भांगरभूंय | प्रतिनिधी
आज सगळ्या दिकानीं झगमग आशिल्लो. पणट्यांनी आख्खो गांव पर्जळीत जाल्लो, दीपाच्या घरार मात लख्ख उजवाड पळोवन मन धादोशी जालें. काळखाच्या कुपांनी दडिल्ली ताची परीस्थिती पळोवन मन जड जातालें. दीपाचें खरें नांव दीपालिका, पुण गांवांत सगळींच ताका दीपा म्हणटालीं. सुंदर, हुशार चली. गांवच्या लोकांक मदत करप, तांच्या आधाराक धावप ताणें. गांवचे शाळेंत शिक्षिका आशिल्ल्यान विद्यादान तशेंच अडल्या नडिल्ल्या विद्यार्थ्यांक तें सदांच शिकपाक आदार करतालें. मनीस कितलोय बरो आसलो तरी कांय लोकांचो दुस्वास केन्नाच सोंपना. दुस्वासी लोकांच्या कारस्तानांक लागून ताका येवपी सोयरिक्यो मोडल्यो. आंकवारपणाच्या थोंमण्यानी लोकांनी ताका अर्दें खरपून खालें. ह्या सगळ्यां मदीं ताणें कोणाकुच शिणलें ना, ना केन्नाच कोणाक वायट उतर दिलें ना. आपले नशीब म्हणत तें हांसत सगळ्याक वावुरतालें.
वया वयले भुरगें आवय- बापायचे व्हड वजें. दीपाच्या आवय- बापायन आवाशिवा करून दीपाचें लग्न मितिलेश नावाच्या तरणाट्या कडेन जमयत माथ्या वयलें वजें देंवयलें. चल्याचें घराणें बरें. अतिलग्नाची ताकतीक करीत ताका पैंगिणी पावयलें. थाटामाटांत लग्न.. अपुरबायेन घोवाले फामीलेन ताका येवकारलें. दीपा खुश आसलें. लग्नाचे पयलेच रातीं मितिलेशान ताच्या सपनाक गिराण लायलें. ‘हांव म्हज्या आवय- बापायच्या उतराक तुजे कडेन लग्न जालां. हांव आनी कोणाचो मोग करता आनी तुका म्हजी बायल स्वीकारप शक्य ना’ म्हणत ताका नकार दिलो. दीपाक हें सगळें आयकुन धपको बसलो. परक्या गांवात, परक्या घरांत, परक्या कुडींत तें एकटेंच पडलें. तरीय हो धपको पचयत सदचेवरी निश्चेयी मनांत ते नव्या घरांत वावुरपाक लागलें.
कपलार आटयो घालिनासतना दीपा नव्या घरांत वावुरता तें पळोवन मितिलेशाक अजाप दिसताले. निसुवार्थी स्वभाव, कोणाकडेन कायच अपेक्षा करीनास्तना दीपान घरची जबाबदारी खांद्यार घेतली. हें पळोवन मितिलेशाक अजाप दिसतालें, कळटाले पुण वळनासलें. मितिलेशान ताका केन्नाच कांयच कमी पडपाक दिलें ना. मितिलेश ऑफिसांतले चलयेच्या मोगान आशिल्ल्यान दीपाक तो बायलेचो दर्जो दिवपाक शकलो ना. मितिलेशाच्या आज्याची शाळा आशिल्ली. ताची आवय ती चलयताली आनी आतां दीपाक सुन करुन हाडकच ती जबाबदारी दीपाचेर सोंपोवन ती मेकळी जाली. दीपा शिक्षिका आशिल्ल्यान ताका सगळें शिकपाक वेळ लागलो ना. दीपान शाळेच्या कामांत स्वताक झोकून दिलें. घरच्यांचो सगळो वावर , शाळेंतले काम एकदम चोख करप… केन्ना वर्स सोंपलें कळ्ळें ना. घोवाल्या घरच्यांक दीपाचो अभिमान दिस.
घोव बायलेचे नाते नासले तरी मितीलेश आनी दिपाची इश्टागत जाल्ली. सणवारांक एकमेकांक भेटवस्तू दिवप जातालें. दोगांयची लग्ना उपरांतची पयली दिवाळी आशिल्ल्यान दीपा मितीलेशाक खास भेट दिवपाक सोदतालें. कितें दिवप त्याच विचारान तें घर नितळ करपाक लागलें. अचकीत ताच्या हाताक कांय पेपर लागले. ते ताणें वाचले, पळयत तर मितिलेशाच्या मुत्रपिंडाचो उपचार चालू आसा हें ताका समजलें. ताणें घरांत कोणाक कांयच कळपाक दिलें ना. ताणें ताचेर उपचार करपी दोताराक मेळून चवकशी केली. मितिलेशाच्यो दोनुय किडन्यो फेल जाल्ल्याचे दीपाक समजलें. ताका धक्कोच बसलो. कसोय करुन मितिलेशाक हातुंतल्यान सुखरुप भायर काडपाचो निर्णय ताणें घेतलो.
हासतो मितिलेश हालीं शांत आसतालो, ताचें कारण दीपाक समजलें. दीपा मितीलेशाक घेवन हाॅस्पिटलांत आयलें. मितिलेशाक आतां कळ्ळें की दीपाक सत्य परिस्थीती समजल्या. ‘तुवें म्हाका बायल जरी मानली ना तरी म्हज्या कर्तव्याक हांव खंयच उणें पडचें ना. हांव म्हजी एक किडनी तुका दिवन एके किडनेचेर खुशाल जियेंतलें’. अशें म्हणत दीपान आपलें तेंच खरें केलें. मितिलेशान ताका समजावपाचो यत्न केलो. पुण ताणें आयकलें ना. सगळी गजाल घरच्यांक कळटाच घोवाली फामील हॉस्पिटलांत जमली. आपरेशन यशस्वी जालें.
मितीलेश घरच्यांक मेळचे पयलीं व्हीलचेरार बसून तसोच दीपा म्हऱ्यांत गेलो. ताणें हात जोडून माफी मागली ‘म्हजें चुकलें एके स्वार्थी चलयेच्या मोगान पडून हांवें तुका पयस केलें. म्हजें दुयेंस कळटाच तें चली म्हाका सोडून गेलें… आनी तूं मात निसुवार्थीपणान अपेक्षा दवरीनासतना सदांच म्हज्या सुखदुख्खान म्हज्या सांगातान उबें रावलें’. दीपा निकतेच शुद्धीर आयिल्लें, हें सगळें आयकुन ताका आपलो पुनर्जल्मूच जाल्ले वरीं दिसलें.
ताणें मितिलेशाक हांसत माफ केलो. ‘म्हजे कडेन तुमकां दिवपाक कांयच ना, पुण म्हाका तुमचो सांगात कायमचो जाय. वर्सा भितर जाल्ल्यो परबो आमी एकोड्यान मनयल्यो, पुण दिवाळेची ही पयलीच परब आमी दोगांय मेळुन जोडप्यान मनोवया’ म्हणटना दीपाच्या दोळ्यांत दुकां दाटलीं. मितिलेशान ताचो हात हातान घेत म्हळें, ‘तुवें म्हाका नवें जीवनदान दिला. खरेंच तुज्या आई – बाबान तुजें नाव सारखेच दीपालिका दवरलां. दिवाळेक ‘दीपालिका’ म्हणटात अशें आयकलां आनी तुंवें खऱ्या अर्थान ते सिद्ध करुन दाखयलां. म्हजे जिणेची चैतन्य ज्योत पेटयल्या. म्हज्यांतले वायट प्रवृतीचो नाश करुन दिवाळेची खरी भेटवण दिल्या.
दिवे लावन पणट्यांची आरास करुन दिवाळी सगळेच मनयतात. पूण दीपा तुवें म्हाका जीवनदान दिवन म्हजी जीण पर्जळीत केल्या. दिवेच लावन दिवाळी मनयली म्हूण जायना. त्याच दिव्यांच्या उजवाडांत आमच्यांतल्या अवगुणांचेर प्रकाश पडून परिवर्तन जावप, काळखांत आशिल्ल्यांची जीण सावरून तांकां उजवाडाचो आधार दिवप, उजवाडाच्या वाटेर पावोवप आनी हें सगळें काम तुवें केलां. सणां- परबांक फोग,फुगेट्यांचो भायर विस्पोट जाता आनी वांगडा उजवाड पडटा तसोच खंय तरी आमच्या मनांत कोणे तरी दुखयिल्ल्यो आमच्यो भावना मनांत विस्फोट करीत आसतात आनी हांसत आमी त्यो वेदना सोंसतात. पूण खऱ्या अर्थान त्योच वेदना आमी आमच्या मनशां कडेन उक्तायतात, आपले मन मोकळे करतात तेन्ना खंय तरी उमेदीचो प्रकाश पडटा. मन प्रसन्न जाता, वातावरण आनंदी उरता, सगळ्यो परबो उमेदीन मनोवपाची उत्तेजना आपोआप निर्मिता आनी तातुंनच एक वेगळेंच तेज निर्माण जाता. तशेंच म्हजें जालें. तुका वळखपाक हांव चुकलो. म्हाका माफ कर. तुकाय खंयतरी वेदनेचो प्रवास एकटोच करचो पडलो, पुण ह्यान फुडे तुज्या सुखदुख्खाचो हांव वांटेकार आसतलो. म्हज्या भितर जी मोगाची ज्योत तुवें पेटयल्या तातुन तुजी जीण हांव लखलखीत करतलो,’ अशे म्हणत मितिलेश भावुक जालो.
काय दिसांनी तांकां डिस्चार्ज मेळ्ळो. दीस मुखार वताले. दिवाळेचो दीस उदेंलो. फांतोडेर नरकासुर लासलो. सगळ्याक फुगेट्यांचो गडगड जालो. चुलीर तापयल्ले उदक, तेलाचो स्पर्श, सुगंधीत उटणे आनी सुवासीक साबण लावन अभंग्यस्नान करुन दीपा, मितीलेशान पणट्यो पेटयल्यो आनी पणटेच्या प्रकाशांत तांणी संवसाराक नव्यान सुरवात केली.
अतिशा सुर्लीकार
72628 49923
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
