महाभारत : म्हजे कल्पनेंतलें

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

आदि पर्व – 10

द्रोण आनी द्रुपद

म्हजे कडल्यान तुका कांयच मजत मेळचीना. कळ्ळे? इश्ट खंय! चल वच.’ अशें म्हणून द्रुपदान द्रोणाक आपल्या दरबारांतल्यान धांवडावन घालो. (आतां फुडें…)

द्रुपदाच्या दरबारांत आशिल्ल्या सगल्या मंत्र्यां मुखार द्रोणाक लज जाली. द्रुपदा कडल्यान ताचो जाल्लो अपमान ताणें कसोतरी गिळ्ळो आनी दरबारांतल्यान भायर आयलो. द्रुपदाच्या उलोवण्यान द्रोणाच्या मनाक खोल मेरेन घाय जाल्लो. द्रुपदान केल्ल्या अपमानाचो बदलो घेवपाचो ताणें थारायलें. ते खातीर द्रोण, त्या काळांतलो श्रेश्ठ धोणूर्विर भीष्म हाच्या गुरू कडेन, हिमालयांत गेलो आनी आपणांक शस्त्रा वापरपाचें ज्ञान दी अशी ताका विनवणी केली. द्रोणाची ज्ञान मेळोवपाची इत्सा पळोवन भीष्माचो गुरू रोखडोच राजी जालो. द्रोण मागीर थंयच गुरूच्या अश्रमांत रावलो आनी ताचे कडल्यान शस्त्रविद्या आत्मसात केली. द्रोणान जे तरेन शस्त्रविद्येचेर प्रभुत्व मेळयले तें पळोवन भीष्माच्या गुरुक खूब खोस जाली. मागीर एक दीस गुरुचो निरोप घेवन द्रोणान हस्तिनापूराची वाट धरली. आपलो मेवणो कृपाचार्य कुरूंचो कुलगुरू म्हणून काम करता हें द्रोणाक खबर आशिल्ले. तेन्ना ताचे वळखीन आपणांक फावो अशें काम मेळूं येता असो विचार करून द्रोण हस्तिनापूराक आयलो.

द्रोण जेन्ना कुरूंच्या राजवाड्या कडेन पावलो तेन्ना थंय लागींच आशिल्ल्या मळार कौरव आनी पांडव कोयड्यां बालांनी खेळटाले. खेळटा खेळटा तांचे बाल कुशीक आशिल्ले एके सुकिल्ले बांयंत पडले. सगळे भुरगे बांयंत बागोवन ते बाल कशें भायर काडचें हाचो विचार करताले. द्रोणान तांकां पळयलें आनी तोय बी बांय कडेन गेलो. भुरग्यांनी ताका बांयतलें बाल काडून दी म्हणून सांगलें. द्रोणान पळयले जाल्यार बांय सुकिल्ली आनी तळाक बाल दिश्टी पडटालें. ताणें एक बाण घेतलो आनी आपले कडेन आशिल्ल्या धोणून तो ज्युस्त बालाक तोंपतलो अशे तरेन सोडलो. बाण बालाक तोंपले उपरांत ताणें दुसरो बाण पयल्या बाणाक शिरकता असो सोडलो. अशे तरेन ताणें बाणांची एक माळूच तयार केली. ती माळ मागीर ताणें अचळय उखल्ली आनी तिच्या तोंकाक आशिल्लें बाल त्या भुरग्यां कडेन दिलें. 

जे तरेन द्रोणान बांयत पडिल्लें बाल वयर काडलें तें पळोवन सगल्या भुरग्यांक अजाप जालें. तांणी असली करामत केन्नाच पळोवंक नाशिल्ली. तांणी मागीर द्रोणाच्या हाताक धरून ओडीत भीष्मा कडेन व्हेलो आनी द्रोणान बांयंतलें बाल वयर कशें काडलें हें ताका सांगलें. भीष्मान मागीर द्रोणा कडेन सगळी चवकशी केली. द्रोणूय आपल्याच गुरू कडेन धोणूर्विद्या शिकला हे कळ्ळ्या उपरांत भीष्माच्या मनांत द्रोणा विशीं आदर निर्माण जालो. द्रोणाक कामाची गरज आसा हें कळटकच ताणें द्रोणाची कौरव- पांडवांचो गुरू म्हणून नेमणूक केली. ताका रावपाक घर दिलें. कौरव- पांडवा खेरीज ताच्या राज्यातले वा राज्या भायले आनीक कोणूय शस्त्र- विद्या शिकपाक येत जाल्यार तांकाय बी द्रोणान शिक्षण दिवचें अशें भीष्मान द्रोणाक सांगलें. द्रोणान तें मान्य केले आनी सगळें वेवस्थीत जाग्यार पडले उपरांत ताणें आपल्या बायल- भुरग्यांक हस्तिनापूरांत हाडलीं. कुरुचो कुलगुरू कृपाचार्याक आपली भयण कृपी आनी भावोजी द्रोण, हस्तिनापूरांत आयलीं हाचो खूब आनंद जालो.

भीष्मान सबंद राज्यांत दवंडी दिवपाक लायली, जांका कोणाक शिकपाची आवड आसा तांकां द्रोणा कडल्यान फुकट शिक्षण घेवपाक मेळटले. त्या प्रमाण खुबश्या आवय- बापायनीं आपलीं भुरगीं द्रोणा कडेन शिकपाक धाडलीं. कौरव आनी पांडव हांच्या वांगडा त्याय भुरग्यांचे शिक्षण सुरू जालें. स्वता द्रोणाचो पूत अश्वत्थामा भिल्लांचो मुखेल हिरण्यधनू हाचो पूत एकलव्य, धृतराष्ट्राचो सारथी अधिरथ हाचो पूत कर्ण हे सगळे द्रोणा कडेन शिकपाक लागले. कांय वर्सांनी द्रुपदाचो पूत धृष्टद्युम्न लेगीत द्रोणा कडेन शिकपाक हस्तिनापुरांत आयलो. अशे तरेन द्रोण कौरव – पांडवांचो आचार्य म्हणून हस्तिनापूरांत स्थीर जालो.

अनिल नायक

9049079789