महाभारत : म्हजे कल्पनेंतल्यान

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

दोनूय नातू व्यंग आशिल्ले जल्माक आयले म्हणून सत्यवतीन व्यासा कडल्यान एके घटमूट सुंदर दासयेची कूस उजयली. ते दासीक एक सुंदर चलो जालो.

फाटल्या शुक्रारा अंबा, अंबिकी, अंबालिका
विशीं वाचलें. आतां फुडें…..
आदि पर्व 5 : सत्यवती आनी व्यास आपल्या दोन बायलां वांगडा विचित्रविर्याचो संवसार मोटे उमेदीन सुरु जालो. भीष्म
राज्या कडेन वेवस्थीत लक्ष दितालो तेन्ना विचित्रविर्याक व्हडलीशी जापसालदारकी नाशिल्ली. ते खातीर आपलो चडसो वेळ तो म्हालांतूच आपल्या बायलां वांगडा घालयतालो. पूण, सुखाचे दीस तशेच उरनात. सात-आठ वर्सांनी विचित्रविर्य राजयदमो दुयेंस जावन हो संवसार सोडून गेलो. सत्यवतीक मोटो धक्को बसलो. तिचे दोनूय पूत आतां ह्या जगांत नाशिल्ले. व्हडलो चित्रागंद लग्न लावचे पयलींच गेल्लो आनी धाकलो विचित्रविर्य दोन बायलो आसून लेगीत निपुत्रीक मेल्लो. आतां हस्तिनापूराच्या शिंवासनार कोणाक बसोवचो असो प्रस्न सत्यवतीक पडलो. तिणें भीष्माक आपले सरी आपोवन घेतलो.
भीष्म सत्यवतीच्या म्हालांत आयलो आनी तिका नमस्कार करुन तो कुशीक उबो रावलो. सत्यवतीन ताका म्हणलें, ‘पुता, हस्तिनापूराचें शिंवासन आतां रिकामें आसा. तेन्ना एकतर तूं त्या शिंवासनाचेर बस ना जाल्यार तूं अंबिका आनी अंबालिका हांच्यो कुशी उजय आनी कुरुंच्या घराण्याक वारस दी.’ सत्यवतीच्या ह्या उतरांचेर भीष्माक हांसूक आयलें आनी ताणें तिका म्हणलें, ‘हांव अशें कशें करुंक शकता? तुज्या बापायनूच म्हजे कडल्यान वचन घेवन हस्तिनापूराच्या शिंवासनाचेर बसपाचो म्हजो अधिकार आनी म्हजें लग्न जावपाचें स्वातंत्र्य काडून घेतलें. हांवें आंकवार रावपाची प्रतिज्ञाय तेन्ना केल्या. ते खातीर तूं सांगता तें काम म्हजे कडल्यान जावचें ना.’ भीष्माचे उलोवप आयकून सत्यवती फुडें कांय उलोवंक शकली ना. ती सामकी निरशेली. हो प्रस्न कसो सोडचो हाचो ती विचार करुंक लागली. तिका मागीर एक उपाय सुचलो. पराशर मुनी कडल्यान आपणाक जाल्ल्या पुताची, व्यासाची तिका याद जाली. तिणें रोखडोच व्यास मुनीक हस्तिनापूराक बेगीन यो असो निरोप धाडलो.
कांय दिसांनी व्यास हस्तिनापूरांत येवन सत्यवतीक मेळ्ळे. आपल्या मुखार उबो आशिल्लो प्रस्न सत्यवतीन व्यासा कडेन मांडलो आनी भीष्माक जी विनवणी तिणें केल्ली तीच व्यासाक केली. खूब विचार केले उपरांत कुरू घराण्याची वंशावळ फुडें चलपाक जाय हे खातीर व्यासान सत्यवतीचे म्हणणें मान्य केलें. व्यास दोन वर्सा हस्तिनापूरांत रावलो. तितले मजगतीं अंबिका आनी अंबालिका गुरवार जाल्यो. णव म्हयन्यांनी अंबिकेन एक चल्याक जल्म दिलो, जो जातनाच कुड्डो आशिल्लो. ताका धृतराष्ट्र अशें नांव दवरलें. कांय दिसांनी अंबालिकेकूय चलो जालो, जो आंगांत रगत उणें आशिल्ल्या कारणान फिको-धवो दिसतालो. म्हणून ताका पंडू हें नांव दवरलें. दोनूय नातू व्यंग आशिल्ले जल्माक आयले म्हणून सत्यवतीन व्यासा कडल्यान एके घटमूट सुंदर दासयेची कूस उजयली. ते दासीक एक सुंदर चलो जालो. सत्यवतीन ताका विदूर अशें नांव थेयलें. अशें तरेन व्यासान एक न्हय तर तीन नातू सत्यवतीक दिले. सगल्यांक खोशी जाली. सत्यवतीच्या मनांत जें आशिल्ले तें जाल्या उपरांत व्यासान तिका परत आनीक आपणाक आपोवं नाका अशें सांगून तिचो निरोप घेतलो.
धृतराष्ट्र, पंडू आनी विदुर हांचें शिक्षण भीष्माचे नदरे खाला जालें. पंडू शूर आनी एक व्हड धोणूवीर जालो. धृतराष्ट्र कुड्डो आशिल्लो, पूण ताणें व्यायाम करून आपलो देह, फातरा प्रमाण घट्ट आनी बळिश्ट केलो. त्या तिगां भितर विदूर सभावान शांत आनी एका रूशी प्रमाण धर्मशास्त्रांत रुची आशिल्लो जालो. धृतराष्ट्र कुड्डो आशिल्ल्यान भीष्मान पंडू धाकलो आसून लेगीत ताचोच राज्याभिशेक केलो आनी हस्तिनापूराच्या शिंवासनार ताका बसयलो. हीच गजाल फुडले महाभारत झूज जावपाक कारण जालें.
विदुरांचे धर्मशास्त्रातलें ज्ञान वळखून भीष्मान ताका पंडूचो प्रधान म्हणून नेमलो. व्हडलो आसून लेगीत आपणाक राजा जावपाक मेळूंक ना हांचे धृतराष्ट्राक खूब वायट दिसलें. पूण, ताणें तें कोणाक दाखोवन दिलें ना. राजा जाले उपरांत पंडून कुरूंचें सैन्य वांगडा घेवन आपल्या राज्या भोंवतणची सगलीं राज्यां जिखून घेतलीं. पंडूचो हो पराक्रम पळोवन सत्यवती आनी भीष्माक खूब खोस जाली. हस्तिनापूर राज्याच्यो शिमो आतां बऱ्याच पयस मेरेन पाविल्ल्यो. पंडू राजा आशिल्लो, पूण राज्याचीं सगलीं सुत्रां भीष्माच्या हातांत आशिल्लीं.

अनिल नायक
9049079789