भांगरभूंय | प्रतिनिधी
इतल्यान आजयेन काणी सोंपयली. भुरगीं आपआपल्या घरा गेलीं. भुरग्यांच्यो दिवाळेच्यो सुटयो सोंपल्यो आनी भुरगीं परतून स्कुलांत वचूंक लागलीं. सुटये उपरांत, सोमारा दिसा सकाळीं भुरगीं स्कुलांत भितर सरलीं. आपआपल्या वर्गांत भुरग्यांनी “नमस्ते बाई म्हणून उबी रावन बाईक येवकार दिलो, बाईन भुरग्याक बसूंक सांगलें आनी सुटयेंत तुमी कितें कितें केलें तें तांकां विचारलें. एक एकटो उबो रावन आपणें सुटयेंत कितें केलें तें सांगलें. जेन्ना सुरेशाची पाळी आयली सुरेश उबो रावलो आनी “बाई, आमी फाटल्या आयतारा आमचे आजयेगेर काणी आयकूंक गेल्ली. आजयेन आमकां दिवाळी विशेश, साईबाबाचेर आदारीत एक सोबीत अशी काणी सांगली.” आजयेन काणी सांगली हें आयकून बाईक अजाप दिसलें.
“आजयेन काणी सांगली…? ह्या तेंपारूय काणयो सांगपी आसा अजून, कोण रे ती काणी सांगपी?” बाईन सुरेशाक
विचारलें.
“आमची आजी!” सुरेशान जाप दिली.
“तुमचे आजयेक मेळचें पडटलें एक दीस… आमच्या भुरगेपणार आमी आयकताली काणयो आमच्या आज्या आजये कडल्यान. पूण ह्या काळांत काणी सांगपी आज्जी आसा हें आयकून विस्वासूच बसना.”
“हय बाई, आमची आजी खूब सुंदर काणयो सांगता.” अमनान उबो रावन म्हणलें.
“हां तशें तर येता त्या आयतारा हांवूय येतां काणी आयकूंक, तुमचे आजयेगेर.” बाईन उत्सुकतेन म्हणलें. “हय बाई तुमी येवन पळयात, आज्जी कितल्यो बर्यो काणयो सांगता ती.” सुरेशान म्हणलें आनी त्या आयतारा भुरग्यां वांगडा बाई काणी आयकूंक आजयेगेर पावलीं. भुरग्यांनी बाईची आनी आजयेची वळख केली. आजयेन सुमनाचे आवयक सांगून बाईक च्या-नास्त्याची वेवस्था करूंक सांगलें. बाईन आनी सगल्यां भुरग्यांनी च्या घेवन आजयेन काणी सांगपाक सुरवात केली.
काणयेचें नांव आसलें, ‘हांव यमराज’. आदल्या काळांत राजा म्हाराजाचें राज्य चलतालें. प्रत्येक राजा आपआपल्या राज्यांत राज करतालें. आपले हुशारीन, आपल्या सैनबळान दुसर्या राज्याचेर हल्लो करून ताचें राज्य जिखून तें आपले सुवादीन करतालें. कांय राजा दुश्ट, स्वार्थी आसताले जाल्यार कांय हुशार आनी बावाळती. आपले प्रजेचेर मोग करपी, ताची राखण करपी, मजत करपी आसतालें.
ब्रह्माडांत तीन राज्य आसात. धर्तरी, सर्ग आनी पाताळ. धर्तरी ही संताची आनी भक्ताची धर्तरी. सर्ग हें देवदेवतेचें राज्य. पाताळ हें असुरांनी, राकेसांनी भरिल्लें राज्य. तें असूर मदीं मदीं धर्तरेर येवन संतांक आनी भक्तांक तशेच सादारण मनशांक सतायत आसता. देवांची पुजा कोणें करची न्हय, आमची असुरांची पुजा करची अशें म्हणून ताका भेसळायतालें… अशाच एका असुराची ही कथा. ‘सुरराज’.
एका काळांत पाताळांत सुरराज नांवाचो असूर राज्य करतालो. आख्ख्याय सुराचो राजा ‘सुरराज’ आगान धिप्पाड, बलवान आनी फातरा काळजाचो आसलो. धर्तरे वयल्या सादारण मनशाक मारून ताचे कुडीची आहुती दिवन तो आपलें बळ जागरूत करतालो. सादू संताक सतावन तांकां आपले गुलाम करून आपले सेवेंत भरती करून घेतालो. अशे करून तो यमराजाक प्रसन्न करपाचो यत्न करतालो. दर दिसाक यमराजाक आवाहन करतालो की ताणें स्वताच धर्तरेर येवन आपल्याक अमर वरदान दिवचें, पूण तो कितलो मूर्ख आसलो तें ताचें ताकाच कळ्ळें ना. आपले शक्तीच्या बळार, पापां करीत रावलो आनी जेन्ना पापांचो कळस जालो तेन्ना यमराज ताच्या दरबारांत पावलो. ताका दिसलें की आपलो तप पळोवन आपल्याक वरदान दिवंक यमराज आज आपल्या दरबारांत हाजीर रावला. पूण कारण वेगळेंच आशिल्लें.
यमराज धर्तरेर येवपाचें कारण म्हणल्यार… एका निश्पाप भुरग्याचो आत्मो व्हरपाचें फरमान सुस्टीकरत्या ब्रह्मदेवान वयर सावन धाडिल्लें. एका अशा भुरग्याचो आत्मो, जाणें पाप म्हणटा तें केन्ना पळोवंकच नासतलें. निस्तोच झाडार फुलूंक पळयतल्या एका नाजूक सोबीत फुलाचे कळये सारको ताचो चेहरो, चंदना परी निवळ ताचें कवळें मन, ताचो आपल्या आवय बापायचेर आशिल्लो मोग. असल्या भुरग्याक मरण पासून मरणा पयलीं पांयां पडून परतून वतलें, पूण ब्रह्मदेवान त्या भुरग्याचें मरण कशें येवजलें काय? जरूर ब्रह्मदेवा कडल्यान कितें तरी चूक जावपाची आसा अशें रावन रावन युमराजाक दिसतालें पूण ब्रह्मदेवा कडेन परतून जाप विचारपाचें धाडस ताका जायना आशिल्लें.
नियतीचो खेळ हो सगळो, जो जिखलो तो जिखलो. असोच हो खेळ ब्रह्मदेवान मांडिल्ल्याचो दुबाव यमराजाक आयलो आनी ह्या खेळाचो आपुणूय एक खेळगडी अशें येवजून तो धर्तरेर वचून त्या भुरग्याचो आत्मो हाडूंक तयार जालो. ते रातीक फांतोडेर सपनांत येवन त्या भुरग्याच्या बापायक ही गजाल सांगली आनी सकाळींच यमराज तागेर हजर. यमराजाक पळोवन भुरग्याच्या बापायक घाम सुटलो, तो यमराजा कडेन हात जोडून विनवणी करूंक लागलो. आपल्या भुरग्याक जिवन दान दियात म्हण ताच्या पांयाक धरून रडूंक लागलो. पूण यमराजाची नदर भुरग्याच्या सोदांत आसली. भुरगो देवार्यांत महादेवाची पुजा करताना ताका दिसलो, भुरग्याक पळोवन यमराज अजापलो. भुरग्याच्या सरभोंवतणी परजळ पळोवन यमराजूय दिपकावलो. इतल्यान तेजसचो बापूय बडबडूंक लागलो.
“म्हज्या घराचो दिवो तो, म्हजे जिणेंतलें सूख. म्हज्या जिविताचो आदार. हें पळयात यम महाराज, तुमी म्हज्या पुताक व्हरूं नाकात! ताच्या बगर म्हज्या जगण्यांत कांयच अर्थ ना, ताच्या बगर हांव एक खीण पासून जगूंक शकना. व्हरपाचोच आसा जाल्यार तुमी म्हाका व्हरांत यम महाराज. आमचें जगणें सोंपत आयलें, पिकिल्लें पान हें सूखचें पयलीं पडटलें. पूण एक कळी फुलचे पयलीं सुखूंक दिवं नाका यम महाराज. तुमी म्हाका व्हरात, हांव तुमचे वांगडा येवपाक तयार आसां. चलात यम महाराज वेळ सारनाका. नातर म्हजी बायल हांगा आयल्यार अनर्थ जातलो.” अशें जायतें उलोवन तेजसाच्या बाबान यमराजाक विनवणी केली. तें आयकून यमराजाक सुन्न जालें, यमराजान परतून एक फावट तेजसाचेर नदर मारली. तेजस भक्ती रसांत गुंग जाल्लो. ओम नम शिवाय ह्या जपांत मग्न जाल्लो. ताका कसलोच भंय नाशिल्लो, ना हुस्को. निरर्भय जावन तो महादेवाची भक्ती करतालो. यम महाराज आपल्याक व्हरूंक आयला ही जाणीव ताका जाल्ली. यमराज ही एक अद्भूत शक्ती हेंय बी तो जाणा आशिल्लो. पूण ताचो भक्तीचेर विस्वास आसलो आनी भक्ती ही शक्ती परस खूब पटीन चड आसता.
मनांत नासतनाय यमराजाक निर्दय जावचो पडलो, आपल्या कर्तव्याचें पालन म्हण म्हाका ताका व्हरचोच पडटलो हें येवजून आपल्या हातांत आशिल्ली दोरी ताणें तेजस आशिल्ले दिशेन शेवटिली. दोरी सारखी तेजसाच्या गळ्यांत पडली, ताचे कुडींतल्यान आत्मो काडचे खातीर यमराजान दोरी ओडली. पूण यमराजा कडेन त्या बारा वर्साच्या भुरग्याचो आत्मो ताचे कुडींतल्यान काडूंक जायना जालो. तेजसान महादेवाच्या लिंगाक वेंग मारिल्ली हें यमराजाच्या लक्षांत आयलें आनी तेन्नाच ताका समजलें, हो सगळो भक्तीचो असर आनी सुस्टीकरत्या ब्रह्मदेवाचे येवजणेचो प्रभाव.
फुडें चलता)
अविनाश कुंकळकार
7875237830
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
