चिंतन, कृती गरजेची

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

बालगुन्यांवकारी कायदो आनी सर्वोच्च न्यायालयाच्या मार्गदर्शक तत्वां प्रमाण नेण्ट्या भुरग्याची वळख गुप्त दवरची पडटा.

गोंयांत 1990 च्या दसका मेरेन विद्यार्थ्यांनी होमवर्क करूंक ना जाल्यार तांकां शिक्षक तापयतालो. ओणवो दवरतालो. एक धडो 50 फावटी बरोवंक सांगतालो. थापटायतालो. मात उपरांत ताचो भुरग्यांच्या मनाचेर खूब परिणाम जाता, ती एक प्रकारची हिंसा असो विचार मुखार आयलो आनी मानसोपचार तज्ञांच्या सांगण्या वयल्यान हे ख्यास्तीचेर बंदी आयली. मागीर फक्त तापोवपाचे प्रकार जाताले. आतां तर भुरग्यांक तापोवपाकूय जायना खंय. शिक्षक येतात, शिकयतात आनी कुशीक सरतात. आपूण बरो काय आपलें काम बरें, ही वृत्ती बऱ्याच शिक्षकां मदीं झळकपाक लागल्या. ढ विद्यार्थ्यांचेर मेहनत घेवपी, हुशार विद्यार्थ्याक आनीक गूण घेवपाक निसुवार्थी मजत करपी शिक्षक आतां काणयांच्या पुस्तकांनी मेळटात. ते गुरुजी गेले आनी ती शिस्तूय गेली. शिस्त म्हणल्यार फक्त ख्यास्त नासताली. योग्य मार्ग दाखोवपाची, जापसालदारकेची जाणीव करून दिवपाची ती एक पद्दत आसताली…. आनी शिस्त ही भंयान न्हय, तर आदरान, समजिकायेन लागपाक जाय. तरूच ती तिगता, संस्कारांत बदलता.
शाळांनी आतां नोटीस बोर्डाचेर, म्हत्वाच्या सुवातींचेर 1098 हो चायल्ड हॅल्पलायन क्रमांक लावप बंधनकारक केलां. शाळांनी तशेंच भायर विद्यार्थ्यांक मारपेट, लैंगीक अत्याचार जावपाचे प्रकार वाडल्यात. देखून केंद्र सरकाराच्या निर्देशा वयल्यान शिक्षण खात्यान हो क्रमांक जारी केला. मारपेट, धमकी, लैंगीक अत्याचाराची स्वता जावन दखल घेवन सर्वोच्च न्यायालयान हो मजत क्रमांक सुरू करपाचो आदेश पोक्सो कायद्या खाला दिल्लो. फक्त गोंयांतूच न्हय, पुराय देशांत तो लागू जातलो. गोंयांत शाळांनी सगल्या तरांच्यो घडणुको घडल्यात. त्यो गाजल्यातूय. राज्यभर बोवाळ जावन मागीर त्यो थंडूय जाल्यात. कांय शाळांनी विद्यार्थ्यांच्या दोन गटां मदीं फ्री स्टायल मारामारी, येरादारीचे नेम मोडप, विनयभंग, आत्महत्या असल्योय घडणुको घडल्यात. नेण्ट्याच न्हय, तर 25 वर्सां मेरेन कोणेय आत्महत्या केली जाल्यार ती बातमी दिवची न्हय, अशें मानसोपचार जाणकार सांगतात.
बालगुन्यांवकारी कायदो आनी सर्वोच्च न्यायालयाच्या मार्गदर्शक तत्वां प्रमाण नेण्ट्या भुरग्याची वळख गुपीत दवरची पडटा. ताचो वाठार, शाळेचें नांवूय प्रसिद्ध केल्यार वा वाचकांक अदमास येतलो, अशे तरेन सांकेतीक भाशेंत बातमी बरयल्यारूय कायदेशीर कारवाय जावंक शकता. हेर भुरग्यांचेर हाचो परिणाम जावपाची भिरांत आसता, म्हणून त्यो खबरो दिनात. मात हाचो अर्थ वायट प्रकार जावचे न्हय, म्हूण शाळा वेवस्थापनांनी कांयच करचें न्हय, असो जायना. भुरगे कित्याक इबाडटात? जाणकारांच्या मतान, पालक दिसरात कामांत व्यस्त उरिल्ल्यान भुरग्यांक मार्गदर्शन, संस्कार, भावनीक आदार, वेळ उणो मेळटा. ताका लागून तीं चुकीच्या मार्गार वचपाक शकतात. आदल्या शिक्षकांचो आदरयुक्त भंय आसतालो. आतां शारिरीक ख्यास्तीचेर बंदी आशिल्ल्यान, आपूण कितेंय केल्यार चलता, असो कांय भुरग्यांचो समज जाला. मागीर मनाक येता तशें वागप जाता. शिक्षकांचेरूय बंधनां आशिल्ल्यान तेवूय आतां ‘शिकयले आनी कुशीक सरले’ हें धोरण आपणायतात. सोशल मिडियाचेर बुरशे, हिंसक व्हिडियो, रिल्स सहज मेळटात. ताचो भुरग्यांचे वागणुकीचेर परिणाम जाता. आठवे, णववे यत्ते सावन लैंगीक शिक्षणाची सक्ती करपाचो वेळ आयला. अमुरपिके पिरायेचेर योग्य म्हायती मेळूंक ना जाल्यार भुरगीं उमळशीकेन चुकीचें वर्तन करपाक शकतात. समाजूय आतां भोगवादी, सुवार्थी जाला. सोशल मिडियाच्या प्रभावाक लागून संयम, आदर उणो जायत आसा.
विद्यार्थ्यांचें समुपदेशन जाय. आतां सरकारान दरेके शाळेंत ते नेमपाचें थारायलां. पालकांच्यो आनी शिक्षकांच्यो बसका जावंक जाय. विद्यार्थ्याक सकारात्मक शिस्त लागप गरजेचें. विद्यार्थ्यांक कशे सुदारपाक मेळटले, हे खातीर कृती आराखडो आसप बरें. ह्या विशयाचेर चिंतन आनी कृती तर सामकी गरजेची जाल्या.