भीष्म पर्व आनी कृष्ण

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

कृष्णायण

(अशें तरेन सगले थारले उपरांत कृष्ण आतां उपलाव्य नगरातल्यान केन्ना निरोप येता काय ताची वाट पळयत रावलो….

मुखार चलता.)

कांय दिसांनी झुजाचो दीस थारलो तेन्ना बेगीन यो असो पांडवांचो निरोप आयलो. तसो कृष्ण आपलो रथ घेवन पांडवां कडेन आयलो. पांडव कृष्णाची वाट पळयतूच आशिल्ले.  कृष्णा बगर तांकां कौरवां आड झूज जिखप शक्य ना हें खबर आशिल्लें. कृष्ण उपप्लाव्य नगरांत पावतकच पांडव खूब खोशी जाले. युधिश्टीरान मागीर पांडवांक तेंको दिवपाक आयिल्या सगळ्या राजांची एक बसका घेतली. बसकेंत कृष्णान सुचयिल्ले प्रमाण, कौरव- पांडवाचे झूज कुरुक्षेत्राच्या मळार करपाचें थारायलें. पांडवांच्या सैन्यांची शिबिरां हिरण्यवती न्हंयेचे कुशीक उबी करची अशें कृष्णान सांगलें.  झुजाचो नेम युधिश्टीरान सगल्या राजांक समजावन सांगले. पांडवांच्या सैन्याचो मुखेल म्हणून तांणी धृष्टद्दूम्नाक वेंचून काडलो. झूज एक दिसा आड जातलें आनी मदल्या दिसा सैनीक सुशेग घेतले, घायाळ मनशांक वखदां लायतले, मेल्ल्यांची मडीं लासतले, झुजाचे मळ दुसऱ्या दिसा खातीर नितळ करतले, अशें युधिश्टीरान तांकां सांगलें. ही सगळीं कामा करपाक खाशेंले मनीस दवरपाचे अशें सगल्यांनी थारायलें. 

झुजा विशीं सगल्यो बारीक- सारीक गजाली थारतकच पांडवांनी आपलें सैन्य कुरुक्षेत्रार हालयलें. दुसरे वटेंतल्यान कौरवांचें सैन्यूय कुरुक्षेत्राच्या मळार पावलें. तांणी आपलीं शिबिरां थंय आशिल्ल्या एका व्हडल्या तळ्या कुशीक उबीं केलीं. दुर्योधनान कौरव सैन्याचो मुखेल म्हणून भीष्माक वेंचिल्लो. दोशीं वटेंतली सैन्यां कुरुक्षेत्रांत येतकच थंयचो सगळो वाठार गजबजून गेलो. आतां फकत झूज केन्ना एकदां सुरू जाता हाची सगले जाण वाट पळयत रावले.

तो दीस मागीर एकदाचो उजवाडलो. दोनूय सैन्या कुरुक्षेत्राच्या मळार एकामेकां मुखार उबी रावलीं. कांय राजा रथांत बशिल्ले, काय हत्तीर. सैनिकांच्या हातांनी तरसादी, भाले, गदा आशिल्ल्यो. अर्जुनाच्या रथाचो सारथी कृष्ण आशिल्लो. आपणें बलरामाक उतर दिल्ल्या कारणान हातांत शस्त्र घेवचो ना अशें जेन्ना कृष्णान पांडवांक सांगलें तेन्ना युधिश्टीरान ताका अर्जुनाच्या रथाचो सारथी म्हणून झुजाच्या मळार वच अशें सांगलें. हें सांगपा फाटल्यान दोन कारणां आशिल्लीं. एक म्हणल्यार रथ चलोवपाचे कलेंत कृष्ण सामको कुशळ आशिल्लो दुसरे म्हणल्यार अर्जुनाचें रक्षण. युधिश्टीर झूज करपाक फुडें सरिल्लो तो फकत अर्जुनाच्या जिवार. विराट राजाच्यो गायो चोरपाक आयिल्या कोरव सैन्याक एकट्या अर्जुनान हारयिल्लें, हे युधिश्टीराच्या लक्षांत आशिल्ले. अर्जुनाचें कितें बरें – वायट जालें जाल्यार पांडव झूज हारतले हे शेर्त आशिल्ले. तेन्ना कृष्णा सारको मनीस जो कुशळ सारथी आशिल्लो आनी अर्जुनाचो घट्‌ट इश्टूय आशिल्लो तो झूजा वेळार अर्जुना वांगडा आसलो जाल्यार अर्जुनाचे आपसूक रक्षाण जातले असो युधिश्टीरान विचार केलो.

झूज सुरु जावचे पयली अर्जुनान कृष्णाक तांचो रथ दोनूय सैन्याच्या मदीं व्हरून उबो कर अशें सांगलें. ते प्रमाण कृष्णान केलें. आपणाक कोणाकोणा आड झूज करचें पडटलें हें एकदां अर्जुनाक लक्षात घेवंक जाय आशिल्लें. रथ मदीं पावतकच अर्जुनान कौरवांचे सैन्य जंय उबे राविल्ले ते वटेन नदर घुंवडायली. ताका थंय भीष्म, द्रोण, कृप, शल्य आपआपल्या रथांत उबे आसात ते दिसले. तांका पळयना फुडें अर्जुनाच्या पायांतली शक्तच ना जाली. तो गळसणिल्ले भशेन जालो आनी सकयल बसलो. कितलो वगत अर्जुनाचो आवाजूच ना म्हणून कृष्णान फाटीं वळून पळयलें. पळयत जाल्यार अर्जुन रथांत ओग्गी बसला. 

ताका तसो बशिल्लो पळोवन कृष्ण आपले सुवाते वयल्यान उठलो आनी अर्जुनाचे कुशीक येवन बसलो. ताणें अर्जुनाक विचारलें, “अर्जुना, तुजें कितें जाला? झूज सुरू जावचें जालें आनी तूं तुजें धोणू हातांत घेवन उबो रावचो सोडून सकयल बसला! कितें जाला?” अर्जुनान ताका म्हणलें, “कृष्णा, आरे मुखार पळय कोण- कोण उबे आसात ते. म्हजो आजो भीष्म, जाणे म्हाका ल्हानपणांत आपल्या आंगार खेळयला. म्हजे गुरू, द्रोण आनी कृप, जांणी म्हाका शिकयला. शल्य, आमचो मामा. ह्या सगळ्या आड झूज करून हांव तांकां मारून उडोवं? कित्याक? राज्य मेळोवपाक. तशें जाल्यार म्हाका हें झुजूच नाका!”

अर्जुनान अशें म्हणटकच कृष्णाचे तकलेर पेंच आयलो. अर्जुन झूज करपाक तयार ना जाल्यार युधिश्टीर झुजाक फुडेंच सरचो ना हें कृष्णाक खबर आशिल्लें. ताणें अर्जुनाक म्हणलें, “अर्जुना, हांव सांगता ते बरें करून आयक. जल्माक आयिल्लो मनीस केन्ना ना केन्ना मरतलोच. मनीस मेल्या उपरांत ताचो देह नश्ट जाता. पूण तातूंत आशिल्लो आत्मो केन्नाच मरना. तो अमर आसता. फकत तो एक देह सोडून दुसऱ्या देहांत भितर सरता. तूं जांकां मारतलो तांचे आत्मे मरचे नात. फकत तांचे देह नश्ट जातले. तेन्ना ते मरतले म्हूणन तूं खंत करपाची कांय गरज ना.”

मुखार चलता

अनिल नायक

9049079789