हारसो

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

म्हजीं पावलां थंयच थिरावलीं. हांवें फाटीं वळून पळयलें. दांत नाशिल्लो तो मनीस बांकार बशिल्ले म्हजे घरकान्नीक बारीकसाणेन नियाळटालो आनी आपले परीन हांसपाचो यत्न करतालो. म्हाका तिडक मारली. म्हजे बायलेक हो ‘स्वीटहार्ट’ म्हणटा म्हणल्यार कितें? हांवें लेगीत केन्ना तिका ‘स्वीटहार्ट’ म्हणलें ना.

म्हजे अर्धांगिनीक ‘तूं सुंदर न्हय’ अशें म्हणपाची कापाझदाद संवसारांतल्या खंयच्याच हारशाक नासली, पूण तें धाडस आमच्या नव्या फ्लॅटांतल्या हारशान केलें. अर्धांगिनीचें सगलें भांगर घाणाक दवरून आनी दर म्हयन्याचो अर्द पगार कापपाचे अटीचेर कंपनी कडल्यान रीण घेवन हांवें नवो फ्लॅट घेतिल्लो. बिल्डरान आमच्या फ्लॅटांत म्हजे उंचायेचो हारसो बसयिल्लो. फ्लॅटांत येतना -वतना आमचें प्रतिबिंब पळोवन आमचें मन खुशालभरीत जावचें म्हणून घडये त्या बिल्डरान थंय येदो व्हडलो हारसो लायिल्लो आसुये.
एक दीस म्हजी अर्धांगिनी त्या हारशा मुखार उबी रावली आनी तिणें व्हड किळांच मारली. हांव निकतोच न्हावपा खातीर बाथरूमांत गेल्लों. तिची किळांच आयकून म्हाका कितें जालें तेंच कळ्ळें ना. कारण जल्लो, हुंदीर, शेड्डो, पाल ह्या सारक्या जिवांक ती मातूय भियेना. वयल्यान तेच तिका भियेतात. ती दिसली की जीव आसल्यार भीक मागून खायन म्हणून जीव मुठींत घेवन पळ काडटात. हांव कमराक तुवालो गुठलावन आसा तसोच ओल्यांनीच भायर आयलों. ती हारशा मुखार उबी आसली आनी तिणें आपलें तोंड दोनूय हातांनी धांपिल्लें.
‘कितें गो? कितें जालें?’ हांवें तिडकून विचारलें.
‘पयलीं हो हारसो हांगाचो काडून उडयात पळोवया. ह्या हारशांत हांव खूब जाण्टी दिसतां.’ तिणें रडकुरें तोंड करून म्हणलें.
‘आगो पिश्या, तूं कितें जल्मभर भुरगेंच उरतलें? जाण्टेपण येवपाचें आसा तेन्ना येतलेंच.’ दाव्या हातान तुवालो घट्ट धरून आनी उजव्या हातान तिच्या लांब केंसा वयल्यान हात भोंवडायत हांवें तिका समजायलें.
‘म्हजें आंग पळयलां? बलबलीत जालां. कमर खूब वाडलां. केंसान आपलो रंग बदल्ला. नाक सामोसा भशेन जालां. दोळे बटाट्या भशेन दिसपाक लागल्यात.’ आपल्या कमराक, केंसाक, नाकाक आनी दोळ्याक हात लायत तिणें म्हणलें.
‘आगो, जाणटेपणाचीं लक्षणां तीं. जाणटेपणांत अशेंच जाता. तें कोणाक चुकना.’
‘जावं, ह्या हारशान तरी म्हजे दोळे उगडले, पूण हाचेर कितें तरी उपाय काडूंक जाय.’
‘हें पळय, उपाय मागीर पळोवया. आतां आमी शंभू पैच्या चल्याच्या लग्नाक या मुगो? चल तर बेगीन भायर सर.’ तिका बाबा-पुता करून हांवें बेडरूमांत व्हेली.
‘पूण खरेंच हांव जाण्टें जालां?’ तिचे तकलेंतलें जाणटेपणाचें भूत वचूंक नासलें.
‘आगो, जाणटेपण आयलें म्हणून तूं इतलें कित्याक कांचवेता? कसलो हुसको करता?’
‘जाणटेपण आयलें म्हणून म्हाका हुसको ना. तुमी म्हाका सोडून ऑफिसांतले ते सुंदर चलये कडेन नाचतले म्हणून म्हाका चड भंय दिसता. तोच हुसको म्हाका सतायता.’
‘हें पळय, तसो हुसको करुंनाका. ते चलयेन हालींच काम सोडलां. ताका सरकारी नोकरी मेळ्ळ्या. 10 लाख दिवन सरकारी नोकरी मेळयल्या अशें तें म्हणी. तें आसू्ं, आतां तूं बिनधास्त शालू न्हेस. लग्नाक वचपाची तयारी कर. वेळ काडलो जाल्यार आमकां लग्नाचो म्हुर्त चुकतलो.’ अशें म्हणून हांवें आरमार उगडली आनी तिचे आवडीचो शालू तिका दिवन बाथरूमांत धांव मारली.
म्हजे आवयन लग्नाक दिल्लो शालू ती न्हेसली. हांवें तिच्या बापायन दिल्ली सफारी आंगार चडयली आनी आमी लग्नाक वचूंक भायर सरलीं. उपकार करून केळवण हाडची वा धाडची न्हय अशें लग्नपत्रिकेचेर बरोवंक नासलें म्हणून केळवण घेवपाक आमी एका गिफ्ट सेंटरांत गेलीं. आमी दुकानांत पांय दवरतात थंय आसात, गल्ल्यार बशिल्ल्या मनशान म्हजे घरकान्नीक पळोवन म्हणलें ः आण्टी, कितें जाय?
त्या मनशाची चूक नासली. घरकान्नीच्या माथ्या वयले कांय पिकिल्ले केंस पळोवन ताणें तिका आण्टी म्हणिल्ली. आपणाक आण्टी म्हणून उलो मारिल्लो पळोवन घरकान्न खूब तिडकल्या अशें तिच्या कपला वयली शीर म्हाका सांगताली. म्हज्याय पांयाची तिडक मस्तकाक पाविल्ली. माथ्या वयले धा-बारा केंस पिकल्यात म्हणून त्या मनशान म्हजे बायलेक आण्टी म्हणप? हो म्हाका अपमानसो दिसलो. गिफ्ट घेवपाचो मूड नासलो, तरी घेवपाक जाय म्हणून गिफ्ट घेतलें आनी आमी त्या दुकानांतल्यान भायर सरलीं.
लग्न बरे भशेन जालें. म्हुर्तय मेळ्ळो. जेवणूय जालें, पूण घरा येतकच म्हजे घरकान्नीन म्हाका बरोच उजरावन काडलो. त्या मनशाक कित्याक शेपलायलो ना? अशें म्हणून तिणें त्या मनशाचो राग म्हजेर काडलो. ‘हांव आतां म्हजी फिगर मॅण्टेन करतलींच’ अशेंशें कितें ती बडबडली. ‘दाखयतांच ताका हांव. म्हाका आण्टी म्हणटा?’ अशें बडबडत तिणें कूस परतिली.
सकाळीं हांव उठ्ठां थंय आसां, घरकान्न म्हाका ब्युटी पार्लरांत वचपाचो आग्रो करूंक लागली. ‘हांव आनी थंय कित्याक गो?’ अशें म्हणून हांव तिचे वांगडा वचूंक टाळूंक सोदतालों जाल्यार तिणें ‘हांकां जोर आयला. ते आयज कामाक पावचे नात.’ असो रेकाद मोबायला वयल्यान ऑफिसांत केन्ना पावयलो म्हाका कळ्ळेंच ना.
मनांत नासलें तरी तिचे वांगडा ब्युटी पार्लरांत गेलों. हे आदीं केन्नाच हांवें ब्युटी पार्लरांत पांय दिवंक नासलो देखून म्हाका सगलेंच अजापाचें आनी विचित्रशें दिसतालें, पूण थंय आशिल्ले गुबगुबीत पोल्याचे चलयेन आपुलकायेन आमची वासपूस घेतली आनी म्हज्या मनांतलो भंय, कांच, हुसको आनी भीड खंयचे खंय ना जाली. ते चलयेन म्हजे घरकान्नीक एका व्हडल्या कदेलार बसयली. घरकान्नीन आपल्या मनांतलो उद्देश ल्हवू आवाजांत ते चलयेक सांगलो. ते चलयेन सगल्यांत पयलीं तिचे लांब केंस कापले आनी ते बाॅबकट केले. लांब केंस कापतकच ती विचित्रूच दिसताली. उपरांत ब्लिचिंग, फेशियल, डाय, मेकअप आदी सगले सोपस्कार जाले. सगलें कितें जातकच ते चलयेन तिका त्या व्हडल्या कदेला वयल्यान उठयली आनी हारशा मुखार उबी करून आपलें वेगळें रुप पळोवंक सांगलें. ते चलयेच्या हाताची कुशळटाय तोखणाय करपा सारकी आसली. हांवें तिरशे नदरेन म्हजे अर्धांगिनीक पळयली. ती सामकी बदलिल्ली. ते ब्युटीशियन चलयेन आपल्या हातांनी म्हजे बायलेक पुराय जुवान करून उडयिल्ली.
‘आतां ती साडी न्हेसपाचें सोड. शर्ट आनी पॅण्ट घालप सुरू कर. तुका मागीर कोण आण्टी म्हणचो ना.’ ती चली म्हजे बायलेच्या कानांत म्हाका आयकूंक येत अशें फुतफुतली.
7880 रुपयांचें बिल फारीक करून आमी त्या ब्युटी पार्लरांतल्यान भायर सरलीं. शर्ट आनी पॅण्ट घेवपा खातीर रेडिमेड कपड्यांच्या दुकानांत गेलीं. थंय तिणें आपले खातीर तीन- चार म्हारगे ड्रेस घेतले. घरा येवन हांवें हिशेब केलो. एकाच दिसा हांवें 19,540 रुपया मोडिल्ले.
इतल्या पयशांनी तिका दोन-चार साडयो आनी म्हाका तीन-चार शर्ट सहज येतले आसले. तशें तिका उलोवन दाखयतकच तिणें म्हणलें ः आसूं, पयसो वचपाचो आसल्यार कसोय वता. आतां कोणूच म्हाका आण्टी म्हणून उलो मारचोना.
पणजे बोर्डिंगांत रावपी म्हजो पूत – अभ्यंकर घरा आयिल्लो. दर म्हयन्याक तो येता. ताणें आवयचें विचित्र रुप पळयलें आनी तो तिका विचित्र नदरेन पळोवंक लागलो.
‘मम्मा, हें कितें? हो ड्रेस तुका ह्या वयार सोबता? कोणें सांगलें तुका हें करपाक? ताचें नांव सांग. सामको सोलून काडटा ताका.’ हाताच्यो मुठी आंवळीत ताणें म्हणलें. ताचो तो अवतार पळोवन नाय म्हणल्यार म्हाकाय मातसो थरथरो भरिल्लो. ‘हांवें सांगूंक ना तिका’ अशें मनांत म्हणून हांवें बेठीच तकली हालयली.
‘हें पळय, तूं असो आकांजार जायनाका.’ घरकान्नीन पुताक समजायत सांगलें.
‘मम्मा, तुजी भलायकी बी बरी आसा मुगे? ह्या दिसांनी मलेरियाची धाम आयल्या म्हणून म्हणटां. मलेरिया जाल्लो मनीस कित्यायकितें उलयता, ‘कित्यायकितें करता अशें हांवें खंय तरी वाचिल्लें. तुका जोर बी येवंक ना मुगे?’ आवयच्या कपलार हात दवरून ताणें विचारलें.
‘ना रे तशें कांय ना, हांव भलायकेन बरी आसां. म्हजो हुसको करुंनाका. चल तूं तुज्या कामाक.’ तिणें म्हणलें आनी ती रांदचेकुडींत गेली.
दुसर्‍या दिसा सावन तिचें जॉगिंग सुरू जालें. म्हाकाय तिचे वांगडा जॉगिंगाक वच्चें पडलें. जॉगिंगाक वचपाची संवय नाशिल्ल्यान तिका रोखडेंच पुरो जातालें. खरस मारताली. खर्शेवन ती गार्डनांतल्या एका बांकार बसली. त्या बांकार केंस पिकिल्लो एक मनीस बशिल्लो. म्हजें जॉगिंग चालूच आसलें. इतल्यांत म्हज्या कानार पडलें ः हाय स्वीटहार्ट.
म्हजीं पावलां थंयच थिरावलीं. हांवें फाटीं वळून पळयलें. दांत नाशिल्लो तो मनीस बांकार बशिल्ले म्हजे घरकान्नीक बारीकसाणेन नियाळटालो आनी आपले परीन हांसपाचो यत्न करतालो. म्हाका तिडक मारली. म्हजे बायलेक हो ‘स्वीटहार्ट’ म्हणटा म्हणल्यार कितें? हांवें लेगीत केन्ना तिका ‘स्वीटहार्ट’ म्हणलें ना. ताणें तशें म्हणपूच कशें? अशें म्हणून हांव ताचे म्हर्‍यांत गेलों. ताच्या कानसुलार एक फुलोवचें अशें दिसलें, पूण तो मनीस दुसरो- तिसरो कोण नासून म्हज्याच ऑफिसांत काम करपी अखिलेश शिकेरकार आसलो. हालींच रिटायर जाल्लो. म्हाका सामकी लज जाली तशी ताकाय लज जाली आसुये. कारण म्हाका फाट करून तो नाच्च जालो.
‘पाडपडिल्लो खंयचो. घरा आयिल्ल्या वेळार म्हाका ‘वयनी वयनी’ म्हणटा आनी हांगा म्हाका ‘स्वीटहार्ट’ म्हणून उलो मारता? बायजण खंयचे कडलो.’ घरकान्नीन म्हणलें. हांवें जाप काडली ना. आमी घरा आयलीं.
तिच्या सांगण्यान हांवें तिका फिगर कशी राखप हे विशींच्यो टिप्स आशिल्लीं मॅगझिनां हाडून दिलीं. त्या मॅगझिनांत सौंदर्याच्यो कांय टिप्स आशिल्ल्यो. सुंदर जावपा खातीर कितें करूंक जाय हें तातूंत बरयिल्लें. तें ती वाचताली आनी ते प्रमाण वागताली. मुलतानी माती, तांतयां, चंदन, जायफळ आदी साहित्य तिणें म्हजे कडल्यान हाडून घेतलें. ह्या सगल्या साहित्याचो लेप करून ती तो चेर्‍याचेर आनी मानेचेर लायताली आनी तो सुकोवपा खातीर घरा भायल्या आंगणांत वरांचीं वरां बसताली. जेवणा-खाणाचें तिका भानूच नासलें. म्हज्याय पोटाचें तिका पडू्ंक नासलें. कांय वेळा ती उपाशींच रावताली आनी म्हाकाय उपास घडयताली. फेस पॅकाचो इफेक्ट आठ वरां उपरांत दिसता अशें एका मॅगझिनांत तिणें वाचिल्लें आनी देखुनूच ती आठ – आठ वरां तश्शी बसताली. म्हजे मात जेवणा-खाणाचे सामके हाल जाल्ले.
दनपारचें जेवण म्हाका भायरूच घेवचें पडटालें. भायलें खाण – जेवण म्हज्या बोल्साक आनी पोटाकूय परवडनासलें, पूण कितें करतलों? आलिया भोगासी म्हणून सगलो भार देवाचेर घालून दीस सारतालों.
अशेच कांय दीस गेले. तिचें वजन भरपूर देंविल्लें. एक दीस म्हजो मेवणो आनी मांव दारांत हजर! सकाळींफुडेंच तांकां पळोवन हांव गडबडलों. घरांत पावल दवरतनाच मांव म्हजेर तापलो ः राम, राम, राम, राम. तुवें आमचो घात केलो. केद्या विस्वासान आमी तुका आमची चली दिल्ली. तुका जर ती आवडनाशिल्ली तर पयलीं सांगपाचें. याद दवर, म्हजे चलयेन जर आपल्या जिवाचें कितेंय बरें वायट करत तर आमी ओगी रावचे नात. सोमतेच तुका कादयेंत उडयतले.
‘म्हजे भयणीक सोडून तरणे चलयेक घरांत दवरपाची तुका कापाझदाद जाली तरी कशी?’ मेवणोय म्हजेर ताणशेलो.
बोवाळ आयकून रांदचेकुडींत आशिल्ली म्हजी घरकान्न भायर आयली. तिका पळयनासतनाच म्हज्या मेवण्यान रागान म्हणलें ः कितें गो? तुका कितें लज बी काय ना? लग्न जाल्ल्या दादल्या कडेन अशें नाचता तें?
‘भाई, हें तूं कितें उलयता? हांव वैशाली. तुमचें वैशू.’ म्हजे घरकान्नीन म्हणलें.
‘वैशू, तूं ह्या भेसांत? कितें करून घेतला गो हो अवतार?’ ताच्या भावान रागानशें म्हणलें.
‘मामा, आतां तरी मम्मा वळखुपाक येता. आठ दिसां आदीं तुमी आयिल्ले जाल्यार सेर्त म्हज्या पप्पाक तुमी कादयेंत घालपाचे.’ इतलो वेळ ओग्गी आशिल्ल्या अभ्यंकरान म्हणलें.
‘आमकां माफ करात. आमी चुकले. जालें कितें जाणां, कालूच आमकां एक पत्र आयलें. ताचेर नांव गांव कांयच नासलें. तुमी तुमचे बायलेक सोडून दुसरेच चलयेक घरांत दवरल्या अशें तातूंत बरयिल्लें. आमकां खरेंच दिसलें. म्हणून आमी आयले. वैशू, आत्ताच्या आत्तां शर्ट – पॅण्ट काड आनी साडी न्हेस. आगो, लग्न जाल्ले बायलेक साडीच सोबता. चल पयलीं साडी न्हेस.’ मांवान मदींच रागान, मदींच मोगान आपले धुवेक सांगलें.
घरकान्न तोंड धांपून बेडरूमांत गेली. साडी न्हेसून भायर आयली. आपले नवे नवे शर्ट आनी पॅण्टी वावराडेचे धुवेक दिवन उडयल्यो. जुवान जावपाचें पिशें तिणें त्याच वेळार तिणें तकलेंतल्यान काडून उडयलें आनी हांवें…… हांवें त्याच खिणाक हाॅलांतलो तो हारसो काडून उडयलो. कारण ह्या सगल्या घडणुकांक तो हारसोच कारणीभूत आसलो.

अतुल र पंडित
9623269013