भांगरभूंय | प्रतिनिधी
बाय कुपांत इतलें रमलें. बोटींतल्यान भायर सरपाची ताची इत्सा नाशिल्ली. इतलें करतना सटकन सकल वचपाक सोंपेपणी मेळटलें हें समजलें आनी बायेक चड उमेद जाली.
“ही दोंगुल्ली …. आरे!! हाका सपणां आसात!!!”एक एक सपण देवत हांव सकल वतलें” मनांल्यान नंदिताक बरें दिसलें .
“म्हणल्यार तशी भियेवपाची व्हडली गरज ना.” धवें सगळें धवें… झेलाच्या रानांत शेणिल्ले भशेन ताका दिसलें.
पांयां कडेन, तकले कडेन चारुय वाटांनी सगळो झेल.. बर्फ…. पूण तसो शाणेंपणा सांगपी कोण ना. ल्हान भुरग्यांक तापोवपी कोण ना. “कितलो वेळ हांगां रावतलें आनी हांगांच न्हीदुन पडलें जाल्यार? म्हाका सकल कोण व्हरतलो? कुपांनी वीज आनी गडगड भरलो जाल्यार? ताणें म्हणले.
“पावस लागी पावंक ना”. कोणेतरी ल्हवु कानांत सांगलें. मनांतल्या मनांक तरातरांनी समजायत बाय नंदिता एकदम आनंदाच्या उमाळ्यांनी वयर वयर उडलें.
“कितलें बरें सोबीत आनी सुसेगाद रावप.” मनांत चिंतलें आनी घड घड करुंन ताची बोट बरीच हाल्ली.
“आवयस! हें आनी कितें तर?! म्हाका जागे बी केले काय कितें त्या दोंगुल्ल्यांनी?”
“म्हज्या मनांत आयलें तें तांकां…… कशें समजलें?!”.
तांणे बोट, ल्हान ल्हान व्हडीं मदींच धव्या फुलांच्यो रांगो पळयल्यो. सगळ्याच्या हाताचेर, भुजांर, माथ्यार बर्फ पळोवन तें खोशी जालें. ताका फुलाच्या माथ्यार वयर बसपाची इत्सा जाली. अजाप म्हणल्यार रोखडेंच तें फुलांचे दोंगुल्ले वयर फुलाच्या माथ्यार पावलें. थंयची ती सोबीतकाय, तांकां पळयत रावची दिसली. उदक, झाडां धवीं, कपडे धवे , सोबीत धवीं घरां. पयस सुर्य. चंद्रिमाचेर वचपाची इत्सा जाली ना. पूण अवकाशांतलीं ताची ही भोंवडी
ताका मम्मा आनी टिचरीन सांगिल्ल्या कांय खबरांची याद करुंन दिताली. मळबांतली भोंवडी सामकीच वेगळी जाली.सगळें वेगळें. खावप जेवप येवं रे येवं!! रावपुय व्वा रे!! व्वा!! नाचप!!! कितलें!!! मागीर तें बोटींतलें भायर सरलें. ताका सरळ चलुन वचपाक कितल्यो वाटो दिश्टी पडल्यो. पांय वाटो चलपाक कसलीच आडखळ नाशिल्ली. वाटेर झाडां आशिल्ली तांचेर जायतीं फळांय दिसलीं. वतां वतां तें ल्हवु ल्हवु सगळे कडेन हात लायत वतालें. व्वा!! सोबीत!! म्हणत वतालें.
नंदितान भोंवतना एक पळयलें. सगळे एकामेकां कडेन बरे वागतात. जायतीं जनावरां, मनशां पुराय बर्फाचीं.
“म्हणल्यार कोण झगडनाशिल्ले?” रेवान विचारलें.
“तीच तर मजा!! खोशी….आनंदान रावतात”. म्हणलें बावलेन.
कापसा भशेन झेल हातांत घेत नंदिता तांचे गुळे करपाक लागलें. मागीर ताणें सत्री केली. पुस्तकां, टेबल, पेन्सिल, घर केलें तेन्ना ताका दर्या देगेर रेवेंत खेळटालें तें याद जालें. झेल पूण इतलो मोव. तरेकवार वस्तु करपाक नंदिताक मजा आयली.
“हें सगळें म्हाका सकल घेवन वचपाक मेळ्ळिल्लें तर सगळ्या इश्टाक दिवंक मेळटलें”. म्हणलें नंदितान.
मागीर तें जुय जालें, जाय जालें, मोगरें जालें, तरेकवार फुल.. फुलतना पळोवंक मेळ्ळें. फुलाचें रुप ताचे खातीर एक अजाप आशिल्लें. मुखावेल्या वाटेवेल्यान चलून वतना तांणे उदकांत पळयलें.
“आवयस !!! कितले म्हूण सोबीत दिसता हांव … जुय … परमळ… व्वा!! म्हूण तांणे आपल्याची तोखणाय केली.
“फुलांचो म्हजो व्हीस्तुद … पांय.. सुंदर तोंण.”अशें कशें जावचें?!! म्हणत तें मोव कापसांचेर चलपाक लागलें. तेन्ना एक अजाप घडलें. हातांतलो तांणें केल्लो नवो बारीकसो लाडु हातांतलो ना जालो. नंदितान सगळ्याक सोदलो. पूण खिणांत ना जालो परत दिसलो ना. ल्हवु ल्हवु तांणें केल्ल्यो वस्तुय बी दवरिल्यो थंयच्यो ना जाल्यो.
“म्हणल्यार बर्फ कसो वितळुन गेल्यो”. म्हणलें प्रणवान.
“हय.. तशेंच आसतलें..”!!!! म्हूण रमाय हांसलें.
“तूं कसो जादु करता तसो जादु जालो.”.
“अशें जाता म्हूण येवजिता थंय ताज्या हातांतली सत्री वयर उडत उडत गेली. परत दिसली ना.”.
“सोबीत कपडे ,पायांक जोंती , सु्ंदर तिकली नंदिताक कितें करचें कळना जालें ,तोखेतच रावलें . विचारलें रायनान.
“हय , मजा करतालें बाय”…..म्हूण सगळी खोशी जालीं.
“आमकां अशें केन्ना वचपाक मेळटलें?”. रेवा, रमा, प्रणव, रायन सपनां पळोवंक लागलीं.. झेलाचे खडे मोव
मोव कापसावरी हाचेंच तांकां जाप जातालें.
“हावें स्केटींग केले…. झेलाच्या गाडयेत बसुन भोंवलें.. पयसपासय मारली. पांय घट दवरुन जायतो वेळ धांवत रावलें. पळोवंक कशें दिसतालें तें ..?! झेलाचेर रावतात तांचे भशेन, सामकें धवेंच”. पुराय दीस वयर मळबांत रावन ताका वेगळी उमेद आयली. ताणें दुसऱ्या संवंसारांत वेगळेच कितें अणभवलें. त्या झेलांतलें तें वातावरण
ताका शांत करीत रावलें. पूण ताका आपली आवय, बापुय, इश्ट, इश्टीणी हाची याद जाली.
“हांव , एकटेच हांगा मजा घेता . पूण आतां जाता तितले बेगीन म्हाका सकल पावंक जाय.” म्हणलें नंदितान.
दोंगुल्ले येद्या फुला वेल्यान देंवपाक लागलें मात. सपणां पुट पुट करुन कमी जायत रावलीं. नंदिता खिणांत सदची झाडां कडेन पांय तेकयत फळां काडुन खावंक लागलें. परत त्या सगळ्या झाडांनी ताका आदार दित सकल देंवयलें.
“कितलीं बरीं ही झाडां पेडां. दुसऱ्याक कितलो आदार दितात?!” अशें मनांत म्हणलें… आनी निमाणें दुदणीच्या वालीन ताका ल्हवु सकल देवयलें …. मतींत दवरात हें नंदिता बायचें सपन आशिल्लें.”!!
“हय सपन पळयत पावलें मळबात… जादुचे बावलेन ताका त्या मळबात कुपांच्या दर्यात भोंवडावन हाडलें .”
“पूण तें कितलें हुशार धीट पळयलें??!”
“हय , हय”.
“म्हणनुच तर तें इतलें वयर वचुन येवंक पावलें. मतींत आसुनी ही हांवे सांगल्या ती निहालान बरयिल्ली काणी. बाय नंदिता ताचें शेजारी… ताची इश्टीण.” म्हणलें बावलेन. सगळीं मोट्या मोट्यान हांसत उमेदीन घरा गेलीं.
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
