तुळस

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

एक वखदी वनस्पत

हिं दू धर्मांत तुळसीक खूब म्हत्वाची सुवात आसा. धर्मीक कार्यांत तुळशीची गरज पडटाच. पोरसूं, आंगण आयज ना जालां, तरी एका कुडीच्या वा दोन कुडींच्या रांदचे कुडीत बाल्कनी नांवाचें आंगण आसता आनी व्हडलें तुळसी वृंदावन नासले तरी कुंडयेंत लायिल्ली ल्हान तुळस आसता. तुळस ही बहुउपेगी, सोबीत आनी वखदी खण जावन आसा. ती खंयच्याय वेळार आमकां उपेगी येता.
गिमाच्या दिसांनी थंडी, जोर आनी खोंकली सुरू जाता तेन्ना कांय घरगुती उपाय करूं येतात. तुळशीच्या पानांच्या रोसांत म्होंव आनी काळ्या मिरयेंचो पिठो घालून घेतल्यार जोरा पसून सुसेग मेळटा. मलेरियांत म्होंव आनी काळे मिरींचो पिठो तुळसीच्या पानांच्या रोसांत भरसून ताचें सेवन केल्यार ते उपेगाचें थारता. (दोतोराचो सल्लो घेवचो.)
उकळिल्ले च्यावेंत तुळशीचीं पांच- स पानां घालून ती च्या पियेल्यार थंडी आनी खोंकली बरी जाता. अडुळशाचो रोस आनी तुळशीचो रोस एकठांय करुन पियेल्यार खोंकली बरी जाता. ह्या दिसांनी जायत्या जाणांक उश्णतायेचो त्रास
जाता. घरांतल्यान भायर सरचे पयलीं तांणी तुळशीचें सरबत पियेवचें. घुंवळ आयल्यार तुळशीच्या रोसांत साकर
घालून तो घेतल्यार बऱ्याक पडटा.
गजानन नायक भाटकार
आल्त पर्वरी