भांगरभूंय | प्रतिनिधी
पावसाची मजाच वेगळी. पाचव्याचार सैमार व्हाळा आनी न्हंयांचें अलंकार. ह्या सैमीक उदका स्त्रोतांचेर पावसांत उप्राशिल्ले धबधबे, हें पर्यटकांचें आकर्शण जालां. जो तो रानां- वनांची वाट धरता. धबधब्यांच्या वाठारांतलीं रानां वर्सान एकदा जायना गिजबीजून उठटात. तरणाटे, जाण्टे- नेण्टे जो तो ह्या धबधब्यांच्या सोदान चल्लो.
धबधब्यांचेर वचपाची चाल आतां आसा तशी फाटींय आशिल्ली. रानां- वनां माड्डून आमचे शिक्षक आमकां असल्या सुवातेंचेर व्हरताले. आमी व्हड जाले तशे आमी आमच्या विद्यार्थ्यांक व्हरूंक लागले. ही एक प्रथाच जाली. वतना शांत, समजुतदार तरणाट्यांकूच घेवन वचप. वाटेक जो व्हाळ, कोंड, न्हंय मेळटा थंय बूड मारप आनी ओल्या आंगान परत मोटर सायकलींचेर बसून मुखार सरप.
आमच्या शिक्षकांनी शिकयल्ले आमी आमच्या विद्यार्थ्यांक शिकयलें. धबधब्यार वतना खावंक कांयच व्हरप ना. त्या गांवांनी आशिल्ल्या हॉटेलांनी खावप. वाटेक मेळटा तें प्लास्टीक, ग्लासाच्यो बाटल्यो, कॅन एकठांक करप आनी शारांत येवन कोयरा पेटयेंत उडोवप. पाय वाटेक खोप- गोठो मेळ्ळो काय थंय काव्य सभा घेवप. बाकी, मनोहर, रवी, नयना आमच्या कविच्यो कविता गावप, मदींच आपलीय एक पेटोवप. सूख दिणो, आध्यत्मीक आनी सैमीक आणभव.
पंदरा- वीस वर्सां फाटीं गोंयचीं रानां-वनां माड्डूपाची संद शारांतल्या भुरग्यांक कमीच मेळ. पूण कालांतरान हें चित्र बदल्लें. ह्या सैमीक अप्रुपांचो सोद शारांतले तरणाटे घेवंक लागले. सोशल मिडयान हीं अलिप्त अप्रुपां उक्तड्यार हाडलीं. मागीर कितें आसलें. सगळेच चल्ले धबधब्यार. गाडयांच्यो गाडयो, कदंबा येतकूचच ट्रॅफीक जाम जावपी गांवांनी आतां सदचेंच ट्रॅफीक जाम जावंक लागलें. व्हाळां- भितोडेक, चिप्स, प्लास्टीक, कागदाचीं पाकिटां, थंड पेयांच्या बाटल्यांचो व्हाळांतलो तो थर. पुराय गांवगिऱ्या वाठारांक शाराचें रुपडें.
सैमाचें महत्व फाटीं पडून, तोखणाय- होरावणी सोडून संगीत- सोऱ्याचो शिमगो. मोगाचे चाळे- फोग, मार- बडय- धुमशेणां. अखेरेक त्या सैम देवतेच्या कुसव्यांत जीव वचूंक लागले. सैमाच्या गोपांत- असैमीक मरण. शितळ वारो, मनसोक्त आनंद घेवन भायर येवपी सोडून, स्ट्रेचर रुपी तिरड्यांचेर पडून आयिल्लीं तरणीं मडीं. कितें कितें पळोवचें पडत सैम मायेक ह्या काळांत तें देवाक लेगीत सांगप कठीण.
अती थंय माती, धबधब्यांचे फोटो कमी आनी धबधब्या वयल्यान येवपी मड्यांचे फोटो सोशल मिडियाचेर चड दिसपाक लागले. अखेरेक सरकार हो खेळ सोंपोवंक देंवलें. धबधब्यार वचपाक बंदी. हजारांनी तरणाटे, जाण्टे, मोगी… सगळ्यांची मनां काळजां दुखावलीं. कांय जाण पुलिसां कडेन हुज्जत घालूंक तयार, जाल्यार कांय गांवांतल्या लोकांक मारूंक. अपेक्षाभंगांची अतिताय.
सैम माय मात आपल्या पाखरांक मुकली. रडत उरली, त्या सुन्न रानांनी आपल्या भुरग्यांचो आवाज सोदूंक लागली. येयत काय तीं पोरां आपले भेटेक. म्हज्या मोगान भिजूंक. कसलीच परकी आस्त घेय नासतना, फकत म्हाका वेंगोवंक. सैमाचे हे कळकळीचे उले आमी आयकूंक फाव. कुडीची भोगावळ सोडून सैम मायेच्या गोपान वचप होच आयच्या जगांतलो सगळ्यान सुखदिणो अणभव.
उलो सगळ्यांक, सैम ही आमची माय, अस्तित्व आनी स्व-सोदाचें स्थान. ताका होरावन, तिगोवन दवरून ह्या सैमीक अप्रुपांचो आस्वाद घेवया. रानां माड्डूया, सैम नियाळूया. आवयच्या गोपान सान भुरग्या वरीं कसल्याच लोभ- आमीश वा वेसना खेरीज रिगुया. चलिल्लो हो कलीखेळ थांबोवया, मनीसपण मिरोवया, सैमाक होरावया.
प्रा. जयेश अर्जून रावत
8329426896
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
