भांगरभूंय | प्रतिनिधी
तुमकां तुमचे आवयबापूय जड जाल्यात जाल्यार ते आमकां दियांत, ही संकल्पना पुण्यात खंय रूजूंक लागल्या. थंय जाण्टेल्यांची दत्तक येवजण तयार केल्ल्या.
सगल्यांनी हालींच संवसारीक जाण्टे दीस मनयलो. खूप दुख्ख जालें, कारण आयज काल समाजांत कितें चित्र चल्लां तें पळोवन हांव मनोमन खंती जालें.
आवय- बापूय भुरग्यांक वाडयतात, रातीचे दीस करून दोळ्यांत तेल घालून जपतात, कारण व्हड जातकर ह्या भुरग्यांनी आपल्याक पळोवपाक जाय अशी तांची मनोमन इत्सा आसता. आपलें सर्वस्व दिवन तीं आपल्या सुखाचो त्याग करतात. केन्ना- केन्ना आवयो भुरग्यां खातीर नोकर्यो सोडटात, भुरगी जर बारावेक पावली जाल्यार हेच आवय- बापूय गांवांतल्यान येवन शारांत रावतात. पुण अश्या आवय- बापायक आमी वृद्धाश्रमात दवरप म्हणजे नीचपणाचें कृत्य. आमचेर ती जबाबदारी, वजें आसा अशें आमका कित्याक दिसता? तांकां सांबाळप आनी तांचें सगळें करप हें आमकां कित्याक व्हडलें दिसता? हांवें म्हज्या मांयक 15 वर्सां सांबाळ्ळी. एक सून म्हणून हांवें ती जबाबदारी उखल्ली, तांतूत व्हडले कांयच केलें ना. तांच्या जीवाची बरी काळजी, तांकां वेळच्या वेळार जेवण- वखद मेळटलें अशें करपाक जाता. हांवें ते खातीर एक नर्स दवरली. ती सगळें करताली, मागीर एक बायल तिचीं बाकीचीं कामां करताली. हे आतांच्या काळांत करप सहज शक्य आसा.
आमचो एक पयसुल्लो सोयरो 103 वर्सा जगलो. तो दिसाक 16 गुळयो खातालो. वखदां बरीं घेतालो. भुरग्यांनी तांची काळजी बरे तरेन घेतिल्ली, तांकां यादीय बरयो आशिल्ल्यो. म्हणून हांव म्हणटां प्रत्येकान आपली जबाबदारी उखलपाक जाय. आपलें कर्तव्य पाळपाक जाय. आमकां किद्याक जाय ते वृद्धाश्रम? हालींच हांव ‘आशा महल’ हे संस्थेंत गेल्लें. थंय घरच्यांनी सोडिल्ल्या लोकांक आधार दिला. हे असले आश्रम समाजांत चालीक कित्याक लागतात? तुमकां तुमचे आवयबापूय जड जाल्यात जाल्यार ते आमकां दियांत, ही संकल्पना पुण्यात खंय रूजूंक लागल्या. थंय जाण्टेल्यांची दत्तक येवजण तयार केल्ल्या, थंय जांचे आवय बापूय ल्हानपणांत भायर पडल्यांत, तांकां हे जाण्टेले दत्तक घेवपाक मेळटात आनी आपलें आयुष्य सुखान सारपाक मेळटा. ही एक सुंदर कल्पना, प्रत्येकान तिचो लाव घेवपाचो.
जांकां कोणाक भुरगीं नात जाल्यार तांणी वृद्धाश्रमात रावप हें हांव समजूं शकता. पूण जांकां धडधाकट पूत, सुनो, नातरां, धूव, जांवय आसात तांणी वृद्धाश्रमात कित्याक रावप? हो आवय-बापाचेर एक अन्यायूच जाला. म्हजे एके इश्टीणीन म्हाका सांगलें की हालीं बंगळुरूंत खंय ‘सिनीअर सिटीझन कॉम्प्लेक्स’ म्हणून संस्था सुरू जाल्या. तांतूत जाण्टे जाल्ल्या सगळ्या लोकांनी एक- एक हॉल घेतला. तांणी बरोबर रावपाचें थारायलां. एक हॉल आसा तांतूंत सगळे तांचे कार्यक्रम चलतात, दोतोर नेमान तांची तपासणी करतात. बाकीचें सगळें प्रत्येकान आपलें स्वता करचें, स्वता आपल्या फ्लॅटात रावप आनी स्वताचे जेवण करप अशी ही संकल्पना आसा.
चलात तर, एक सोपूत घेवया आमी आमच्या घरांतल्या जाण्टेंल्यांक बरी वागणूक दितले, बरो मान दितले आनी ताकां देवा समान मानतले. आपले आवय-बापूय हे आपलेच आसतात. हे प्रत्येकान थारावपाक जाय. सगळ्या वृद्धाक एक समान वागणूक दिवया तरच आमचें राज्य, देश वयर सरतलो. मातूय दुबाव ना.
– सुचेता कामत पै.
9421242859
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
