महाभारत : म्हजे कल्पनेंतल्यान

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

आदि पर्व १५

दुर्योधनाचें कारस्थान

पांडव आतां ते रातीची वाट पळोवंक लागले, जे राती कडेन घराक उजो लावंक कोणतरी येतलो आशिल्लो. तांच्या हातांत वाट पळोवपा खेरीज दुसरो उपाय नाशिल्लो. (आतां फुडें…)

क दीस कित्याक कोण जाणा पांडवांक, जे रातीची ते वाट पळयताले ती आयली अशें दिसूंक लागले. ती अमासेची काळरात आशिल्ली. पांडव सादूर आशिल्ले. भीम घरा भायल्या झाडार बसून पारो दितालो. हेर पांडव आनी कुंती घरांत न्हिदिल्ली. बरीच रात जाल्ली. इतल्यात एक मनीस तकलेर कांबळ उडोवन, तोंड लिपयत हातात मशाल घेवन घरा वटेन चोरा भशेन येतना भीमाक दिसलो. भीम ल्हवूच झाडा वयल्यान देवलो आनी तो फुडें कितें करता तें पळोवंक लागलो. तो मनीस सरळ घराच्या दारा मेरेन गेलो आनी ताणें दाराची खिळी भायल्यान घाली. मागीर तो हातातले मशालीन घराक उजो लावपाचो यत्न करूंक लागलो. तेन्नाच धांवत वचून भीमान ताची मानगुटी फाटल्यांतल्यान घट्ट धरली आनी ताका आपले वटेन घुंवडायलो. पळयत जाल्यार कितें? तो मनीस पुरोचन आशिल्लो. मागीर कितें विचारता? भीमान ताका बडोवन बडोवन ताचे कडल्यान सगळे वदोवन घेतलें. ही सगळी येवजण दुर्योधन, दुःशासन, कर्ण आनी शकुनी हे चांडाळ चौकडीची हें कळटकच भीमाक इतली तिडक आयली की तेच तिडकेन ताणें पुरोचनाचो गोमटी दामून ताचो थंयच जीव घेतलो.

भीमान मागीर घरांत वचून हेर पांडवांक आनी कुंतीक उठयलीं आनी पुरोचनाक आपणें मारून उडयलो हें सांगलें. युधिश्ठीरान भीमाक पुरोचनाचे प्रेत भितर हाडून दवरपाक सांगलें. पांडवांनी मागीर भुंयाराचें तोंड उगडलें. फळयां पोंदां आशिल्ली पोती वयर काडून तांतुतल्यो कवट्यो आनी हाडां वेवस्थीत कुशीक- कुशीक दाळून दवरलीं. आपलीं शस्त्रां घेवन ते कुंती सयत भुंयारांत देंवले. देवचे पयली भीमान मशाल घेवन घराक भितरल्यान उजो लावन सोडलो. मागीर भीमान थंय भुंयारांत पडिल्ली माती आनी फातर घेवन भुंयारांचे तोंड बंद केलें. मागीर ते सगळे जाण मशालीच्या उजवाडांत भुंयारातल्यान चलत रावलें. 

कांय वेळान ते भुंयाराच्या दुसऱ्या तोंडातल्यान भायर, थंय आशिल्या रानांत पावले. भीमान भुंयाराचें तेंय तोंड बंद केलें. तांणी फाटीं वळून पळयलें जाल्यार पयस जळटल्या घराचो उजो तांकां दिसलो. पुरोचनाचे प्रेत त्या उज्यांत जळून गेलां आसतलें हो विचार सगळ्यांच्या मनांत आयलो. दुर्योधनाच्या कारस्थानाक येस मेळिल्ले जाल्यार तोच पुरोचन तांकां जिवेंच जाळून मारतलो आशिल्लो. हे लक्षांत येवन तांच्या आंगार कांटो फुल्लो, बेगिबेगीन ते मशालीच्या उजवाडांत त्या रानांतल्यान पयस पयस वचत रावले. रातभर मात थारनासतना ते चलताले. सकाळ जातकच सामके थकिल्ल्यान तांणी विसव घेतलो.

ते वटेन भीमान उजो लायतकच घर भराभरा जळूक लागलें. लांकडाचें घर आनी घराचे बांदावळीत मेण आनी लाखेचो भरपूर उपेग केल्लो मागीर आनीक कितें जातले? घर पुराय जळून वचपाक चड वेळ लागलो ना. घराचो सामको गोबर जालो. सकाळी लोकांक त्या गोबरांत सात जाणाच्यो अस्थी मेळ्ळ्यो. पांच पांडव, तांची आवय कुंती आनी तांची सेवा करपी पुरोचन घराक लागिल्ल्या उज्यांत जळून मेलीं असो अदमास लोकांनी केलो. ताणी त्यो अस्थी एकठांय करून हस्तिनापूराक धाडून दिल्यो.

वारणावतांतल्यान आयिल्या मनशांनी पांडवांचो अस्थी- कलश जेन्ना भीष्माचे सुवादीन केलो तेन्ना ताका धक्कोच बसलो. कुंती आनी पांडवाची याद जावन ताचे दोळे दुकांनी भरून आयले. आयिल्ल्या मनशां कडेन ताणें बारीक चवकशी केली. पांडव रावताले ते घर लाकडाचें आशिल्ले. दुर्योधनान पुरोचना कडल्यान घर ताकतिकेन बांदून घेतिल्ले. पुरोचनाक पांडवांची सेवा करपाक दुर्योधनान नेमिल्लो. हें सगले भीष्माक कोणे सांगुकूच नाशिल्लें. वारणावताक कुरूंचें घर आदींच आशिल्लें तेन्ना दुसऱ्या घराची गरजूच नाशिल्ली. दुर्योधनान ही सगली येवजण पांडवाचो घात घेवपाक केली हें भीष्माच्या लक्षांत आयलें. पूण कसलोच पुरावो नाशिल्यान तो कांयच उलोवंक पावलो ना.

विदुराक जेन्ना ही खबर कळ्ळी तेन्ना ताची स्थिती घुस्पिल्या मनशा सारकी जाली. हाडल्या त्यो अस्थी पांडवाच्यो काय आनीक कोणाच्यो ? पांडव खरेंच जळून मेले काय तांणी भुंयारातल्यान पळून वचून आपलो जीव वाटायलो, असो प्रस्न ताका पडलो. दुख्ख करचे काय खोस मनोवची हें ताचें ताकाच कळना जालें. पूण तो त्या विशयाचेर कोणा कडेन कांयच उलयलो ना.

धृतराष्ट्राक पांडव जळून मेले ही खबर कळना फुडें खूब खोस जाली, पूण लोकांक दाखोवपाक ताणें दोळ्यांतल्यान खूब दुकां काडलीं. पांडवाच्यो यादी काडीत काडीत ताणें तांच्यो उत्तर क्रिया केल्यो. दुर्योधनाक ताचे कारस्थान येसस्वी जाल्ल्यान खूब उमेद जाली. हाचे पयली भीमाक वीख घालून मारपाची ताची येवजण फुकट गेल्ली. हे फावटी ताणें सगल्या पांडवांक तांचे आवय सयत गोबर करून उडयल्लें. भीष्म आतां आपणाक युवराज करता काय ना हेंच ताका पळोवपाचें आशिल्लें.

हस्तिनापुरातले प्रजेक जें कितें कळपाचें तें कळ्ळें. धृतराष्ट्राक आपलो पूत दुर्योधन युवराज जावंक जाय म्हणून ताणें पांडवांक कुंती सयत वारणावताक धाडून दिलें, तांकां रावपाक लाकडाचें घर बांदून दिलें आनी मागीर त्या घराक उजो लावन पांडवाक जाळून मारले अशें लोक एकामेकां कडेन उलोवंक लागले. हस्तिनापूराचो राज्य कारबार आता दुर्योधनाचे मर्जेन चलतलो हें लोकांनी वळखलें. (फुडें चलता.)

अनील नायक

9049079789