भांगरभूंय | प्रतिनिधी
सगल्यांनी एक ना एक दीस हो संवसार सोडून वचपाचेंच, हें सत मानलें तरीय स. नारायणभाऊ मावजो हांच्या फाटल्यान कवी नागेशबाब करमली वतले अशें कोणेंच सपनांत लेगीत चिंतूंक नासलें. गोंय मुक्तीच्या झुजांत उडकी मारून बंदखणीची ख्यास्त भोगपी स्वातंत्र्यसेनानी म्हणल्यार नागेशबाब. गोंयचे सुटके पसत पोटतिडकीन सदांच वावुरले. तितलेच तिडकीन तांणी मांयभाशेक पसतय वावर केलो. ते म्हण्टाले-
हे माये, अथांगाचे, जय जागवणेचे घटाये
तुजें बळगें, जन पिळगे.
धारेधारेंतल्यान पोसय गे, बळय गे…. (हे माये)
नागेशबाब मुक्तछंदांतल्यान कविता बरयताले. तांणी सदांच समाजांतल्या भेदाभेदा आड, अन्याया आड आनी अनिती आड आपल्या कवितेंतल्यान वाचा फोडल्या. आपले आवेग कवितेंत कवी म्हणटात-
तुमी रडटात दुकां गळय नासतना,
तुमी चेंपतात, चेंपण नासतना
तुमी मरतात, मरणां नासतना, मरनासतनां,
तुमी जगतात, जगप नासतना
आनी तरीय तुमी…
वगी कित्याक, वगी कित्याक-काळीज आसतना?
नागेशबाब जशे अन्याया आड तिडक उक्तावन भौसाक विचारतात तुमी वगी कित्याक? तितल्याच अपुरबायेन भावनाशील जावन ते घरा परतल्ल्या सुकण्यांक साद घालतात…
घरा पर्थल्ल्या सुकण्यांनो,
हांव तुमचीं पाखां सांसपितां..
तुमच्या पाखांनी आयज सकाळींच, हांवें म्हजें
सामकें काळजांतलें गुपीत लिपयिल्लें… (सासाय)
ह्या म्हान कवीची कविता जिणेच्या सागरांत झुजता-झुजतां घडत गेली. फुलत गेलीं, फळत गेली. देखून हो कवी म्हणटा.
जायतें आसा सांगपाचें…
केन्ना मेरेन सांगपाचें… केन्ना मेरेन थारपाचें तोच अदमास कळना…
हे तरेचो एक अळंग प्रस्न करपी कविता सांवारांतूय करता. अशीच ताची उज्याची कीट ही कविता त्राशिल्ल्यांक थाकाय आनी सुसेग दिता.
हुलप- हुलपून दगावल्ले जिबेक,
उज्या कीट-म्होंवा थेंबो
घामे-घामेंत कश्टावल्ले हे कुडीक,
खाजना रेबो गंदाचो तिबो…(वंशकुळाचें देणें)
तरणेपणांत जिविताची खराय सोदीत आनी भोगीत मिनाच्या खणीं वयल्या वावराड्यां पसून आरंभ करून गोंयच्या सुटके-झुजा उज्यांत उडी घेवन आनी सुटके उपरांतय कामगार शेतकार धरून नव्या गोंयच्या घडवणेच्या वावराच्यो चळवळी जाका चुकल्यो नात, असल्या एका कविच्यो ह्यो कविता. हे जबर दुखींतल्यान कोण फुलत फुंकीत उजो, सांगूं नजो- हे जिवे जाणविकायेक जी विसरना ती कविता असो अभिप्राय दिसात लेखक सुन्मत रामचंद्र केळेकार.
भोगावळीक दोळ नासतात ती
आसता फकत भोगावळ, कोण तरी आदीं गेले भोगून,
फाटशीं आयिल्ल्यांनी आशिल्लेंच घेवंचें भोगून.. (भोगावळ)
नागेश बाब मुक्तछंदाचो आगळो आविश्कार करपी कोंकणी कवी आशिल्ले. ताचे जोरगत, सांवार, वंश कुळाचें देणें, थांग-अथांग हे तांचे कवितांचे झेले. ते चड करून साहित्य, राजकारण, समाजकारण आदीं तांचे आवडीचे विशय आसताले. वंशकुळाचे देणें ह्या कवितांच्या झेल्याक साहित्य अकादेमीचो पुरस्कर लाबला. आपले सांवार कवितेंत नागेशबाब म्हण्टात-
सांवार… इतिहास घडटां-घडटां आमचे जिणेंत अशेय कांय खीण आयले कि जाणीं आमकां प्रस्नांचेर प्रस्न विचाल्ले, आमकां हालयले, झडपिले. आनी शेकीं तांचो सगळ्यांचो एक भूंयकांप जाता, दिसलो तो हो सांवार काळजांतल्यान उज्याची ल्हारां ओंकपी सांवार…
ख-यानीच नागेशबाब लकलकींत फोलेर आशिल्ले. फोलेर म्हणल्यार उजवाडाचो दिवो. देखून ते म्हणटाले..
आमी आमच्या वंशकुळाक देणे लागतात.
देखून आमची गितां आमकां गावचीं पडटात….
नागेशबाबाक नमळायेचीं आर्गां….
विशाल सिनाय खांडेपारकार
8080622370
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
