भांगरभूंय | प्रतिनिधी
हांवें तिका मोन्यानी जोती खंय अशें सिनाल करून विचारलें. जापे बदलाक ती परत एकदां हांसली आनी आपणाले दोनूय हात पसरून म्हाका दाखोवन दिले की ती…
कांय दिसां पयलींची गजाल. सदचे भशेन हांव सकाळीं घरा कडल्यान पणजे विद्यापीठांत वचपाक भायर सरलें. हरशी 9.10 क म्हजी बस, पूण आयजूय म्हाका कळाव जालो. हांव बस स्टॅण्डार पावता म्हळ्यार दिस्त बस वता ती म्हाका दिश्टी पडली. त्या वेळार हाच्या फाटले बसीन वतलें अशें चिंतलें, पूण मनांत खंय तरी दिसलें की ही बस चुकोवची न्हय! तशेंच म्हजी स्कूटर घेवन हांव बसी फाटोफाट गेलें. मुखारल्या स्टाॅपार स्कूटर पार्क केली आनी एकदाचें बसींत चडलें. बस गावली म्हूण जिवाक मातशें बरें दिसलें. हे वाटेन- ते वाटेन नदर मारली जाल्यार कांय वळखीचीं तोंडां दिश्टी पडलीं. मागीर बद्द हांव गर्देंतल्यान फाटीं वचून रिकामी सीटार बसलें.
थोड्या वेळान हांवें म्हजे उजवे कुशीक वळून पळयलें. पळयत जाल्यार सांवळ्या रंगाची, बारीक आंगाची, अशक्त दिसपी एक जाण्टी बायल आपणाल्या साडयेचो पालव कवळून जनेलाक तेंकून बसल्या. तिची स्थिती पळोवन मनांत विचार आयलो, बाबडी बरी ना जावन बांबोळें दोतोरा कडेन बी वता जावुंये. आता हांव म्हजेच धुंदींत आशिल्लें. कांय वेळान म्हजी आनी तिची नदर एक जाली. ती म्हाका पळोवन हांसना फुडें म्हज्याय तोंडार हांसो फुल्लो. बस ज्युस्त जसींतो जुंव्यार पाविल्ली. तिणें हांगा थंय जनेलांतल्यान भायर पळयलें आनी म्हाका विचारलें ‘कौनसा गांव?’. हांव चिंतूंक पडलें. मनांत आयलें “हे जाण्टेलेक खंय पावलां म्हणून सांगू आतां? जसींतो म्हळ्यार तिका समजतलें कांय?”. इतले म्हणसर ती बाबडी म्हाका आशेच्या दोळ्यांनी पळयतूच उरलीं. कांय सूचना जावन हांवें तिका परतें विचारलें, “आपको कहाँ जाना है?” तिणें हातांच्या सिग्नलांनी आपणाक खबर ना म्हूण सांगलें. म्हाका हें अजाप कशें दिसलें आनी हांसपाकूय आयलें. तिवूय म्हजे बरोबर हांसपाक लागली. “हिंदी नही…तेलगु” अशें तिणें म्हणलें. इतल्यान म्हाका समजले की तिका हिंदी कळना. उरफाटें “तेलगुं नहीं…हिंदी”. अशें हांवें म्हणना फुडें आमी दोगांय परत हांसपाक लागलीं.
मागीर हांवें तिका तिकेटी विशीं विचारलें तेन्ना तिणें पणजेची तिकेट म्हाका दाखयली. उपरांत तिणें बाय म्हणून म्हाका जापायलें आनी आपल्या भशेन हांव शाळेंत वता काय म्हूण विचारलें. हांवें हय म्हणून तकली हालयली. मागीर तिणे आपल्या हाताचीं बोटां दाखोवन म्हाका म्हजी यत्ता विचारलीं, ताचीय जाप हांवें तिका बोटां दाखोवनूच दिली. अशीच ती परत- परत म्हाका पळोवन हांसपाक लागली. भायल्यान दिश्टी पडपी काॅपेलां वा देवळां पळयना फुडें तिणें हात जोडून पांया पडप.
आता जाल्यार म्हाका तिका जाणून घेवपाची उमळशीक लागिल्ली. बऱ्याच वेळान हांवें तिका बारीकसाणेंन पळोवपाचो यत्न केलो. केंस बा वेवस्थीत बांदिल्ले. साडी मात मात्शी बुरशी कशी दिसली. सकयल लक्ष गेलें तेन्ना पळयत जाल्यार तिच्या पायांत जोतीं नाशिल्लीं. हांवें तिका मोन्यानी जोती खंय अशें सिनाल करून विचारलें. जापे बदलाक ती परत एकदां हांसली आनी आपणाले दोनूय हात पसरून म्हाका दाखोवन दिले की ती जावन आसा एक भिकारीण. आता ह्या फावटीं हांव हांसलें ना. बेगीबेगीन हांवें म्हजें बॅग सांसपिलें. तिका कितें खावपाची वस्त दितलें म्हळ्यार म्हजे कडेन कांयच नाशिल्लें. मन म्हजे विरूसलें. खंय तरी म्हजे म्हाकाच वायट दिसलें.
– शिवानी सोमनाथ नायक
गोवा विद्यापीठ
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
