भांगरभूंय | प्रतिनिधी
आदि पर्व १८
द्रौपदी – स्वयंवर
–
( द्रौपदीची आस धरून आयिल्ले कांय राजा स्वयंवराचो पण कळ्ळ्या उपरांत आपल्या आसना वयल्यान आनीक उठलेच नात…. आतां फुडें)
सगल्यांत पयलीं उठलो तो चेदी राज्याचो राजा शिशुपाल. आपल्या आसना कडल्यान तो धोणू दवरिल्ले ते सुवातेर गेलो. ताणें धोणूक हात घालो पूण ताका तें उखलपाकूच जमलें ना. दुशासनाचेंय शिशुपाला भशेन जालें. मागीर फुडें सरिल्ल्या दुर्योधनान धोणू कशें तरी उखल्लें, पूण तें बागोवन ताच्या दुसऱ्या तोंकाक दोरी बांदपाक जमली ना. शेवटाक कर्ण उठलो. एक कुशळ धोणूर्विर म्हणून ताची नामना सगले कडेन जाल्ली. तो उठना फुडें सगळे लोक मोटे उमळशिकेन ताचे कडेन पळोवंक लागले. कर्णान तें धोणू अचळय उखल्ले, ताची दोरीय बांदली. कर्ण द्रौपदी- स्वयंवर जिखता अशें आतां लोकांक दिसूंक लागलें. तेलांत पळोवन कर्णान पयलो बाण सोडलो तो चाकाक आपटून सकयल पडलो. मागीरच्या तिनूय बाणांची तीच गत जाली.
मंडपातले सगळे जाण आतां कर्णाच्या पांचव्या बाणाचें कितें जाता तें पळोवपाक सामके अधीर जाल्ले. पांचवो बाण सोडपाक कर्णान बरोच वेळ घेतलो. वेवस्थीत नेम धरून कर्णान मागीर तो बाण सोडलो. बाण चाकांतल्या बुराकांतल्यान गेलो आनी नुस्त्यांक तोंपलो. ते पळोवन लोकांनी मोठ्यान बोवाळ केलो. पूण, बाण नुस्त्याच्या दोळ्यांक लागूंक नाशिल्लो. निरशेवन कर्णान हातांतलें धोणू सकयल दवरलें आनी आपल्या आसनार वचून बसलो. कर्णा सारक्या धोणूर्विराक नेम सादपाक जमलें ना हें दिसतकच आनीक कोणूच फुडें सरलो ना. काय वेळान धृष्टद्युम्नान कोणाक यत्न करपाचो आसा जाल्यार फुडें येयात अशें परत एकदा सगल्या मुखार सांगलें. पूण कोणूच उबो रावलो ना. द्रुपदान स्वयंवराचो पण खूब कठीण दवरलो अशे लोक म्हणूक लागले आनी तांणी आता परत घरां वचपाची तयारी केली.
इतल्यांत ब्राह्मण जे सुवातेर बाशिल्ले थंयच्यान एकलो उठलो. ताचे कुशीक आशिल्ल्या दुसऱ्या ब्राह्मणाच्या पायां पडलो आनी धृष्टद्दुम्न जंय उबो आशिल्लो थंय गेलो. तो आशिल्लो अर्जुन, जो आपले कुशीक बशिल्ल्या युधिश्ठीराक पाया पडून फुडें आयिल्लो. तें पळोवन घरा वचपाचे तयारेन आशिल्ले लोक आशिल्ले तशे परत आपले सुवातेर रावले. आता हो ब्राह्मण कितें करता काय असो प्रस्न तांकां पडलो. अर्जुनान धृष्टद्दुम्नाक विचारले, ‘हांव एक ब्राह्मण, म्हज्यान ह्या स्वयंवरांत वांटो घेवंक येता? धृष्टद्दुम्न हो त्या काळांत द्रोणा कडेन शिकतालो. धोणूर्विद्येची आवड आशिल्ल्या कोणाकूय द्रोण आपलो शिश्य म्हणून स्विकारतालो. ही देख धृष्टद्युम्ना मुखार आशिल्ली. ताणें अर्जुनाक म्हणलें, ‘हें पळय, तूं ब्राह्मण आसूं ना जाल्यार सूत आसूं, तू जर त्या नुस्त्याच्या दोळ्यांत जुस्त बाण मारशीत जाल्यार म्हजी भयण तुज्या गळ्यांत माळ घालतली हें थरिल्ले आसा. दोगां भितर चलिल्लें हें उलोवप आयकून सगले लोक आतां फुडें कितें जाता तें पळोवंक रावले.
अर्जुन धोणू दवरिल्ले सुवातेर गेलो. थोडो वेळ थांबिल्लें स्वयंवर परत सुरू जालें. द्रुपद राजाच्या सेवकांनी रथाचें चाक परत घुंवडावपाक सुरवात केली. तांणी धोणूक बांदिल्ली दोरी सोडयली, पयलीं वापरिल्ले बाण कुशीक दवरले आनी अर्जुनाक पांच नवे बाण दिले. अर्जुनान मागीर ते धोणूक एक प्रदक्षिणा घालून वंदन केले. आपलेंच धोणू आशिल्ले भशेन तें उखल्ले आनी काय न्ही कशी ताची दोरी बांदली. एक बाण हातांत घेतलो आनी चार बाण कुशीक दवरले. सगळे लोक तो कितें करता तें पळयताले. कर्णाक जें जमले ना, ते हो ब्राह्मण कसो करूंक पावतलो असो विचार तांच्या मनांत आयलो. ते विचार करता थंय आसा इतल्यांत अर्जुनान पांचूय बाण इतले झपाझप सोडले ते लोकांक कळ्ळेंच ना. तांणी मागीर वयर पळयले जाल्यार अर्जुनान सोडिल्लो एक बाण जुस्त नुस्त्याच्या दोळ्यांत रिगिल्लो. तें पळयना फुडें लोकांनी एकूच आड्डी मारली. एक ब्राह्मण अशें करुंक शकता हाचेर तांचो विस्वासूच बसलोना.
एका ब्राह्मणान सगल्यां मुखार स्वयंवरचो पण जिखलो हें थंय जमिल्ल्या राजांक सोंसले ना, तांणी आपलीं आसनां सोडलीं आनी ते वाद घालपाक फुडें येवंक सोदूंक लागले. तेन्ना द्रुपद राजा उठलो. ताणें सगल्यांक पयलीं ओगी केले आनी म्हणलें, ‘धृष्टद्दुम्नान पयलींच सांगिल्लें, स्वयंवराचो पण जो जिखता ताका द्रौपदी माळ घालतली, मागीर तो कोणूय आसूं. तुमकां कोणाकूच जें शक्य जालें ना तें ह्या ब्राह्मणान करून दाखयलें. तेन्ना नेमा प्रमाण द्रौपदी ताच्या गळ्यांत माळ घालतली.’ द्रुपदान अशें सांगतकच सगल्या राजांचीं तोंडां बंद जालीं. द्रुपद एक व्हड धोणूर्विर आशिल्लो. हेर राजा ताका थर्र भियेताले. द्रोणान जेन्ना ताका बंदी करपाक कुरू सैन्य धाडिल्ले तेन्ना ताणें कौरवांक मार दिवन धांवडावन घाल्ले. थंय आशिल्ल्या सगळ्या राजांक हें खबर आशिल्लें. ते खातीर द्रुपदा मुखार तांकां कांयच करूंक जमलें ना.
द्रौपदीन मागीर थंय उबो आशिल्ल्या अर्जुनाच्या गळ्यांत फुलांची माळ घाली. स्वयंवर सोंपले अशें धृष्टद्युम्नान सगल्या मुखार जाहीर केलें. सगले लोक मोट्यामोट्यान आपले मदीं गजाली करीत मंडपांतल्यान भायर सरले. स्वयंवरांत वांटो घेवपाक आयिल्ले राजाय परत आपल्या राज्यांनी गेले. दुर्योधन, दुःशासन, शिशुपाल आनी कर्ण हांचीं तोंडां सामकीं बाविल्लीं. कर्ण आपणाक व्हडलो धोणूर्विर समजतालो, ताचो गर्व एका सामान्य ब्राह्मणान सामको सकयल देवयल्लो. त्या ब्राह्मणान जे तरेन बाण सोडले ती तरा ताच्या दोळ्यां मुखार परत परत येवंक लागली. कित्याक कोण जाणा ताका त्या वेळार अर्जुनाची याद जाली.
(फुडें चलता…)
अनिल नायक
9049079789
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
