासताली. “उठलें बुजगावणें, बसलें बुजगावणे” अशा उतरांनी ताका बेजार हाडटाले.
‘मॉ देवान म्हाका इतलें कुरूप कित्याक केलें?’
‘बाय जालें तें जालें. ताचेर तकली बेजार करप ना. बरें कशें, कितें करूं येता तें पळोवया”. आवय धुवेचो संवाद दोगांयकूय समाधान दिवन वतालो.
अशेंच एक प्रदर्शन भरिल्लें. कॉलेजीचे कार्यावळीक मुखेल सोयरो आयिल्लो. तांणे विद्यार्थ्यां कडेन बरीच भासाभास केली. निमाणें दोन दोन कोरे पेपर बशिल्ल्या विद्यार्थ्यांक वांटले.
“तुमकां मनांत जें दिसता ते हांगा येवचें. उतरांनी जावं वा चित्रांत.’ दोन वरां दिली. त्या दोन वरां भितर जें कितें घडलें तो चमत्कार कांय कितें! आठ दिसांनी जे पोस्ट आयले तें कॉलेजीच्या व्हडले फ्रेमीत चौकटींत घाल्ले. नैनान बरयिल्ल्या सोबीत निबंधाक आनी चित्राक ‘सर्वोकृश्ट’ पयलें इनाम फावो जालें. बरोवप आनी पेन्टींग अशें कशें ?
‘नैना! नैनाक?’ म्हणटकच सगल्या ताच्या इश्ट इश्टिणींचीं तोंडां … आं आं च जावन तशींच उरली. तांकां तें पचोवपाक भोवच कठीण जालें.
‘बोकड कशें हें नैना इतलें हुशार?’ तांचो विश्वास बसलो ना.
नैनाक मुंबय येवपाची मॅसेज कॉलेजींत आयली. हें घडलें तरी इश्टाक “खातखुतल्यो” जाताल्यो. ताची परतून ‘टेस्ट’ घेवया. सगळ्यांनी मेळून ताच्या एके इश्टिणीक भेदी करून घेतलें, सांजवेळा कॉलेज सुटचे आदींच ताका ‘ऑन द स्पॉट’ बरोवंक आनी चित्रां काडपाक लायलीं. नैनाक कितें करचें कळ्ळें ना. पूण निर्भीड जावन ताणें मनांक समजायले.
“व्हेर देर इज अ व्हील देर इज अ व्हे”. कडकडत हातांनी, घामाघुम जावन तेच स्थितीत तांणे परतून चॅलेज स्विकारलें. इश्ट, इश्टिणीची दांतखिळी बसली. ‘शे ! कितलें पिशे थारले आमी? बेठेच ताका न्हय न्हय तीं उतरां दिलीं. अपमान केले आनी तांणे सगळें सोसलें. केन्नाच कोणाची कागाळ केली ना. आपल्याच वर्गातल्या कलिगांक अशी वागणूक. आमीच दिली.
“चूक कशी मागुया?” एकट्यान म्हणलें.
“हांवे तशें ताका वायट केन्ना म्हणूक ना”. दुसऱ्यान सांगलें.
“आमी ताचे वाटेक ना”. तिसरो उलयलो.
“कमेन्टस मारताले ते कोण ? फकांणेरान म्हळ्ळें. इश्टा- इश्टीणींचें एकामेकां कडेन उलोवप जाले. फकत एकमेकांचेर धुकलत रावले. निमाणे एक मात घडलें. दर एकट्याक आपणें खंयच्या पुस्तकाच्या पानार खंय बसपाचें तें समजलें. प्रिन्सीपलाच्या उतरांनी तांचे कान उक्ते जाले.
Respect every individual. Never underestimate any one.
– विजया शेळडेकार
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
