सैम होच आमचो खरो गुरू

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

भावंडांनो,
परतून एकदां तुमकां सगळ्यांक हें नवें वर्स सुखा-समादानाचें, बरे भलायकेचें आनी जैताचें आवंडेतां. तुमी सगळीं आपआपली काळजी घेयात हां…
भावंडांनो, शाळेच्या चार वण्टी भितर जें शिक्षण आमकां म्हळ्यारूच तुमकां दितात तें तितलेंच पुराय आसना अशें काय जाणांचें मत आसा. देखुनूच भुरग्यांनी ह्या भोंवतणच्या सैमाच्या सांगातांत रावून ताची वळख करून घेवन ताचे कडल्यान खूब शिकचें ह्या हेतान पांय भोंवडी वा रानांतली भोंवडी, वा वनभोजन अश्यो कार्यावळी आमचे मानादीक शिक्षक आंखतात. पुणून भावंडांनो, आमची माणकुलीं भावंडां हे भोंवडेक वतात आनी कांयच शिकनासतना परतून येतात. थंय व्हेल्लें जेवण दनपारच्या वेळार जेवतात आनी चडशीं खेळ खेळून सांजवेळा घरा परततात. तातूंतल्यान पांय-भोंवंडेचें सार्थक जायना. देखूनच भावंडांनो .. मुखार हांव सांगतां त्यो गजाली मुजरत याद दवरात हां…
भावंडांनो, सैम होच आमचो खरो गुरू आमी मानूंक जाय. तो आमकां कसो सांबाळटा, कशी राखण करता हें तुमी जाणात?… भावंडांनो भोंवतणच्या सैमांत अशो जायत्यो गजाली आसात ज्यो आपणाला करण्यां, गुणांनी आमकां बऱ्यो देखी दितात. त्यो देखी आमी आपणायल्यार आमी जैताच्या, सुखाच्या उजुमार्गार पावूंक शकतात. पुणून आमचे तकलेंत तें येयच ना. मनशांवरी सैमाकय भावना आसतात. मनशाचें मन विशाल आसून लेगीत ताका सैमाच्यो भावना, ताच्यो मोन्यो व्यथा वळखूंक येनात. देखूनच ह्या विशाल मनान मनशान सैमा सारकिल्ल्ला आदर्श गुरुक नमळायेन मान दिवन ताचे कडसून जायतें गिन्यान संपादून घेवपाची भोव गरज आसा.
भावंडांनो, सैमातलीं झाडां-झोपां, रूख, हे सैमाचे अळंकार. तीं सैमात कशेतरेन उबी रावल्यांत वा रावतात हें तुमी पळयलां न्हय? एकमेकांत भरसून रावून, एकचाराचें प्रतीक अशें सुचयत तीं मायेमोगान वाडटात, जियेतात. एकामेकांचे वाडीआड तीं मुद्दाम येनात. मोनजातीची वा मनशांची जात-कात पळयनासतना तीं तांकां आपलेपणान उपेगी पडटात.
बारीक मुयेची वागणूक पळयात.. हे मुयेकडसून आमी ‘काटकसर’, ‘बचत, शिकूंक जाय. शिस्तीचे धडेय ती मूय आमकां दिता. सैमांत व्हांवपी झरे-वझरे, आमकां निसुवार्थपणान दान कशें करचें हाची शिकवण दितात. झाडां-झोपांच्या वागण्यांतल्यान माया-मोग, परोपकाराचें गिन्यान हांची देख मेळटा. सैमांतल्या सुकण्या – सवण्यां कडल्यान संगिताचे मुळावे सूर ‘सा, रे, ग, म, प, चो बोध मेळून मनाक भुलोवपी संगीतय मेळटा. पुणून भावंडानो आमी मनीस मात पडमूर सभावाचेशे.
सैमा कडल्यान कितलेंशेंच शिकपा सारकें आसून लेगीत आमी ताका लेखिनात. ताचो
बाड करतात ताका विनाशाकडेन पावयतात.
भावडांनो, देखुनूच म्हणटां, तुमी सैमा कडेन इश्टागतीचें नातें जोडूंक जाय. ताचो इबाड करिनासतना ताच्या सांगातान जियेवंक जाय आनी तुमचें जिणें सुगूर करूंक जाय. करतलीं न्हय तुमी? तुमकां म्हजो सदांच आदार आसतलो हां… येयात तर’

  • उल्हासभाई