भांगरभूंय | प्रतिनिधी
पावस म्हणल्यार सर्गांतल्यान धर्तरेचेर पडपी मोतयांची माळ. पावसाचें म्होंवाळ संगीत, मंद वाऱ्याची झुळूक आनी वांगडा जोगलांचो नाच हो अद्भूत आनी अपूर्व असो सुवाळो ल्हान भुरग्या पासून जाण्ट्या मेरेन सगल्यांकूच भुलयता, फुलयता, नाचयता, चेतायता. पावसाच्या तालार पिसारो फुलोवन नाचपी मोर पळोवन आपणेंय नाचचें अशें जण एकल्याक दिसता.
धाकटुलीं दोन सवणीं
आंब्या खांद्यार बसलीं
उटंगाराच्या पावसांत
सामकीं चिप्प भिजलीं
शिरशिरून पावस पडटना जनेलांतल्यान सहज भायर नदर गेली आनी आंब्याच्या एका खांद्यार कुडकुडत बशिल्लीं दोन धाकटुलीं सवणीं पळोवन मनांतल्या मनांत उतरां शिजूंक लागलीं. शिजून जातकच तीं उतरां ओंठार केन्ना आयलीं आनी कवितेच्या रुपान कागदार केन्ना देंवलीं कळ्ळेंच ना.
कितलोसोच वेळ हांव त्या सवण्यांक पळयतालों. ह्या सवण्यांक घर नासता काय? आसता जाल्यार पावसांत तीं कित्याक भोंवतात? भिजतात? हेडटात? कुडकुडटात? पावस पडटकच आमचे भशेन तांकां गच्च पांगरूण घेवन घोंटेरांत सुस्त न्हिदन दिसना काय? अशे कितलेशेच विचार म्हज्या मनांत घोळूंक लागले आनी त्याच विचारांत हांव कितलोसोच वेळ गुल्ल जालों.
इतल्यांत ‘काल सावन पावस पडत आसा.. थांबपाचें नांवूच काडिना. दोरये वयले सगले कपडे ओलेच उरल्यात. ह्या पावसाचेर कसलो अच्छेव आयला म्हणून कोण जाणा.’ सकाळच्यान चालू आशिल्ली पावसाची पिरपिर सोंसूंक नजं जावन दांतओंठ खायत बायलेन सालांत येवन म्हणलें आनी हांव भानार आयलों.
‘आगो, पावसा दिसांनी पावस पडचो ना जाल्यार कितें पडटलें?’ अशीं उतरां तोंडार आयिल्लीं, पूण गिळ्ळीं. अर्थाचो अनर्थ करून पावसाचे तिडकेन ती म्हजे फाटीर मूठ मारीत म्हणून ओगी रावलों. हांवें आयकून आयकूंक ना भशेन केलें आनी जनेलांतल्यान भायर पळयत रावलों.
‘दीसभर जनेलांतल्यान भायर कोणाक पळयतात, देवाक खबर.’ अशेंशें कितें ती बडबडली, फणफणली आनी सोमती भितर गेली.
पावस म्हणल्यार हांव पिसो! पावसांत भिजप म्हाका खूब आवडटा. पूण आतां आदली उमेद, आदली शक्त, आदलो उत्साह, आदली उर्बा उरूंक ना. चुकून पावसाचो एकूच थेंबो माथ्यार पडलो की म्हाका थंडी जाता, नाक चोंदता आनी मदींच जोरूय येवन वता. सगल्या दोतोरांक दाखयलें. दोतोर म्हणटात, तुका पावसाची अॅलर्जी आसा. पावसांत भिजूं नाका. ताका लागून मनांत आसुनूय पावसांत भिजूंक मेळना. थंडी जातली, जोर येतलो ह्या भंयान हांव पावसांत चडसो भायरूच सरना. फक्त जनेलाचेर बसून भायलो सैम पळयतां, तोखेतां, नियाळटां.
‘कितें गो हो पावस. थांबनासतना पडटा. ताणें कितें येवजिलां म्हणून कोण जाणा. सगल्याक हुंवार आयला. हो पावस असोच. जाय तेन्ना पडना, नाका तेन्ना पडटा.’ आमचे मुखा वयले इमारतींतले एके बायलेन गॅलरेंत येवन दुसरे बायलेक म्हणलें.
‘आगो, अशें पावसाचेर कित्याक फणफणटा? हे दीस ताच्या हक्काचे. ताणें जाय तेन्ना येवपाचें, जाय तेन्ना वचपाचें, जाय तशें पडपाचें, जाय तें करपाचें.’ दुसरे बायलेन नाटकांतलो संवाद पाठ केल्ले भशेन सडसडीत म्हणलें आनी आपणें कसलो तरी विनोद केला अशें समजून आपुणूच हांसली आनी हांसतूच भितर गेली. पयले बायलेन एदेंशें तोंड केलें आनी तिवूय आपल्या घरांत गेली.
‘हो पावस असोच. जाय तेन्ना पडना. नाका तेन्ना पडटा.’ हीं ते बायलेचीं उतरां म्हज्या मनाक लागलीं. पूण तें खरें आसलें. अमुक दिसा घोग्यांनी पावस पडटलो असो अदमास हवामान खातें उक्तायता. रेड अॅलर्टाची शिटकावणीय दिता. आमी सत्री आनी पावशीकोट तयार दवरतात आनी पावस हवामान खात्याचो अदमास चुकयत पपा काडटा. आपालिपा खेळटा. ज्या दिसा उटंगाराचो पावस पडटलो अशें हवामान खात्यान सांगिल्लें आसता ज्युस्त त्याच दिसा कडकडीत वत पडटा. पावस केन्ना पडटलो हें हवामान खातें लेगीत हड्ड्यार हात दवरून सांगूंक शकना हाचें अजाप दिसता.
हय ! आयज मनशा भशेन पावसूय लहरी जाला, चंचल जाला. तो आपणाक जाय तेन्ना येता. फॅक्स, ई- मेल, मोबायल, तेलेग्राम, व्हाॅटसअॅप, ट्विटर, इन्स्टाग्राम, लॅण्डलायन फोन सोडातूच, सादें पत्र लेगीत बरोवन तो आपूण येता म्हणपाचें कोणाकूच सांगिना. तो केन्ना येता आनी केन्ना वता हाची सुलूस लेगीत केन्ना केन्ना कोणाकूच लागना. आपूण येवन गेल्ल्याची कुरू लेगीत तो कांय वेळा दवरना. पूण, रस्त्यार पडिल्लीं फोंडकुलां आनी उसपूंक नाशिल्ल्या खळयांक लागून ताचें अस्तित्व जाणवता, इतलेंच!
पावस जरी वायट आसलो, कटकटीचो आसलो, आमची धांदळ करता आसलो, आमची फजेत करता आसलो, आमची पंचाईत करता आसलो, न्हंयांक हुंवार हाडून आमची जीण विस्कळीत करता आसलो तरी तो आमकां जाय. भिजिल्ले मातयेचो वास नाकांत रिगोवन आमचें मन धुंद करूंक तो जाय. विंगडविंगड सुवातांनी तुंबिल्ल्या उदकाक आपल्या प्रवाहांत सामील करून ल्हान – ल्हान व्हाळ जावन ताणें व्हांवूंक जाय आनी त्या व्हांवत्या व्हाळांत माणकुल्या भुरग्यांक कागदाचीं व्हडीं सोडोवंक मेळचे खातीर पावसान येवंक जाय.
पावस म्हणल्यार सर्गांतल्यान धर्तरेचेर पडपी मोतयांची माळ. पावसाचें म्होंवाळ संगीत, मंद वाऱ्याची झुळूक आनी वांगडा जोगलांचो नाच हो अद्भूत आनी अपूर्व असो सुवाळो ल्हान भुरग्या पासून जाण्ट्या मेरेन सगल्यांकूच भुलयता, फुलयता, नाचयता, चेतायता. पावसाच्या तालार पिसारो फुलोवन नाचपी मोर पळोवन आपणेंय नाचचें अशें जण एकल्याक दिसता.
पावस अचकीत येता, ल्हवूच वता आनी मळबांत उदेल्लें इंद्रधोणू मनाक भुरळ घालता. पावसा आदीं लिकलिकपी काजुले लेगीत आमचेर मोनेळ घालतात. मळबांत काळीं कुपां दाटून येतात आनी अचकीत पावसाचे घोगे धर्तरेचेर कोसळटात. धर्तरी पाचवोच शालू न्हेसून व्हंकल कशी सजता आनी आपलो सगलो शीण, राग, दुख्ख, विवंचना कुशीक सारून पावसाक वेंगायता आनी खीणभरयांत पावस आनी धर्तरेचें मिलन जाता. पावसान सगलीं झाडां नव्या चंवरान फुलतात, शेतांत भांगर पिकता, जमनीचेर, खडपांचेर, दोंगराचेर नदर मारल्यार कोणे तरी तांचेर पाचवीच चादर घालूंक बी ना मूं अशें दिसले बगर रावना.
साठी हुपिल्लो मनीस पावसाक जेन्ना पळयता तेन्ना ताच्या मनाचो पतंग भूतकाळांत हुडूंक लागता आनी त्या पावसाक लागून मनाच्या पाटुल्यांतलें अणभवाचें आनी बर्या वायट प्रसंगाचें फूल ताजें टवटवीत जावन ताचे जिणेंत खोशेचो, उमेदीचो आनी उल्हासाचो चंवर शिंवरायता.
पावस आमचीं मनां भिजयता. आमचें काळीज ओलें चिप्प करता. आमचे चित्तवृत्तीक ओलसाण दिता. आमचें कवी मन जागयता आनी आमच्या ओंठांतल्यान अचळय उतरां फुट्टात ः
अशेंच तुवें येवचें पावसा
कोणाक सांगिनासतना
मनां आमचीं धुंद करचीं
कांयच कळयनासतना
– अतुल र पंडित
9623269013
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
