भांगरभूंय | प्रतिनिधी
बावली बावली बावली !! हे बावलेच्यो खबरी वेगळ्योच. वारो, पावस, वोत कितें जें आमकां दिसता तें सांगता.जें दिसना तेंय दाखयता. काल आमी आमच्या मम्मा पापा बरोबर गेल्ली. थंय तुंय दर्या देगेर येवन बरें जालें.
“कितली मजा आयली पळय”. रायनान म्हणलें.
“कितल्यो वस्तु एक केल्यो जाणा?”
“तुका ही तकली कोण दिता?”
“म्हाका पळयता तेन्ना सुचता”.बावली उलयली.
“बरी तुजी तकली… खरेंच जादुची मोटी कांडी घुवंडायता”म्हणलें बायुलाचे मम्मान.
“आमकां जायतें मेळ्ळें”.
“येतना बायुल जायतें कितें कितें घेवन आयलां. माडाच्या पोयांनी भरुन हाडलां.
“हय, सुके बोंडे , शेंवकां ,पिसुंदऱ्यो ते भायर बारकेल्यो कुल्ल्यो. वेळेर रेंवेंत बारीक बुराकांत धांवतना ताकां धल्ल्यो न्हय गो रेवा?”
“काय बऱ्यो जाणां”. खूब धल्ल्यो. मजा आयली.
“तिसऱ्यो , खूबे , माणायो , शंख , शिंपयो, जोब, स्टार फिशय मेळ्ळो.”
“आमचे हे बावलेन आमकां बरप शिकयलें म्हणल्यार कितें , कशें” प्रणवान विचारलें.
“तुमकां मात चुकलें सगलें”.
रेंवेत आमकां कांय अक्षरा दाखयलीं. शंख, शिंपयो, तिसऱ्यो जोडून …”.
“आमकां अजाप दिसलें”…. रेंवेंत वळ मारुंन, कुल्लेचे दोके जोडले.”
“नवो खेळ खेळटां खेळटां आमी नवी उतरां शिकलीं .”
“रेंवेंत बरोवप रोखडेंच पुसप , दुसरें बरोवप .”पेन, पन्सिल, पाटी, काडी, वही कांय ना.”
“कितें म्हणटा तें मतींत दवरप.”
“अर्दो वेळ खेळ्ळीं मागीर खारें उदकांत पांय भिजयले… कपडेय मातशे ओले जाले.”
“चपलां ओली जावन रेंव लागली. पांयांक हाताकुय रेंव सारवली.
आमी रेंवेची ल्हान घसरगुंडी बांदली. बाग केली.”
रवि वचुक पावलो ना पूण हें सगळे आयकुन ताका बरी मजा आयली.
“तेन्ना बावलेन सुर्य मावळटा तें चित्र पळयात म्हणलें”
उमेश , परेश , साहिल, नितान बी चित्र काडलें आनी रंगयिल्लें. तो तें आमच्या वर्गात दाखयतलो”.
“बरें दिसता” बायुलाची बावली तोखेवपाक लागली. सगळ्यांनी ताळयो मारल्यो.
“पळय, सगळें एकच फावट पळोवपाक मेळळें”. मागीर चलत दर्या देगेवेल्या भाटांत गेलीं. माडा मुळांत सुके बोंडें आनी जमनीर कितलीशीच मांडाच्या शेवकांतली हळडुवी फुलां. रेवतीन पुजांवन हाडल्यात”.
“कित्याक हाडल्या गो ?”.
“सुकोवन मागीर वापरुंक मेळटली”.
“टिचर आमकां सुक्यो पोयो, बोंडे पेंन्ट करपाक शिकयतली .”
“भाटांत बेठे मेकळें पडिल्लें एकठ्याय करुंन घेवन आयलीं”.
“रेवेचे लाडुय केले, बारीक मोटे .”
“रेवेंत बांदप आनी मोडप सामकें सोंपे”.
“रेंवेचे लाडु म्हणल्यार मम्मा पिठाचे लाडु करता तशेच दिसतात.”
“धव्या , हळडुव्या , निळ्या कागदानी बांदतात ते न्हय ? म्हणलें श्वेतान “खावंक गोड बरें लागतात तशेच हे रेंवेचे लाडुय दिसतात”.
“करतना खरेंच बरें दिसता. आंवुळटना फसकन फुट्टा रोखडोच दुसरो आवुळपाक मेळटा.”
“रेंव जाय तितली मेळटा न्हय”.
“हाताक बरी सवंय लागता . बरो व्यायाम जाता.”
“मदींच आमी धांवपाची सर्त लायली. कोण पयलो येता तांणे लाडु करपाचे. बावलेची ही सर्त आवडली.
रायन दोन फावट पयलो आयलो.” अशीच साजवेळ मजेन घालयली. पापा मम्माय खूब खोशी जालीं.
“बावली… गे बावली तूं आमकां आवडली. अशीच बरोबर रावुया खूब मजा करुंया.”
“दुसरे खेप वतली तेन्ना कागदाचे कुडके, बिस्कीटीचे कुडके, व्हेपर्साचे पेपर वडोवंक उबीं रावन कोवया.”म्हणलें भुरग्यांनी.
“प्लास्टीकाच्यो बाटल्यो, कितेंय रेंवेंत वडयतात. तशींच फुडें वतात”.
“हय सामकें खरें. तें तांकां दाखोवया”.
“नितळ, निवळ दर्या देग दवरुंक जागे करुंया”. बायुलाची बावलेन म्हणलें सगल्यांनी ताळयो मारल्यो.
“घर निवळ दवरतात तशी वेळ दवरया… चलात आता वेळ जालो …….मेळुया……..म्हणलें बावलेन.
वि़जु
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
