जीएमसींतले अणभव…

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

फेब्रुवारी 1996 त हांव जीएमसींत नर्स म्हण कामाक लागलें. सगळ्या विभागांनी काम करपाचो योग आयला. मॅडिसीन, सर्जरी, ऑर्थोपॅडीक, खाजगी वॉर्ड… आतां सुमार दोन वर्सां जालीं, हांव ल्हान भुरग्यांच्या वॉर्डांत, तेंय बी खासा भुरग्यां खातीर, जांकां थॅलेसिमीया हें रक्ताचें दुयेंस आसता, काम करतां.
पंचवीस वर्सांची शिफ्टींतली ड्युटी केले उपरांतूच नर्सीक केन्ना तरी 8 ते 4 ड्युटी मेळटा. हे ड्युटेन दीसभर हॉस्पिटलांतूच उरता. जेन्ना म्हाका ही ड्युटी मेळ्ळी तेन्ना कोवीडाचें वॅक्सीनेशन सुरू जाल्लें. सकाळीं आठांक सुरू जाल्ली ड्युटी सोंपता म्हणसर सांजचीं सात जातालीं. घरा पावता म्हणसार साडे आठ. दुसर्‍या दिसा तीच गजाल. पयलो डोस, दुसरो डोस करीत तीन म्हयने केन्ना गेले ते कळुंकूच ना.
मागीर म्हजी पोस्टींग भुरग्यांच्या वॉर्डांत जाली. हांव पयलीं सद्दां विचार करतालें की ल्हान भुरग्यांच्या वॉर्डांत केन्ना काम करचेंना. म्हज्या वैयक्तीक कारणाक लागून (व्हडलो चलो बंटी – स्पेशल चायल्ड). तशें हांवेन लागींच्या इश्टांक उलोवनूय दाखयल्लें. म्हज्यान त्या भुरग्यांचे हाल, आवय- बापायचे हाल पळोवपाक जावचे नात, असो विचार मनांत येतालो. तरी ह्याच वॉर्डांत हांव पावलें. एडजस्ट जावपाक खूप कठीण गेले. केन्ना ल्हान भुरग्यांच्या वॉर्डांत काम करूंक नासलें, पूण आमची वॉर्ड मुखेली सिस्टर राजश्री म्हज्या वांगडच्यो सगळ्यो नर्स, बाकीचे कर्मचारी ह्या सगळ्यांनी सांबाळून घेतलें. कोणाक किडनी दुयेंस, काळजाचें, रक्ताचो कांक्र, सेरेब्रल पाल्सी, ऑटीस्टीक. इतके ल्हान पिरायेर हीं सगळीं दुयेंसां, धा ते बारा वर्सांची पॅरलायज्ड भुरगीं जांकां आवय- बापूय ल्हान भुरग्या बशेन सांबाळटालो. तांचें सगळेंच हांतरुणार. हें पळोवन मन दुखून गेलें. मनांत विचार केलो हांचे फुडें आमचें दुखणें कांयच न्हय. मन घट्ट जालें.
थॅलेसेमिया आसलेल्या भुरग्यां खातीर काम करतना आयज दोन वर्सां केन्ना गेलीं कळूंकच ना. हो एक असाध्य रक्ताचो रोग. खूप फावटी आवय-बापूय मायनर थॅलेसेमिया आनी भुरगीं मेजर थॅलेसेमिया आसतात. तेंच्या रक्तान हिमोग्लोबीनाचें प्रमाण कमी- कमी जायत वयता. नवें रगत तयार जायना. तेका लागून तेंका आनीक जायत्या भलायकी समस्यांक तोंड दिवचें पडटा. परत परत 15- 25 दिसांनी दुसरें रगत घालून घेवपाक येवचें पडटा. भुरगीं 2-3 म्हयन्यांचीं आसतना हाचें निदान जाता, आनी एका वर्तुळा भितर भुरग्यांचें आनी आवय-बापायचें आयुश्य घुंवत रावता. बाकीच्या पेशंटां बशीन एकदा बरीं जालीं आनी घरा गेलीं अशें तांचें नासता. जितली भुरग्यांची पिराय तितलो आवय- बापायचो अणभव. कितें करपाचें, कशें करपाचें हें केन्ना आवय-बापूय आनी भुरगींयबी आमकां शिकयतात. हांगा सगळीं एकामेकांक मजत करतात. एकामेकांच्या वांगडा येतात. केन्ना वांगडा कोण येवंक ना जाल्यार दुसऱ्या भुरग्यांचे आवय-बापूय त्या भुरग्यांक मजत करतात.
नवे थॅलेसेमिया म्हण डिटॅक्ट जाल्ल्या भुरग्यांचे आवय- बापूय काचाबूल जातात. मानसीकरित्या इतले खचतात की कितें करपाचें तेंच तांकां सुचना. अशा वेळार दुसऱ्या भुरग्यांचे आवय- बापूय धीर दितात. आदार दितात. ह्या भुरग्यांची काळजी कशी घेवपाची तें सांगतात. खूप फावटी एका आवय- बापायचीं दोन दोन, जाल्यार केन्ना तिनूय भुरगीं थॅलेसेमिया आसतात. अशा वेळार आवय- बापायची जीण अक्षरशा पणाक लागता. तरी लेगीत ना थकता, ना बेजार जाता, दिल्ले तारखेक रगत घालपाक भुरग्यांक घेवन हे आवय-बापूय हजर रावतात.
खरें तर ह्या भुरग्यांची काळजी घेवप हें टीम वर्क. आमची वॉर्ड मुखेली सिस्टर शांता, वॉर्डाच्यो नर्सी, डॉक्टर, हेर कामगार, आमचे मॅडिको सोशल वर्कर मंजू, लॅब टॅक्निशियन सरीता आनी कांय पेशन्टूय आनी ह्या सगळ्यांचो कणो म्हणजे आमची मॅडम डॉ. लाॅरेन डीसा, सगळीं मेळून एक हुशार टीम तयार जाल्या. हें काम करपी मनशांक खूप पाशियासाची गरज पडटा. आमची ही टीम काम वेवस्थीत वाजे नासतना करीत आसा. सगळ्यांचेच ह्या भुरग्यां कडे एक नातें तयार जाता. तुका मुद्दाम लागीं वचपाची गरजूच पडना. भुरगींच तुका इतलीं लागीं येतात की सामकीं जिवाभावाचीं जातात.
अशीं दोन निरागस भुरगीं याद जातात. दोगुय जाणा म्हजीं पेशंट. सुशांत 8 वर्सांचो. परिस्थिती सादारण. पेडणेंच्यान रगत घालपाक येतालो. म्हजे पयलीं सुशांत आनी ताचो बापूय हजर आसताले. सुशेगाद शांत. “गुड मॉर्नींग सुशांत” म्हटल्यार कांयच उलयनासलो. एक स्मायल दितालो. आंगलटीन बारिकूच आसलो. एकदा वॉर्डान एके सिस्टरीन ताका म्हटलें “सुशांताचेच पिरायेचो म्हजो चलो आसा. मात्सो मोटो दिसता तो. ताका नवें टी-शर्ट आवडूंक ना. सुशांताक हाडूं तें?”.
“सिस्टर आतां नाका, मागीर हाडात. सुशांत मात्सो मोटो जावनी”, अशें ताच्या बापायन म्हटलें. “बरें बरें! बेगीन मोटो जा हां सुशांत” अशें सिस्टरीन म्हणटकीत जाप म्हण सुशांतान मस्त स्मायल दिली. सर्कल सुरूच आसलें. पूण एक दोन म्हयने सुशांत रगत घालपाक येवंक ना. सहज कित्याक येवंक ना काय म्हण मॅडमीक विचारलें. तिणें चौकशी केली तेन्ना कळ्ळें की तो ल्हान पिरायेचेर जग सोडून गेलो. कारण कितें तर खेळटना ताच्या स्प्लीनाक (रगताच्यो पेशी नियंत्रित आनी निवळ करपी पोटा कडे आसता तो एक ल्हान अवयव) बॉल लागलो. हें म्हजे खातीर अनएक्सपेक्टेड आसलें. तेच्या बापाय वांगडा आमकांय सगळ्यांक सुशांत मोटो जावपाची उमळशीक लागलेली. आमच्या सगळ्यां परस मोटो जावन तो सासणाचो आमकां सोडून गेल्लो.
दुसरें क्यूट बेबी डॉल म्हटल्यार समायरा रिबेलो. पांच, साडे पांच वर्सांचें. दर 20- 25 दिसांनी रगत घालपाक येतालें. ताका खेळणीं खूप आवडटालीं. डॉक्टर्स कीट, टीचर्स कीट घेवन येतालें. एक दीस हांवेन विचारलें “Samaira, you brought doctor’s kit today?”,
“yes sister Kajal, When I will be big, I want to be a doctor.” अशें समायरा उत्तर दितालें. जूनाचे 6 तारखेक समायरा येवन रगत घालून गेल्लें. कोणाकूच खबर नासलें की हें ताचें निमणें ब्लड ट्रान्स्फ्यूजन थारतलें. जुनाचे 17 वेर समायरा शाळेनूय वचून आयल्लें. ते दीस मात्सो जोर. दुसर्‍या दिसा आयतार. रातीच जीएमसींत एडमीट केलें. सोमारा सकाळीं चारांक समायरा जग सोडून गेलें. ताका पळोवपाक हांव आनी मॅडम फातोर्डा ताच्या घरा गेलीं. ताचें तें रूप आजुनूय म्हजे नजरे मुखार येता. ताका एक प्रिन्सेस कशें सजयल्लें. धवोफुल्ल फ्रॉक, क्रावन, हातमोजे, पायांक मोजे, सुंदर निरागस चेहरो निस्तेज पडलेलो. आमकां पळोवन आवय- बापूय खूप रडपाक लागलीं. ताचीं तीं उतरां आजुनूय म्हज्या काळजांत आसात. समायरा तांका सांगतालें खंय “आमी रगत घालपाक या, कारण मॅडम लाॅरेन आनी सिस्टर काजल आमकां मेळटलीं.” समायराचो आमचे प्रती मोग पळोवन आमी सदगदीत जालीं. दुकां आडायत थंयच्यान भायर सरलीं. समायरा आनी ताचीं तीं उतरां कायमचीं काळजार कोरायलीं. आमकां कळ्ळें की, आमकां जितलें तें लागीं आसलें ताच्या कितल्याशाच पटीन आमी ताका लागीं आसलीं.
ह्या भुरग्यांचें करतां करतां हो निरागस, निरपेक्ष, निस्सिम मोग आमकां समृद्ध करीत रावतलो.

चंद्रकला मुकुंद धावस्कार
9527057115