भांगरभूंय | प्रतिनिधी
वळेसर
सर्वेशाल्यो परीक्षा सोंपतकच रीनाक घेवन गोंयात रावपाची तयारी डॅडीन केल्ली. “नोव्हेंबराच्यान म्हाका फावचें ना.” घोवान नंदाक विचारलें म्हळ्यार गो ?
“तुका दुबय वचपाची कसली उमळशीक?”
“म्हाका पयसो जाय…… मजाय करपाक. इतल्या पयशांनी जाता ?”
“आनी कितले कोटी जाय?” घोव – बायलेची बाचाबाची दोगांय भुरगीं आयकतालीं.
“डॅडी ओगी रावता”.
“मम्मा कित्याक इतली झगडटा?” ल्हवु आवाजांत रीना, सर्वेश उलयलीं. तेच राती नंदा दुबय पावलें. रातचें वचप येवप संवकळीचें जाल्लें पंचतारांकी हॉटेलांत नाचप, गावप सिगरेटीच्या धुंवरांत वरांची वरां सारप. तांबड्या गुंज दोळ्यांनी चार- पांच दिसांनी परतप. नंदा आनी सुरेशालें लग्न जावन पंदरा वर्सां जाल्ली. अशेंच चलिल्लें सुरेशाच्या पयशाच्या पोटल्याक पळोवन नंदा लग्न जाल्लें. कसलीच जापसालदारकी नाका आशिल्ली.
“ आगो पूण भुरग्याचें कितें ?”
“ तुका पळोवंक कितें धाड मारल्या?
टिंव टिंव वाजत आसतालें. परत चली बेजारिल्लें. “ हांव घालतां कपडे मशीनांत “ रीनान बापायक सांगलें.
“ना आज फ्री आसा. म्हाका काम करपाक आवडटा”. बापूय धूव एकामेकांक सकारात्मक उर्जा दितालीं. सर्वेश ल्हान आशिल्ल्यान आयकून चूप रावतालो. तें राती नंदाचो अवतार पळोवपाचो नाशिल्लो.
“ कित्याक इतलें पिवन येता ?” घोवान विचारलें.
“ म्हज्या पयशांचें पितां, तुवें दिल्या पयशे ?”
“ म्हजें.. तुजें… तुजें.. म्हजें कितें चल्ला नंदा ?”
“ लग्ना आदि कळिल्लें जाल्यार लग्न जावचें नाशिल्लें”
“ बरें आतां घटस्फोट घेवन मेकळें जा.”
“ तुवें घेतल्यार बरो न्हय”
उतरांक बांद नाशिल्लो. अशीं वर्सां गेल्लीं. नंदान सुरेशाच्या चॅलेजाक जिवीताची वाट लायिल्ली. आपले बरोबर घोव आनी त्या दोन फुलत्या फुलांची जीण मातये भरवण केली.
“ मम्मा, कॉलेजीत सगल्यांल्यो मम्मा येतात तूं केन्ना येतली ?”
“ डॅडी बेकार आसा, येतलो.” सुरेश तोंड वांकडें करूंन गेलो. कॉलेजींत आवय म्हूण वळख दिली ना. पुराय दीस पिवन पडिल्लें नंदा तें राती दिल्ली पावलें. दिल्लीच्यान मुंबय अशीं ताची थांणी. नव्या, नव्या वातावरणांत पॉप मुझीक – डान्स कितें… तांतून जिवीत धुंवरांत सारतलें काय!
सुरेश आनी ताची वळख एका पार्टीक जाली. सुरवेक बरें वागप उलोवप. सुरेश फसलो, खरी तरा कळटा म्हणसर खूब वेळ जालो. दोग भुरग्यांची आवय जातकच सुदारतलें अशें दिशिल्लें. पूण ना. भुरगीं घोव सुवादिन तें भोंवती भागरत. सभावाक वखद नासता छंद लागलो आळाबंद ना. फुडलो फाटलो विचार ना. वागपाचो तोल बिगडलो सगळी जीण फुकट. चूक जाल्यार सुदारता सांवरता तेंच शाणेपण. व्हांवते न्हंयक हात धुवपी आसले तरी समुद्रा मेरेन पावोवपी मेळप भोवच कठीण. जिद्द जाय. सांबाळुन मुखावेली वाट चलपाक जाय.
नंदाक घोवान समजावन समजुवचें अशें खंय दिसनाशिल्लें. एकामेकांचेर दुबाब आनी नंदाचे पयशाचें भूत मानगुटेवेले वचपाची चिन्नां नाशिल्लीं. पयशांच्या नादांत खंयच्योय थर गांठपाची ताची तयारी आशिल्ली. समाज, लोक, आपले – पेले, सगल्यांक कोयरांत वडयिल्ले.
“आपल्याक जाय तशी जीण जगची फ्री व्हुमन.” नंदाच्या ह्या उतरांक जाप नाशिल्ली तो निर्शेलो.
समाज बदलला. बायलांक हक्क आसात. स्वातंत्रताय आसाच पूण आपले बरोबर सांगाताक आसा तांचे कितें ? सुरेश आनी नंदा वेगळी जीण जगताली कोणाक कांय दखल घेवपाची नाशिल्ली. नंदाच्या हया कारभारान मात पूत, धुवेची जीण मेणवात कशी जळून वितळटाली. नंदाक त्या दिसांनी रीनान जायते फोन केल्ले.
“ मम्मा २४ तारखेक दिवाळी, भाऊबीज कशीय करूंन यो.”
“ एस माय डार्लिंग येतले हांव शुअर.”
रीनाक खोस जाली भाव भयण आनी बापूय दिवाळेचे तयारे लागली. ओवाळणेची वाट पळयत सुरेशानय चित्र बदलपाचे सकारात्मक विचार आपणायलें. रीना मम्माक परत परत फोन करतालें “येतां” येतां म्हळां म्हूण खोशी जातालें.
आनी दिवाळी आयली ते दिसा सदां भशेन बापायन भुरग्यां पसत तांचे आवडीची जाय जायती सगळी तयारी केली. सकाळीं नंदाची वाट पळोवन जाली. फोनूय उबारलो ना. आयलेंय ना.
“ मम्मा सांजची येतली” सर्वेश नंदा …. दोळे लावन बसलीं. सुरेशाक अणभव आशिल्लो ताणें भुरग्याची उमेद फुलोवन दवरली.
“आमी भाऊबीज बी करूया”
“मम्मा येतकच दिवे दाखयतली म्हाका” भाऊबीज जाली. मनां हिरमुसली. तरी दोगांयनी डॅडीक सांगलें.
“डॅडी, ओवाळणेंत मम्माक घरा राव म्हूण माग. आमकां तुमी दोगांय जाय.” नशीब पळयात भुरग्यांच्या दोळ्यांतली दुकां पुसपाक टीशूय खंय दिसनाशिल्लो…………
– विजया शेळडेकार
91467 91523
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
