महाभारत : म्हजे नदरेंतल्यान

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

कुरू घराण्यांतल्या सगल्या भुरग्यांची जापसालदारकी ताचेर सोडून अंबिका आनी अंबालिका सयत ती रानांत रावपाक गेली. ती तिगूय जाणां परत हस्तिनापूराक येवपाक पावली नात.

(फाटले खेप पंडू, धृतराष्ट्र आनी विदुरा विशीं वाचलें. आतां….)

आदी पर्व 8

हिमालयांतल्यान हस्तिनापूरांत

पंडून पंदरा वर्सां हिमालयातल्या रानांत काडलीं. ह्या काळांत ताचो वेळ आपल्या पांच पुता वांगडा हांसून खेळून गेलो. ताणें आनी ताच्या दोनूय बायलांनी स्वताचेर ताबो दवरिल्ल्यान पंडूची भलायकीय बरी उरली. पूण एक दीस मोटो घात जालो. कुंती पांचूय भुरग्यां सयत शेजाराक एका रूशीच्या आश्रमांत कसल्या तरी कामा खातीर गेल्ली. घरांत पंडू एकटोच आशिल्लो. माद्री उदक हाडपाक लागींचेच झरीर गेल्ली. घरा परत येतना तिचे वस्त्र भिजून तिच्या आंगाक घट्ट दशिल्लें. माथ्यार उदकान भरिल्ली मडकी आशिल्ली. तिका ते अवस्थेत पळोवन पंडूचो इतलीं वर्सां मनार दवरिल्लो ताबो सुटलो. ताणें माद्रीक घट्ट वेंग मारली. माद्रीन ताचे कडल्यान सुटपाचो खूब यत्न केलो. पूण, तिका तें जमले ना. पंडू त्या वेळार इतलो उत्तेजीत जालो, की ताच्या काळजाक धपको बसून ताचो थंयच प्राण गेलो. माद्रीन मोट्यामोठ्यान आड्डपाक सुरवात केली. तिच्यो आड्डयो आयकून कुंती धांवत थंय आयली. घरांत भितर सरना फुडें, कितें जाले ते तिच्या लक्षांत आयलें. आपणें इतली वर्सां सांबाळ केल्ल्या घोवाक माद्रीन मारलो अशें ती व्हडल्यान रडत रडत म्हणूंक लागली. कुंती मुखार माद्री कायच उलोवंक शकली ना. ती घरातल्या एका कोनशाक बसून रडत रावली.

थंय रावतल्या लोकांनी मागीर पंडूच्यो निमण्यो क्रिया करपाची तयारी सुरू केली. कुंती आनी माद्री, ह्या दोगांयनी पंडू वांगडा सती वचपाचे थारायले. पूण दोगांय सती गेल्यार भुरग्यांक फाटल्यान कोण पळयतलो असो प्रस्न उबो रावतकच, माद्रीन आपूण गुन्यांवकारी आशिल्ल्यान आपूणूच सती वता अशें कुंतीक सांगले. आपल्या दोन भुरग्यांक सांबाळ अशें कुंतीक सांगून माद्री पंडू वांगडा सती गेली.

आता कुंती वांगडा तिचे तीन पूत आनी आवय बापूय नाशिल्ले नकूल आनी सहदेव हेच आशिल्ले. घोवाचो आदार आशिल्लो तोय ना जाल्लो. सगलो विचार करून कुंतीन भुरग्यांक घेवन हस्तिनापूराक परत वचपाचें थारायलें. एकटे बायलेक इतल्या ल्हान भुरग्यांक घेवन इतले पयस वचपाक खूब त्रास पडटले हो विचार करून थंयचे काय रुशी तिचे वांगडा वचपाक भायर सरले. हस्तिनापूराक पावचे पयलीं एक दीस आदी एक रूशी बेगिबेगीन फुडे वचून भीष्माक मेळ्ळो. ताणें पंडू रानांत रावपाक आयिल्लो त्या दिसा सावन आतां मेरेन जे घडलां तें सगलें भीष्माक सांगलें. तें आयकून आनी पंडूची याद जावन भीष्माचे दोळे दुकांनी भरले. 

दुसरे दिसा तो, धृतराष्ट्र, विदूर, सत्यवती, अंबिका, अंबालिका, गांधारी ह्या सगल्यांक घेवन कुंतीक येवकार दिवपाक राजवाड्याच्या दारांत उबो रावलो. मेकळें कपल घेवन आयिल्ली कुंती आनी बापूय नाशिल्ल्या पांच पांडवांचीं सुकिल्लीं तोंडां पळोवन सगळेच रडूंक लागले. अंबालिकाची तर सुद्धच गेली. सत्यवतीन कुंतीक लागीं घेतली आनी समजायली. भीष्मान आपल्या पांच ल्हान नातवांक आपले कुशीत घेतले आनी तांचे दोळे पुसले. कुंतीक राजवाड्या भितर हेर बायलांनी व्हेले उपरांत तिच्या वांगडा आयिल्ले रुशी भीष्माचो निरोप घेवन परत हिमालयाचे दिकेन गेले.

पंडू आतां ह्या जगांत नाशिल्लो. हस्तिनापूराचे शिंवासन रिकामें जाल्ले. आनीक दुसरो मार्ग नाशिल्यान भीष्मान धृतराष्ट्राक शिंवासनार बसयलो. सत्यवती आतां खुबूच जाण्टी जाल्ली. एकशें स पणदुरा पळोवपाचे भाग्य तिका लाबिल्लें. कुंती आनी तिचे चले हस्तिनापूरांत आयले उपरांत, ‘आता मेरेन जाली ती जीण खूब जाली’ असो विचार करून तिणे आपले निमणे दीस रानांत वचून घालोवपाचें थारायलें. अंबिका आनी अंबालिका हांचेंय आतां वय जाल्लें. तेन्ना तांणीय सत्यवती वांगडा वचपाचो निर्णय घेतलो. सत्यवतीन भीष्माक आपोवन तांणी कितें थारायलां हें सांगलें आनी कुरू घराण्यांतल्या सगल्या भुरग्यांची जापसालदारकी ताचेर सोडून अंबिका आनी अंबालिका सयत ती रानांत रावपाक गेली. ती तिगूय जाणां परत हस्तिनापूराक येवपाक पावली नात.

(फुडें चलता…)

अनील नायक

9049079789