भांगरभूंय | प्रतिनिधी
भावंडांनो,
संस्कृतांत एक बरो श्लोक आसा. जाचो अर्थ असो, हे धर्तरेचेर म्हळ्यारच सैमांत वखदां बगर मूळ ना. मंत्रा बगर अक्षर ना. आनी कामा बगर मनीस ना. फक्त मनशाक त्या त्या मनशाचो वापर कसो करून घेवचो हें खबर आसूंक जाय. मनीस ते तरेन वागलो जाल्यार सगल्यांचे हीत घडून येता. सगलीं जाणां हांसत खेळत रावूंक शकतात. पूण भावंडांनो, आमी आमचे जिणेंत सुवार्थान जियेतात. देखूनच भावंडांनो, ह्या आपसुवार्थाक लागूनच भेदभाव निर्माण जातात. एकामेकांक उणें लेखप जाता. आमचे भितर वेगळेंपण निर्माण जाता. हें वेगळेंपण आमच्या सभावाक लागूनच जाता. आमचे भितरल्यो संवंयो हे वेगळेपणाक प्रतिसाद दितात. त्योय गजाली आमकां एकामेकां सावन वेगळें दवरतात. भावंडांनो अशेच विचार दिवपी एक काणी आयज सांगतां. आयकात…
भावंडांनो, गांवचे शिमेवेले एके रिते खोंपींत एक सुणें रावतालें. त्या सुण्याक दोन पोरां आशिल्लीं. तें सुणें त्या पोरां सयत रावतालें. सकाळ जाली म्हणटकच तें सुणें पोरांच्या पोटाची भूक भागोवपा खातीर भायर गांवांत वा रानांत भोंवतालें आनी दनपार, सांज मेरेन पोरां खातीर कितें तरी खाण घेवन येतालेंच. आवय भायर सरली म्हणटकच सुण्याचे ते दोगूय पोर भोंकपाक लागताले. तांच्या आड्डुपाचो त्रास गांवांतल्या लोकांक जातालो. दनपारां वा सांजेर घरांत भितर सरपी सुण्यां कडेन पोरांच्यो कागाळी पावताल्यो. बाबडें तें सुणें त्या पोरांक तरातरांनी समजायतालें. पूण दोगांय पोरां त्या सुण्याक आयकनाशिल्लीं. निमाणें सुण्यान त्या दोगांय पोरांक सांगलें,
“हें पळयात, तुमी अशींच हेरांक त्रास दिवशात, सतायशात जाल्यार संकश्टा वेळार तुमकां कोणूच धांवून येवचो ना. विसरूं नाकात आमच्या शेजरा रान वाठार आसा. तातूंतलीं जनावरां तुमचो आवाज आयकून गांवांत येतलीं आनी आमचेर संकश्ट येतलें. देखून सांगतां तुमी सादुरतायेन रावात.”
आनीक भावंडांनो, एका दिसा घडलेंय तशेंच. पोरांक खाण हाडपाक भायर सरिल्लें सुणें रानांत कशें पावलें तें ताकाच कळ्ळें ना. रानांत भोंवतना अचकीत तें एका कोल्याचे नदरेंत पडलें. कोल्यान ताचेर झोपय घातली. ताका बुसकायलें. तेच लटाफटींत सुण्यान कशे तरेन तरी कोल्या सावन सुटका करून घेतली आनी जखमी अवस्थेंत खोंपींत येवन पडलें. ताणें कोल्या आड आपूण कशें झुजलें हें पोरांक सांगलें. त्या धूर्त कोल्याक लागूनच आपली ही जखमी अवस्था जाल्ल्याचें पोरांक सांगलें. भावंडांनो, ते जखमी अवस्थेंतूच तें सुणें एक दीस मेलें. सुण्याचे ते दोगूय पोर अनाथ जाले.
गांवांत खाणा खातीर हेडटना लोकांनी तांकां त्रास दिवपाक सुरवात केली. रातचे वेळार, दिसाचे वेळार ते मदीं मदीं भोंकीत राविल्ल्यान कोणूय तांकां दारांत उबे रावपाक दिनाशिल्ले. तांकां रावपाक ते जागो सोदीत रावले. भोंवता भोंवता ते दोगूय तांचे आवयची इश्टीण गाये सरी गेले. गायेक तांची काकुळट आयली. तिणें तांकां आपल्या गोठ्यांत सुवात दिली. मात रातच्या वेळार भोंकून घरच्या धनयाक त्रास दिवं नाकात म्हूण सांगलें. दोन दीस अशे तशे बरे गेले. ताची भोंकपाची संवंय परतून उप्रासली. आनी त्या घरच्या धनयान तांकां रोखडेंच धांवडावन घालें. परतून ते राबित्याच्या सोदांत गेले.
वाटेर तांकां माजर मेळ्ळें. तांणी माजराक सगली गजाल सांगली. तशी माजरान तांची काकुळट करून आपले वांगडा रावपाक मान्यताय दिली. ते माजरा वांगडा घराचे भितोडेक रावपाक लागले. पूण तांची संवय मात उणी जाली ना. ते परतून रातच्या वेळार भोंकूक लागले. तें आयकून घरांतल्या मनशांनी तांचेर फातर शेंवटून तांकां थंय सावन धांवडायले.
जिवाच्या आकांतान ते दोगूय धांवत रावले. पोटाक खाणा खातीर सोदतां सोदतां ते रानांत बरेच भितर पावले. ‘आतां मात्सो विसव घेवया’ अशें येवजून तांणी एका रुखा मुळांत विसव घेवपाचें थारायलें. त्याच वेळार तांकां त्या रुखा मुळांत एक कासादोर आपले जेवण जेवतना दिसलो. दोगूय सुण्या पोर आशेन ताचे मुखार वचून बसले. तशें कासादोरान तांकां आपल्या जेवणांतलें थोडेशें तांचे मुखार शेंवटिलें. दोगांनीय भकाभका तें खालें. फुडले आशेन ते कासादोरा वांगडाच रावले. बरी गजाल घडली ती कासादोराक आपले कास धरपाक, आडावपाक त्या सुण्यांच्या पोरांचो आदार मेळ्ळो. रानांतलें कास घेवन कासादोर गांवांत आपल्या घरा आयलो. ताचे वांगडा ते सुण्यां पोर आयले. ह्या वेळार मात तांकां कासादोरान धांवडायलें ना. ताणें तांकां घरा भायर दवरून घेतलें. वेळार जेवण वाडलें. संवंये प्रमाण रातचे दोगूय भोंकूंक लागले. तशें तांच्या भोंकपान कासादोराक चोरां सावन सुसेग मेळ्ळो. ते सुण्या पोर आपली राखण करतात अशें येवजून त्या कासादोराक धादोसकाय जाली. तांणी त्या सुण्यां पोरांक घेवन परतून रानांत कासाक वचपाक सुरवात केली. कासादोराक त्या सुण्या पोरांच्या आदारान बरें कास मेळपाक लागलें.
कासादोर खूब खोशयेंत दीस सारूंक लागलो. सुण्याच्या पोरांच्या आदारान रानांत मेळिल्ल्या कासाचेर कासादोराक बरे पयशे मेळूंक लागले. तो त्या सुण्याच्या पोरांची बरी कुयताद घेवंक लागलो.
आनी भावंडांनो, एक दीस त्या सुण्या पोरांक आवयक मारिल्ल्या त्या कोल्याची याद आयली. तांणी कासादोरा वांगडा कास सोदतां सोदतां त्या कोल्याचो सोद घेतलो. ताचो फाटलाव करून कासादोरा वरवीं ताचो बदलो घेतलो. मागीर ते दोगूय पोर कासादोरा वांगडा खोशयेन, धादोसकायेन रावूंक लागले.
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
