भांगरभूंय | प्रतिनिधी
दर एक परब आमकां जिणेंत मोलादीक शिकवण दिता. वायट गजालींचो नाश करप, बऱ्यो गजाली आपणावप, दान करप, एकचारान रावप, सोशिकताय वाडोवप, मान दिवप, नमळायेन वागप, मायेमोगान रावप ही संस्कार मनशा मदीं रूजयता.
भारत शेती प्रधान देश. विंगड- विंगड धर्माचे लोक भारताचे संस्कृतीत आपआपल्या परीन मोलादीक भर घालतात. भेस, परबो, खाणें- पिणें, चाली- रिती वेगवेगळ्यो आसूनय बी सगळे एकचारान रावतात. हाका लागून भारतीय संस्कृतायेक खाशेले उच्च स्थान प्राप्त जालां. वेगवेगळ्या हंगामात भुगोलीक आनी वातावरणीय परिस्थिती प्रमाण परबो मनोवपाची चाल आसा. जण एकलो आपले ताकदी आनी पद्धती प्रमाण परबो मनयतना दिश्टी पडटा.
दिवाळी, दसरो, चवथ, नाताळ, ईद, ओणम, होळी सारकिल्ल्या परबांनी आमचें जिवीत फुलयलां. हांचे भायर आनीक खूब ल्हान- ल्हान परबो म्हळ्यार नागपंचम, अश्टम, रक्षाबंधन, मोहरम, इश्टर, जात्रा, फेस्तां, काले गावांगांवांनी मनयतात. दर एक परब आमकां जिणेंत मोलादीक शिकवण दिता. वायट गजालींचो नाश करप, बऱ्यो गजाली आपणावप, दान करप, एकचारान रावप, सोशिकताय वाडोवप, मान दिवप, नमळायेन वागप, मायेमोगान रावप ही संस्कार मनशा मदीं रूजयता.
सैमाचेर आमगेली जीण विसंबून आशिल्ल्यान सैम आनी परबो हांचे घट्ट नातें आसा. परब जे पद्धतीन मनयतात ताचे फाटल्यान विज्ञानीक दृश्टीकोण आसा. सैम आमची भलायकी राखता. झाडां, जनावरां, हत्यारां, दर्या, धर्तरी आदींची पुजा करप, तांची काळजी घेवप, जतनाय घेवप होच परबो मनवपा फाटलो उद्देश आसता. झाडां मनशाक आवश्यक आशिल्लो प्राणवाय दिता, जमिनीची घसरण थांबयता, उदका रुपान पावस दिता, शितळ वारें दिवपाचें काम करतात. पिंपळ, रुमड आनी वडाक धर्मीक म्हत्व प्राप्त जालां. दर्यातलें नुस्तें, वनस्पत, मोतयां, हेर जीव हांचेर आमची जीण विसंबून आसा. जमीन तर आमची मांय- बाप. न्हंय आमची पवित्र जीवनदायिनी. दर एकल्याची जतनाय घेवपाक कितलें पयसचे अंतर पार करीत आमच्या उल्याक धांवता.
नरकासुरा सारक्या राकेसाक मरून वायट प्रवृत्तीचो समाजांतल्यान नाश करप, होळयेक वायट गजाली ल्हासप आनी सकारात्मक गजालींक येवकार दिवप हीच परबेची शिकवण. दिवाळे दिसा दिवे लावन अंधकारमय जिणेक प्रकाशमय करप, रंगपंचमी दिसा उंच- नीच, जाती- पाती, धर्म विसरुन एकचार वाडवपाचो संदेश दिता. गोडधोड करुन घरांतल्यांनी एका सांगातान मायेमोगान हांसत -खेळत जेवप, नवे कपडे घालून शरीर आनी मन प्रसन्नतायेन खुलोवन एकचारान रावप. मनशाची जीण समृद्ध करुन उर्बेभरीत करपाचें काम परब करता.
परबे दिसा उपास केलो म्हणटकच भलायकी सुदारता. पचन क्रिया सुदरोवप होच उपास करपा फाटल्यान हेतू आसता. कांय परबांक सकाळीं कोडू वखद घेवप आनी मागीर गोड पक्वांना खावप अशी पद्धत आसा ती लेगीत भलायकेच्या दृश्टीनच. जशें पाडव्या दिसा कडूनिंबाची चटणी वा दिवाळे दिसा सांतोण वा सातींगणचो रस पिवप. परबी मनशाचे जिणेत मनोरंजन करपाचें काम करता. आदल्या तेपार शेतकामती जमीन कसपाक कश्टाची कामां करतालो. शेताची मशागत, नांगरप, पेरप, नडप, कातरप, मळप, दळप, कांडप, विकप ही कामां करून थकतालो. अश्या वेळार परब ताचे जिणेंत नवी खोस हाडून मरगळ, निर्शेवणी पयस करताली. मागीर परतो नव्या उमेदीन, जल्लोशात, खुशालभरीत जावन फुडलें काम करपाक सज्ज जातालो. आपल्या कश्टाचे खावपाक तेयबी ताजें, रुचीचे खावपांत वेगळी मजा आसता. परबेच्या निमतान स्वकश्टान पिकयल्ली पिकावळ घरांत हाडून आपणेच रूचीचे करून खावप हाचे सारकें सर्ग सुख खंयच मेळचें ना.
परब मनशाक जिणेचें सार शिकयता आनी जीण फुलयता. आयज परबेंचे म्हत्व उणें जाला. परब म्हळ्यार एक वेपार जाला. परबेक उंची कपडे, भायलीं विकतीं खाणां, आयत्यो बाजारांतल्यो वस्तू घरांनी हाडपाची रीत जाल्या. व्हडलीं गिफ्टांय दिवपाची पद्दत जाल्या. परब मनोवपा फाटली मुळावीं तत्वां खंय तरी शेणत चल्यांत आनी ताची सुवात पयशे, भपके अशा गजालींनी घेतल्या. रासवळ घराबे विस्कटले, घराबे फुटले आनी ताचो आकार ल्हान जालो. पयशाच्या बळार मनीस सैमा पसून पयस भरकटत गेलो. प्रदुशणां सारकिल्या विनाशकारी संकश्टांत शिरकलो. दोंगराचेर वर्चस्व मेळोवन कॉंक्रिटाचें रान केल्ल्यान सैमिक आपत्तीक बळी पडलो. वरुण देवतेचें म्हत्व विसरलो आनी उदकाक पादिशेर जालो. सैमाचेर अत्याचार करून हांव म्हणटां ती पूर्व दिशा केल्यार कितें जाता हाची देख म्हळ्यार आजचो हिमाचल प्रदेश.
आमी सुखी समाधानी जातले जाल्यार परबेचें म्हत्व जाणून सैमा कडे सुसंवाद सादूया. हांसत खेळत रावया. परबेनी जीण फुलवया आनी सुखी जावया.
ग्रंथपाल, श्रीसरस्वती वाचनालय
माडेल- थिवी
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
