भांगरभूंय | प्रतिनिधी
अशेच दीस वताले. ती सदांच शुचिर्भूत जावन त्या नाण्याचेर चुकनासतना एक फूल घालून ताची पुजा करताली. भांगरा नाणें दवरिल्ली ती वाटी फुलांनी भरली. पंद्रस कशी सोंपली ती कळ्ळीच ना. एक दीस तिणें वाटयेंतलीं सगलीं फुलां काडलीं. भांगराचें नाणें काडून पळय जाल्यार नाण्यान आपलो रंग बदलिल्लो. भांगर वचून रुपें आयिल्लें.
खरें सांगतां, देवाचो सोपूत घेवन सांगतां, दिवाळी आयली की म्हाका खूब टॅन्शन जाता. अर्दांगिनीक ओंवाळणेक कितें दिवचें ह्या विचारान दिवाळेचे आदले रातीं म्हाका न्हिदूच पडना. भायर धोल – ताश्यांच्या आवाजान नरकासूर नाचतात आनी भितर म्हज्या मनांत कितलेशेच विचार तालगडी खेळटात.
बरें! ओंवाळणेक बरीsशी साडी दितलों म्हणल्यार अर्दांगिनी कडेन राशींनी साडयो भरल्यात. आरमारीचे तीन खण साडयांनीच काबीज केल्यात. ‘उपकार करून केळवण हाडची वा धाडची न्हय’ अशें होंवळिकेचेर स्पश्ट बरयिल्लें आसतनाय सामक्या लागींच्या सोयऱ्यांनी दिल्ल्यो आनी लग्ना उपरांत सोयऱ्यांगेर गेल्ले कडेन घरकान्नीची होंट भरतना तांणी दिल्ल्यो साडयो फाटलीं 25 वर्सां हाताच्यो घडयो आनी तोंडार बोट दवरून आरमारींत तोंड धांपून ओग्गी बसल्यात. त्यो साडयो सिल्काच्यो आशिल्ल्यान आनी सुवाळ्याकूच न्हेसपाचे लायकीच्यो आशिल्ल्यान त्या साडयांच्यो घडयो घरकान्नीन अजून मोडुंकूच नात. पूण केन्ना केन्नाय तातूंतलीच एक साडी घरकान्न घडी मोडिनासतनाच आमगेर नव्यानूच आयिल्ले सवायशिणीक होंट भरतना दिता. ती साडी मागीर आमकां लग्ना वेळार दिल्ले बायलेच्याच घरांत पावता ही गजाल वेगळी.
बायलांक एक तर साडी आवडटा नाजाल्यार भांगर. घरकान्न खूश जावची म्हणून पोरूं भांगराचें नाणें ओंवाळणेक घालें. पूण ‘तुमकां भांगर पारखुंकूच येना’ म्हणून घरकान्नीन म्हाका बरोच सोलून काडलो. ‘तुमकां भांगराची पारख करूंक शिकोवंकूच ना’ अशें म्हणून तिणें म्हज्या सर्गार गेल्ल्या आवयबापायचो, आज्या – पणज्यांचो आनी घराण्याचोय उद्धार केलो. तेन्नाच्यान कानाक पीळ घालो – भांगर म्हणटा तें घेवप ना. घेवपाचेंच आसल्यार एकटो वचप ना.
जालें अशें! दिवाळी लागीं पाविल्ली. घरकान्नीक ओंवाळणेक कितें घालचें हो विचार मनांत घोळयत भाजी हाडूंक बाजारांत वतालों. वाटेर तिरपो मेळ्ळो. तो तिरपो चलता म्हणून तिरपो
न्हय. “आरे, तूं उबो काय आडवो?” अशें विचारल्यार ताची जाप आसता ः हांव तिरपो. म्हणून ताका गांवच्या लोकांनी ‘तिरपो’ हें नांव दवरलां.
“आरे, कितें जालां? तुज्या कपलाक आंठयोश्यो? कसलें टॅन्शन आसा? पूत लग्न जावन वेगळो फ्लॅट घेवन रावता म्हणून पिकासांव जालां?” तिरप्यान विचारलें.
“ना रे बाबा. वयल्यान तांकां हांवेंच नवो फ्लॅट घेवन दिला. वेगळें रावप तांकांय बरें आनी आमकांय बरें. केन्नाय तीं आमगेर येतात, दोन दीस रावतात. आमीय तांगेर वतात. कसलेंच किजील ना, झगडें ना, किटकीट ना. तांचोय संवसार बरो चल्ला. आमीय सुखान आसात.” हांवें सांगलें.
“तशें जाल्यार तुका कसली चिंता आसा तर?”
“तूं जाणांच, आतां दिवाळी लागीं पावल्या. बायलेक ओंवाळणेक कितें घालचें ही चिंता म्हाका वर्सानवर्स सतायता. ओंवाळणेक कितेंय घाल घरकान्न वेगळींवेगळीं तोंडां करता, सोंडां करता.”
“आवंय, इतलेंच मरे. एक काम कर. तूं ओंवाळणेक बायलेक कसलीय भांगराची वस्त घाल. भांगर पळोवन बायलां भुलतात, फुलतात. तुजे बायलेचेंय तोंड कशें फुलतलें तें पळय. हांव दर वर्सा दिवाळेक ओंवाळणेक म्हजे बायलेक भांगराचीच वस्त घालतां. तिवूय खूश जाता आनी पयशांचें सार्थक जाल्ल्याचें म्हाका समाधान मेळटा. आनी जाणां मरे, पयसो उरना. असोच खर्चता. भांगराची वस्त केल्यार ती उरता. आनी तूं जाणां मरे,आयज भांगर खंय पावला तें. दीसपट्टें वाडटा. भांगराची वस्त घेतली आनी ती दवरली जाल्यार आनीक कांय वर्सांनी ते वस्तीक भांगराचें मोल येतलें. म्हजो एक इश्ट आसा. तो पयलीं दुबय आसतालो. तो दुबयच्यान भांगर मागयता. ताच्या भांगराच्या वस्तींचे डिझायन हांगा कोणा कडेनूच मेळनात. तो खंय ते डिझायन स्पेशल करूंक लायता. ताणें शास्वत बँके कडेन भांगराच्या वस्तींचें दुकान घालां. ताचे कडेन नव्यो नव्यो मोदीच्यो भांगराच्यो वस्ती आसात. ताचे कडल्यानूच हांव दर वर्सा भांगराची एक वस्त घेतां. सदचें गिरायक म्हणून तो म्हाका सवाय धरता. हांव जाय जाल्यार तुका ताचो पत्तो दितां. ताच्या दुकानार तूं वच आनी तुका जाय तसली भांगराची वस्त घेवन यो. बाजाराच्या मोला परस ताचो भांगराचो दर खूब सवाय आसा. म्हजें नांव सांग ताका. तो तुका डिस्कावंटूय दितलो. बरें तर मेळचें.” अशें म्हणून तिरपो म्हाका त्या भांगराच्या वस्तीच्या दुकानाचो पत्तो दिवन गेलो आनी एक हुसको मेकळो जालो म्हणून हांवें हुसकार सोडलो.
तिरप्यान दिल्ल्या पत्त्यार गेलों. तें दुकान भांगराच्या वस्तींनी लिकलिकतालें आनी त्या वस्तीं सकयल बरयिल्ले दर वाचून म्हजें काळीज ओगीच कलकलताशें दिसतालें. सगल्योच वस्ती लाखां वयर. हांव तिरप्याच्या त्या इश्टाक मेळ्ळो. ताका तिरप्याचें नांव सांगलें. तिरप्याचें नांव आयकनाफुडें त्या मनशान तिरप्याची तोंडभर तुस्त केली. हांवें ताका ओंवाळणे खातीर भांगराची बरीशी वस्त दाखय म्हणून सांगलें.
“हें पळय, तूं ओंवाळणेक व्हडली भांगराची वस्त घालुंनाका. ल्हान, धाकटुली घाल. दितां तुका. तूं आनी तुजी बायल फाल्यां म्हजी याद काडटलीं. असलीं भांगरा नाणीं तुका खंयच्याच भांगराच्या दुकानांत मेळचीं नात. कालूच नवो स्टाॅक आयला.” अशें म्हणून ताणें मेजार म्हज्या मुखार भांगराचीं कितलींशींच नाणीं रकयलीं.
“हीं सगलीं नाणीं 24 कॅरेटाचीं. वीस वर्सांची गॅरंटी. 10 वर्सांची वाॅरंटी. 10 वर्सां भितर ह्या नाण्यांक कितेंय जालें जाल्यार परत हाड, बदलून दितां.” अशें म्हणून तिरप्याच्या त्या इश्टान गोड गोड उलोवन म्हज्या गळ्यांत एक भांगराचें नाणें घालें. वांटपण करून साडेचार हजारांक पावतोsसा केलें. कार्ड स्वायप करून पयशे फारीक केले. ताणें तें नाणें पांच – स रंगांच्या फोलींनी गुठलायलें आनी ल्हानशे काशींत घालून म्हाका दिलें. हांवें ती कास घरा व्हरून म्हजे आरमारींतल्या लाॅकरांत दवरली. दिवाळेक सरप्रायझ दिवया म्हणून बायलेक कांयच सांगलें ना.
दोन दिसांनी दिवाळी आयली. फांतोडेर उठलों. वास नाशिल्लें सुगंधी उटणें लावन न्हालों. नवे कपडे घाले. आरमारींतली ती भांगराचें नाणें आशिल्ली कास काडून पॅण्टींत घाली आनी ओंवाळणेक तयार रावलों. चार – पांच तरांचे फोव करून घरकान्न ओंवाळपाक आयली. म्हाका राटबी दाखोवन तिणें म्हज्या हातार पानांचो विडो दवरलो. हांवें झेतान त्या पानाच्या विड्यांत भांगराचें नाणें आशिल्ली कास घाली आनी ओंवाळणेच्या ताटांत दवरली. ते काशीर बरयिल्लें ‘विरक्ती ज्वेलर्स’ नांव वाचना फुडें हांव कारीट फोडटां आनी तें तोंडाक लायतां काय ना हें पळयनासतना तिणें ती कास बेगिबेगीन सोडयली आनी भांगराचें नाणें पळोवन ती फुल्ली. तिचे खोशयेक शीम – मेर उरली ना. कितें करचें तेंच तिका कळना जालें. ‘खरेंच तुमी भांगराचे’ अशेंशें कितें बडबडत ती भांगराचें नाणें आशिल्ली कास घेवन देवाकुडींत गेली. एके वाटयेंत तें नाणें तिणें दवरलें आनी ती वाटी देव्हाऱ्यांत दवरली. त्या नाण्याचेर हळद कुकूम घालो. देवाक घालूंक हांवें बागेंतल्यान हाडिल्ल्या फुलांतलें एक बरेंशें फूल तिणें ते वाटयेंत आशिल्ल्या भांगराच्या नाण्याचेर दवरलें आनी देवाक सांगून घेतलें, “देवा, आयुश्यांत पयलेच फावटीं घोवान म्हाका आंगवणेक भांगराची वस्त दिल्या. तांची आनी वस्तीची राखण कर. म्हज्या घोवाक अशीच दर वर्सा म्हाका भांगराच्यो नव्यो नव्यो वस्ती ओंवाळणेक घालपाची बुद्द दी.” म्हाका आयकूंक येत अशें ती उलयली आनी कामाक लागली.
अशेच दीस वताले. ती सदांच शुचिर्भूत जावन त्या नाण्याचेर चुकनासतना एक फूल घालून ताची पुजा करताली. भांगरा नाणें दवरिल्ली ती वाटी फुलांनी भरली. पंद्रस कशी सोंपली ती कळ्ळीच ना. एक दीस तिणें वाटयेंतलीं सगलीं फुलां काडलीं. भांगराचें नाणें काडून पळय जाल्यार नाण्यान आपलो रंग बदलिल्लो. भांगर वचून रुपें आयिल्लें. तिरप्याच्या इश्टान आपल्या साद्याभोळ्या घोवाक तोपी घाल्या हें कळूंक तिका वेळ लागलो ना. तिणें म्हजो, तिरप्याचो आनी तिरप्याच्या त्या इश्टाचो बरोच उद्धार केलो.
“तुमी सामके भोळे. चकचकता तें सगलेंच भांगर नासता हें तुमकां कितले फावटीं सांगलां. तुमकां भांगर पारखुंकूच येना. आतां व्हरात तें नाणें आनी दाखयात त्या तिरप्याच्या इश्टाक.” अशें म्हणून तिणें तें नाणें काशींत घालून म्हाका दिलें. बाजारांत वचत जाल्यार ताचें दुकान बंद. भायर बोर्ड लायिल्लो ः टॅम्पररी क्लोज्ड. चवकशी करतकच कळ्ळें की तिरप्याचो इश्ट दुबय गेला.
तिरप्याक सांगुया म्हणलें जाल्यार तिरप्याक ताचो पूत पुण्याक घेवन गेल्लो. तिरप्याचो फोन नंबरूय म्हजे कडेन नासलो. तसोच घरा परतलों आनी कानाक पीळ घालो ः हे फुडें भांगराची वस्त म्हणटात ती घेवप ना.
‘तुमकां भांगर पारखुंकूच येना’ हें आयकून आयकून वर्स गेलें. तिरप्याचोय पत्तो ना आनी तिरप्याच्या त्या इश्टानूय दुकान उगडूंक ना. अंदूं तिका ओंवाळणेक कितें घालचें हो प्रस्न आयलो. वर्सावळी प्रमाण म्हाका दिवाळेचे आदले रातीं न्हिदूच पडना जाली. घरकान्न जागीच आसली. तिका म्हजी तळमळ पळोवं नजं जाली.
“हें पळयात. फाल्यां ओंवाळणेक कितें घालचें ह्या टॅन्शनान तुमकां न्हीद पडना. हें तुमचें वर्साचेंच. हें पळयात, ओगीच ताण घेवुंनाकात. म्हाका तुमचे कडल्यान ओंवाळणेक व्हडलेंशें कांयच नाका. भांगराचें नाणें तर नाकाच नाका. ताचे परस 10 रुपयाचें नाणें घाल्यार पुरो म्हाका. म्हाका ओंवाळणेक कितें घालचें ह्या टॅन्शनान तुमी कितले बारीक जाल्यात तें पळयात.” म्हज्या देहा कडेन काकुळटेन पळोवन तिणें म्हणलें.
“आगो, हेंच जर तुवें म्हाका 25 वर्सां पयलीं सांगिल्लें जाल्यार हांव इतलो बारीक जावचोच नासलों. जावं, तुवें म्हजो एक हुसको मेकळो केलो. म्हजे कडेन 10 रुपयांचीं नाणीं लागीं लागीं पन्नाशेक आसतलीं. तीं म्हाका फुडलीं 50 वर्सां पुरो. ओंवाळणे खातिरूच सांबाळून दवरतां.”
“कांयच हरकत ना. पूण फकत देवा कडेन मागात, मोदी सरकाराक 10 रुपयांच्या नाण्यांचेर बंदी हाडपाची बुद्द दिवुंनाका म्हणून. हांवूय मागतां. चलात, आतां न्हिदात.”
“हय, हय. आतां हांव सुस्त न्हिदतां.” अशें म्हणून हांवें कूस परतिली आनी इतली समंजस बायल देवान म्हाका दिली म्हणून सगल्या देवांक मनांतल्या मनांत साश्टांग नमस्कार घालून हांव निद्रादेवीचे अधीन जालों.
– अतुल र. पंडित
9623269013
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
