भांगरभूंय | प्रतिनिधी
आज रेवा येवंचे येवन सरळ बावलेक पळयत रावलें.
“आगो दोळे मोटे करुंन बावलेक कितें पळयता?”
“सांगतां, रावात मगो आयच्यान आमकां जुवान, निहालाच्यो काणयो न्हय, नव्यो काणयो जाय”. म्हूण तिका पळयता हांव.
“बरें तशें जाल्यार आयकात नवी काणी.” म्हणलें बावलेन.
“काल हांव वयर उडलें.”
“खंय उडलें?! आनी कशें!? पाखां लायनासतना उडपाक येता?!”
“हय, तशें आपणें चिंतप. हांवय तशें येवजितां. मनांत भितर कागदाचेर चित्र काडटात तशें काडटां. कागदाचेर काडटा तें दिसता. मनांतलें चित्र कोणाक दिसना.”
“आमकांय तशें करपाक येतलें तर?!” रायनान विचारलें.
“हय, बरे भशेन”.
“अरे! व्वा !! काय बरें आनी कोणाक कळचें ना”.
पूण हांव खंय गेल्लें तें तुमकां सांगतां. काणयेंतल्यान.
“तुजी मजा आनी आमचीय बी. म्हजो आजो केन्ना केन्ना म्हणटालो. तुका चेप्यांत बसोवन सगळ्याक
भोंवडावन हाडटलों”.
“हांव तशेंच चेप्यांत बसलें. उडत रावलें”.
“पूण कशें उडलें? म्हणल्यार चेंपें उडलें मगो?”
“हय, हांव फकत बसलें. चेप्यांत तें सहज उडत रावलें.”
“विमानांतल्यान उडटात तशें?”.
“बरोबर येवजीलें तुवें.’ रायनाक आपणें सारकी जाप दिली म्हूण खोस जाली. वयर वयर उडटना भांगरा कोराची कुपां मेळ्ळीं. इतलीं सोबीत कुपां हांवें पळोवंक नाशिल्ली. पूण म्हऱ्यात पावता म्हणल्यार थंय कांय ना. चेप्यांतल्यान सकल पळयलें . धर्तरेर सोबीत चकचकीत झाडां-पेडां सगळें चकचकीत दिसलें.
“आरे!! हांव बेठेच हांगां इतले वयर आयलें. खरें भांगर तर सकल जमनीर आसा.”
“मागीर कितें केले तुवें?”.
“तुमचे सारकी बरीं भुरगीं म्हणल्यार भांगर”. बावली उलयली.
“पूण आमी खंय चकचकतात?”.
“तुमी चकचकनात तुमचे गुण म्हणल्यार भांगर आनी तुमी रावतात तो वाठार सगळो भांगरान भरला.”
“आवयस भांगरान?!!”विचारलें रायनान.
“हांव चेप्यांत बसून “पेराग्लायडींग”करतात तशें उडलें.
“हय, हांवें पळयलां, कितें करतात ते”.
मागीर चेप्यांतल्यान देवतना म्हाका व्हड दोंगुल्ली दिसली. थंय देवलें. म्हऱ्यात कोण नाशिल्लो. कितलें वेगळेंच दिसलें. म्हजे सामकार चकचकीत उजवाड जालो”
“कसलो सुर्याचो ?”प्रणवान विचारलें .
“न्हय रे, भांगराचो.”
“खरेंच भांगराचो?! अजाप न्हय ?”
“आरे ! हांव देवलें आनी झाडां पळयलीं . इतल्यांत पयस कोनशार कितेंशें चकचकलें. धांवन थंय पावतासर पंदरा मिनटां लागलीं.”
“कितें आशिल्लें थंय?!”.
पयस एक गुफा दिसली . तांतुत उजवाडसो दिसलो. थंय पावतकच कळ्ळें.
“कितें कळ्ळें?”
“ल्हान, ल्हान सपणां आसात. थंयच्यान भुंयार. तातुंत भांगर भल्लां.”
“फकांणां करता आमचीं? अशें आमी केन्ना आयकुंक ना. हां चॅनलाचेर भांगराचो चकचकीत उजवाड, गुफेंतसो पळयला.”
“तेंच तें लकलकीत भांगर . हांव पळोवन सामके अजाप जालें”.
“आमकां इल्लें हाडपाचें न्हय?….कितें गो?!”
“आगो, आयकात मगो”. हांवें थंय पांय मात दवरला एक ल्हान सोरोप फस् करुंन उबो रावलो. तो सरळ म्हजे कडेन उलोवंक लागलो.
“राव राव. हात लाव नाका. ती सैमाची गिरेस्तकाय”.
“तुमी तशी ताका हात लावं नाकात.”
“कित्याक?!!”म्हाका हात लावंक दिना.??? कित्याक काय ?”
इतल्यांत ताणें तोंड मोटें केलें. तो म्हाका मनशावरीचसो दिसलो. हो उलयता म्हणल्यार हो मनीसच आसतलो?”.दुबाव आयलो.
“तूं भियेंव नाका. हांव मनीस न्हय. हांव तुका कसलें लुकसाण करचो ना.”
“तूं हांगां कित्याक आयलां?”. तुका कितें जाय?”
पयली हांव भिलें मागीर इल्ली धिटाय कुडीत हाडली. विचारलें. “म्हाका इल्लें भांगर जाय. ल्हान ल्हान कुडके दिल्यार पुरो”.
“कुडके तुका खंय व्हरपाक जाय . ?”
“म्हाका ते गरीबांक वांटपाक जाय”.
“भांगराच्या कुडक्याचे तांकां पयशे मेळटले. मागीर ते आपलें घर खावप जेवप चड बरें करतले.”
“आतां ना तर तांचे कडेन पयशे घर बी?”.
“आसाच, तरी आसतना तांकां सुंदर घराची आवड आसा. सगळें आसा पूण तांकां समाधान ना.”
“अशें कित्याक?”
“तांकां कोण सांगतलो?.
“म्हाका ताका आनंदीत पळोवंक बरें दिसता”.
“हें भांगर खरेंच तूं ताकाच दितले काय आपल्याक दवरतलें?”
“बरें तुका जाय तितलें भांगर व्हर पूण व्हरतलें कशें?”
“म्हाका खबर ना. तूंच कितें मांडणी दी”.
“हें पळय, तुका व्हरपाक हांव मांडणी दिता. तुजें मन नितळ, निवळ आसल्यार आपुणच ल्हान ल्हान सोबीत पवनां, चौकोन, जावन आपुणच पिशवेंत बंद जावन तुजे फाटोफाट येतलें. तेंय बी उडत. तुका कसलेच त्रास जावचे ना.”
“काय बरें न्हय”.
“सुसेगाद आपोआपच बरोबर घरा . बरी हुशार मगे तूं”.!!!
सगळीं भुरगीं खोशयेन भरलीं तांणीं म्हणलें, “ही बायुलाची बावली बरीच धीट. हिका कसलोच भंय दिसना. ही अशी कशी इतली शाणीं, गुणी, हुशार, बुदवंत जादुची म्हूण?
जायते प्रस्न तांच्या मनांत येवन गेले . ताका आपणेंय तिचे भशेन जावचे अशें दिसपाक लागिल्लें. पूण भुरगीं शाणी. ती जादुची बेठी काणी सांगता हे तांकां खबर आशिल्लें.
“आमचे खातीर कितें हाडले तर तुवें?”.
“हाडलां न्हय,भांगराच्यो जायत्यो वस्तु. तुमकां तांतुतल्यान शिकपाक मेळटलें.”.
“कशें शिकप त्या वस्तु कडल्यान?”
सांगतां, जादुचे बावलेन म्हणलें. त्या सोरपान आमकां बरे भांगराच्या गुणानी भरपाक शिकयलां. …. तुमकां सगळ्याक दुसरे फावट सांगतलें…अशें म्हूण बावली हांसली. भुरगींय मोटेमोट्यान हांसलीं.
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
