कावळो

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

आज कितें म्हणून कोण जाणा, ती दार काडून भायर आयली. कावळो वारांदांत बसून सामको आड्डटालो. तो तिका पळेतकच उडपा बदला…

जाण्टो भायर पडून पांच दीस जाल्ले. जाण्टेलेक दुख्ख सोंसनासलें. भोवन- भोवन तिका रडूंक येतालें आनी ती पदर दोळ्यांक लायताली. तिची जेवणावेली वान्सा गेल्ली. 55 वर्सां वयरचो सुख- दुख्खांचो एकचार असो अचकीत भंग जाल्ल्यान ती सामकी निर्शेल्ली. पूत- सून परतून संवसारांत रमपाक पळेतालीं. पुण जाण्टेलेचो खंती चेरो तांकांय अस्वस्थ करी.

सव्या दिसा फातोड्डेर…. स- साडे स जाल्लीं आसुंये. उजवाडटालें… जाण्टेलेचो दोळो लागिल्लो. तिका अचकित आपलो घोव आपणाक, ‘च्या- चपाती दी,’ अशें म्हणून उठयता कशें दिसलें. ती जागी जाली. हें सपन काय भास, ती चितूंक लागली. उठून तिने जनेलांतल्यान भायर नदर मारली. भायर एक कावळो मोठ्यान आरडटालो. तिका कावळे मात्तय आवडनासले. वारांदांत येवपी कावळ्यांची ती दुस्मान…तांच्या फाटल्यान ती लागता तें पळोवन जाण्टेलो तिका जायते फावटी, ‘कित्याक तांची फाट घेता’ अशें म्हणी. 

आज कितें म्हणून कोण जाणा, ती दार काडून भायर आयली. कावळो वारांदांत बसून सामको आड्डटालो. तो तिका पळेतकच उडपा बदला शांतपणान ‘कांव…कांव..’ करूंक लागलो. तिका ताचें कांव-कांव ‘भूक लागल्या’ म्हण्टा अशें भासलें. घोवाची याद आयली. सकाळीं फुडें ताका भुरग्या भशेन भूक लागताली. बेगीन च्या आनी चपाती दी म्हणून तो फाटीं लागतालो. तोंड धुनाफुडें  ताका चपाती- च्या लागी. ती बेगोबेग भितर गेली. चपात्यांचो करण ल्हवूच उगडलो. तवो वडोवन  दोन चपात्यो हूनश्यो केल्यो. एके चपातेचे चार कुडके केले आनी वारांदांत येवन कावळ्या सामकार हळूच वडयले. हेरशीं कावळे तिचे पसून चार हात पयस. पूण आज कावळो बरोच वेळ बसून आसलो. ताणें चपातेच्या कुडक्यांक पळोवंक लेगीत ना. पुण तिच्या तोंडा कडेन पळोवन तो परतून कांव कांव करूंक लागलो.

जाण्टेलेक अजाप दिसलें… हाकाय सुकी चपाती चलना काय ,तिणें मनांतल्या मनांत म्हळ्ळें.. घोवाक निकठी चपाती चलनासली. चपाते वांगडा भाजी वा कितें तरी लावंक जायच आसलें.  ‘चपाती अशी खातलो कशी? भाजी इल्ली दी,’ अशें म्हणपी घोवाची तिका याद आयली. ती परतून भितर गेली. फ्रिजांतल्यान बटाट्याची भाजी इल्ली काडून तिणें तोंपलांत घालून उज्यार दुगदुगित केली. तव्या वेले चपातेचे कुडके केले. वारादांत येवन तिणें चपातेचे कुडके करून दवरले आनी तांचेर इल्ली- इल्ली भाजी घाली आनी,‘खा सायबा’, अशें म्हणून ती दारांत भितरले वाटेन येवन तोंडाक पदर लावन उबी रावली.

कावळो परतून घुवून सो आयलो. ताणें भाजी, चपाते कुडके कांव- कांव करून खाले आनी तो उडून गेलो. कावळ्याचो उजवो दोळो फुटिल्लो. जेन्ना जाण्टेलेन भाजी घालून नवे चपाते कुडके वडयले तेन्ना ताणें घुंवून पळेलें आनी खावपाक लागलो तेन्ना तिका ताचो धवोच्च जाल्लो फुटिल्लो दोळो दिश्टी पडलो. काकुळटशी दिसली.

जाण्टेलेचो तो दीस एकदम बरो गेलो. करतां-करतां तिचो हो नेम जावपाक लागलो. सकाळीं कावळो आड्ड्यो मारी आनी तोच एका दोळ्याचो कावळो जसो काय तिकाच उठय. ती वचून ताका चपाती- भाजी घाली. भायर उदकाची वाटीय तिणें दवरली. कावळो खावन- पियेवन उडून शेजारच्या आंब्याच्या खांदयेर वचून बसलो म्हणटकच समाधानान ती आपल्या कामाक लागी. जाण्टेलेच्या ह्या नित्त्यक्रमान तिचें दुख्ख हलकें जाता म्हणपाचें तिच्या पूत- सुनेच्याय लक्षांत आयिल्लें. पुण ताणीं कांयच दाखोवन दिवंक ना. करतां- करतां बारावोय उलगलो.

आवयचें भोवन- भोवन पदर दोळ्यांक लावपाचें बंद जाल्लें. दिसाचो कावळ्यांक धांवडावपाचो तिचो आदलो उद्देग बंद जाल्यान अदींमदीं वारांदांत आतां कावळ्यांची जात्राय भरताली. जाण्टेली तांकां खाण उडयी आनी दिसाक दोन- तीन फावटी तांणी केल्ली घाण वाजेनास्तना काडटा म्हणपाचें सुनेन पळयिल्लें, देखून तीय वगी आसली. जाणटेली आतां आनंदी दिसपाक लागली. भायर- भितर करूंक लागली.

एक दीस ती सक्काळीं कावळ्याचो थातो- मातो करपांत गुल्ल आसली. तिका पुत- सुन दाराच्या आडसाक रावन आपली ‘कावळो- अपुरबाय’ तोखेतात हाचें भान नासलें. ती आतां कावळ्या कडेन संभाषणय करताली. ताचें भाजी, चपाती खावन जालें. उदकांत चोंच दोन खेपो बुडोवन तो भूर्रऽऽ  करून उडून  गेलो.

पूत चिंतपाक लागलो. सरभोंवतणचीं सुकणीं- सावदां कशीं दुख्खांत शेणिल्ल्या मनशाक आदार दिवन भायर काडटात पळे. कावळो दोळ्यां मुखार नाका आसलो ते आवयक कावळ्याचो लळो लागता कितें आनी तिचें दुख्ख खंयचे खंय नाच्च जाता कितें… ताणें मना सावन देवाचे हे लीलेक हात जोडले… ताणे भितर वचपी आवयक हांसत म्हळें, ‘आई, ह्या एक दोळ्याच्या कावळ्याक पोसूंया गे?’ जाण्टेलेक हासूंक आयलें. तिणें पदर तोंडाक लायलो. पूत- सून हांसतच घरांत गेलीं. जाण्टेली लजेक पुरो जावन जनेला कडेन गेली आनी उडून वचून आंब्याच्या फुडल्या झाडार बशिल्ल्या कावळ्या कडेन  लक्तुबायेन पळोवंक लागली.

प्रकाश वामन कामत 

94224 43093