भांगरभूंय | प्रतिनिधी
आमच्या प्रत्येकाच्या जीवनात चार अवस्था आसतात. बालपण, तरणेंपण, मध्यम पिराय आनी जाण्टेपण. बालपण आनी जाण्टेंपण ह्या अवस्थेंत आमकां प्रत्येकाक कोणाचो तरी आदार लागताच. अशे हे वृद्धावस्थेंत आमी जर आमच्या आवय- बापायक भायर काडले आनी तांकां वृद्धाश्रमाचीं वाट दाखयली जाल्यार तांचेर किदें प्रसंग येतलो, तांचो अणभव हांवे त्या सांजवेळार स्नेहमंदिरात घेतलो.
म्हाका बारावेच्या अभ्यासक्रमांत आशिल्ल्या ‘जाण्टे आमकां देवासमान’ डॉ. हरिश्चंद्र नागवेंकार हांच्या पाठा कडेन पावले की सद्या भुरग्यांक एकदा तरी स्नेहमंदिरात व्हरतले, आमी कार्यक्रम करतले अशें दिसतालें. पुण ह्या वर्सा तो योग जुळून आयलो.
स्नेहमंदिर हें 1991 वर्सा स्थापना जालां. गोवा हिंदू असोसिएशन मुंबय हांणी तें नागेशी बांदोडें हांगा चालीक लायलां.
स्नेहमंदिरातलें हें जीवन जाण्ट्यां खातीर शांत आनी प्रसन्न जांवचें असो तांचो हेतु आसा. तांकां बरो आलाशिरो मेळप हें तांचें ध्येय आसा, हांगा प्रवेश खंयच्याय धडधाकट 60 वर्सांच्या वयर आशिल्ल्या मनशाक मेळटा, केन्ना- केन्ना पिरायेचें बंधन कमी जाता, जेन्ना कारण खूब व्हडलें आसता. तांकां म्हयन्याक 3500 रुपया भरपाक पडटात, तांचो सगळो खर्च तातूंत जाता. तर रिझर्व फंड 5000 मेरेन आसता तर 10,000 डिपॉझिट म्हणून घेतात. शेवटाक सोडले जाल्यार हें परत मेळटात. सद्या एकूण 91 जाण्टे आसात. हातूंत थोडे हाथरूणार आसात. मॅडम सुमन सामंत ही एक शिक्षकी पेशांतली आमच्या बारावेच्या पुस्तकांतली लेखक थंय मॅनेजर म्हूण काम करता.
हांवें तांकां ईमेल धाडली आनी मॅनेजर सुमन सामंत हांणी परवानगी दिली. आनी त्यानुसार आमी कार्यावळीची आखणी केली. हांवें म्हज्या बारावी कोंकणी भुरग्यांक तयार केले, तांणी येवकार गीत खेळ, कोडीं, नृत्य असो भरगच्च कार्यक्रम थारयलो. दरवर्सा आमची रोझरी हायरसेकंडरी नातलां दिसांनी आशीकुशीक आशिल्ल्या गरीब लोकांक धान्य आनी जेवणाच्यो वस्ती दितात. हे सगळे पालक, शिक्षक आनी विद्यार्थी एकठांय करतात. म्हणून हांवें भुरग्यांक सांगलें की आनी वृद्धाश्रमांत वतात, तुमकां जाता तशें तुमी गरजेच्यो वस्तू, धान्य, शाबू हाडपाक जाता, तशेंच आमच्या शिक्षकांनी पयशे काडले ते 3000 जमले, तांतूतल्यान वस्ती हाडल्यो, करतां करतां 2 व्हडली बॉक्सां भरलीं, आमी तांकां वेगवेगळ्या गॅमीक इनामां म्हणून भेटवस्तू घेतल्यो. त्यो भुरग्यांनी स्वता वचून बाजारांतल्यान हाडल्यो, (तांतूत कपां, तिकल्यो, फणी, हॅन्डवॉश, हेर वस्तू आशिल्ल्यो.) सगळी तयारी जाली, आमी 26 तारखेर सांजची 4 वरांचेर थंय कार्यक्रम करपाची आशिल्ली, म्हणून तीनाक बस आपयली आनी भायर सरली. बरोबर दीपा टिचर सांगाताक आयली, बरोबर 26 भुरगीं आशिल्लीं. करतां करतां 4.15 वरांचेर आमी थंय पावली, मॅनेजर सुमन सामंत आणि हेर कर्मचाऱ्यांनी आमचें स्वागत केलें.
आमच्या मुखार 40 जाण्टेले आजी, आजोबा बशिल्ले आनी आमची वाट पळयताले. आमी त्या खातीर बेगीनूच कार्यक्रम सुरू केलो. सुमनताईन येवकाराचे उलोवप केले. कोडी, खेळ खेळपाक सुरूवात केली. प्रत्येक भुरग्यांनी तांचे बरोबर रावन खेळ (हावसी/ पासिंग द पार्सल) खेळ खेळ्ळे. प्रत्येक मनशांच्या तोंडार एक हांसो आशिल्लो आनी होच फुलोवपाक आमी गेल्लीं.
प्रत्येकाचे नदरेंत म्हाका दुख्ख दिसलें. तांकां हांगां रावपांत सूख नासलें. 60 ते 93 वर्सां मेरेन पिरायेचे लोक आशिल्ले. थोडे लोक खोशयेन तर काय नाखुशेयन थंय रावताले. ह्या वेळार तांकां आपल्या भुरग्यां- बाळा बरोबर, नातरां बरोबर आनंदान रावचें अशें दिसता, पूण हांगां उरफाटेंच आशिल्लें. प्रत्येकाची नदर कोणाक तरी सोदताली आनी हेंच दुख्ख म्हाका पळोवपाक जायना. हांव मनांतल्यान मनात रडटालें, तांचे खातीर. म्हाका केन्नाच अनाथाश्रम वा वृद्धाश्रमांत वचपाक आनंद जायना तें हेंच कारण. थंय जाण्टेले आमकां सांगताले कि, ‘मी खुशाल आहे. मला इथे रहायला आवडते’, पूण ह्या उतरांक खंय तरी दुख्खाची किनार आशिल्ली. कोण तरी आपल्या व्यस्त जीवनात आसा आनी तांका आवय- बापायचें पडूंक ना अशेंच हांगा दिसतालें.
आमच्या इल्ल्याशा गोंयात इतल्या वृद्धाश्रमाची खरेंच गरज आसा काय हो प्रश्न सगळ्यांनी आपल्या मनाक विचारपाचो. जांकां भुरगें, बाळ ना तांणी जिणेच्या सरत्या वर्सांत वृद्धाश्रमांत रावूंक वचप ही जमेची बाजू आसा. पूण जांकां एक- दोन भुरगी आसात, घरची गिरेस्तकाय आसा, त्या आवय बापायन वृद्धाश्रमाची वाट कित्याक चलची? आज म्हाका, फाल्यां तुका हो जगाचो न्यायच आसा. भुरगीं अनुकरणान शिकतात हेंच खरें. पूण हें सत्य आमी न्हयकारूंक जायना. म्हजी मांय म्हजे कडेन 15 वर्सां उरली आनी मागीर ती 90 वर्सांचेर देवागेर गेली, प्रत्येकान आपले कर्तव्य समजून आपल्या आवय-बापायची, मांव- मांयची काळजी घेतली जाल्यार आमकां वृद्धाश्रमाची गरज लागपाची ना.
हांव कार्यक्रमात व्हांवलें, असो म्हाका दुबाव आयलो. हांवें म्हजें दुख्ख, दुकां पुसून उपकाराचें उलोवप केलें. तांचे कडेन दोळे दिवपाक हांव असमर्थ आशिल्लें आनी हांवे तांचो निरोप घेतलो. भुरग्यांनी आनी आमी तांचे बरोबर फोटे काडले. एक श्रावणातली सुंदर सांज आमी जाण्टांच्या सहवासान घालयली आनी आमी परतीची वाट धरली.
सुचेता कामत पै
9421242859
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
