भांगरभूंय | प्रतिनिधी
त्या दिसाच्यान तांणें कॅन्टीनांत पावल दवरपाचें सोडलें. स्वता बेगीन उठुन च्या करुन पिवन स्वबळाचेर नेटान उडी मारपाक तांक लायली.
वळेसर
कॅन्टीनाचें दार उक्तें जावचें आशिल्लें. तरी निहाल पयस रावन वाट पळयतालो. सकाळच्यान च्या पिवंक ना. देखून रावंक जायनाशिल्लें. केन्ना काय जाता तितले बेगीन एक च्याचो घोट मारतां, अशें ताका जाल्लें. बेगीबगी कदेलार बसकण मारली.
“कितें रे!! आज सकाळीं सकाळीं? ताळ्यार काय पडलें ना?! कॉलेज बंक मारुन हांगा पावलो रे”…. परेशान विचारताच ताची तकली तापली.
कित्याक म्हूण असले प्रस्न विचारुंक जाय काय म्हणटां तुमकां? पोट भरना? ओगी रावंक कितें पयशे पडटात व्हय? बापुय तसो आनी तूं कितें उजवाड घालतलो म्हूण विचारतालों? निहालान मनांतल्या मनांत असल्या मनशांक प्रत्त्युत्तर ना दिवपाचो सोपुत घेतिल्लो. पूण हे पाडे कुचित्री ताका शांत रावंक दिनाशिल्ले.
कितें म्हूण ह्या मनशांक घडयल्यात, कसल्याय कामांक आदार ना, कसलो गंध ना… फकत बेकार थवय … भोंवतात. असल्या कर्मदळिद्र्याक अक्कल ना. कोणय मेळ्ळो रे !!! ताचीं उस्तवारी सुरु. दुसरो कितलो उणाक तें दाखोवन दित तांच्यो तिस्त्यो करपांत तांचो हात कोण धरुंक शकनाशिल्लो. हांव हाचो शेजारी. बरें आसा, पूण हाका म्हजे कॉलेजीच्यो खबरी जाय कित्याक?
सकाळीं आपुणय च्या पिसेनासतना येता. पूण जेन्ना हांव मेळटा तेन्ना म्हजी चवकशो जाय… कितें करता? कितें खाता? फकत उरफाटें आडवें तिडवें विचारुंन तकली पिकार करपाचो यत्न करप. हो जाणटो म्हूण हांकां आदरान पळयतां. आसु म्हूण सोडुनय दितां. तरी मनशाचो खंय सभाव कसोच बदलना, तातुंतलो हो एक. इतल्यात दुसऱ्या टेबलाकडल्यान आवाज आयलो.
“आरे!!! निहाल कशें चल्लां बरें? बेगीन पावपाक जाय कॉलेजीत?”
एकटो थंडपणान चिमटे काडटालो , दुसरो तर तलवारीन सरळ गळो कापपाचे तयारेन येतालो. च्या जाय. ना तर कॉलेजीत उपाशी वचपाची वेळ. कितें म्हणटा तें म्हणू …. वेळ मारुंन व्हरतालो.
कॉलेजीत वतले भुरग्याक सकाळीं सकाळीं ही असल्या घुगमा दोळ्यांक पळयत “आवयस” म्हूण भियेनासतना वाट काडुन फुडें वचपाचें आशिल्लें.
कॅन्टीनाचें दार उकतें जालें आनी निहालान बेगीबगीन कदेलार बसकण माल्ली.
“एक वडापाव आनी च्या “.
“कितें तूं वडा पाव खाता? च्या पाव भाजी सोडली? सामकोच मुंबयकार जाला?”.
“हय, हा.. ना.. हय ” करीत तांणे वेळ काडलो आनी भायर सरलो तो तडक गेलो बस स्टॅण्डार. बस चुकना जाल्यार पूरो सायबा. आज टेस्ट चुकल्यार मार्कय वतले म्हजे. मनांतल्यान तो सामको कळवळ्ळो, पूण करतलो कितें? असलें मन आनी तसलें मन. मुळा तुमच्यो वेदना समजुवपी एक आवय सोडल्यार आसता तरी कोण.. ??
मनांतल्यान खूब कसमसलो. पूण कांय फायदो ना. ताकाय ताची बरी जाणीव आशिल्ली. पूण सकाळ सावन ताका बापायचेर घालून उलयिल्ली उतरां काळजाक भालो कसो तोंपतालीं.
कितेंय जावं, ताका त्या तोंडफटकळाक जाप दिवपाची आशिल्ली. बरें कितें करपाचें आसत तर तकली शांत दवरची आसता. बेठेंच हुर्र फुर्रर करुंन उपेग ना. आपल्या संवेदनाक तांणे चिड्डुन दवरल्यो. मातयेंत पडटकच जशें बीं आपसुक कोंबाचे रुप घेता केन्ना तरी एक दीस म्हजोय येतलो हांवय हांकां जाप दितलों.
जणु आपुण सर्व गुण संपन्न, दुसऱ्याचीच कुतां काडीत भोंवतात हे. पाडा घालपाक लोकांचें. दुसऱ्याचें बरें पळोवंक जायना. दोळे फुटके. ह्या असल्याक लागून तिसऱ्याचें फावता. आमचे मनीसच आमचेच दुस्मान न्हय. निहालाच्या मनांत दुकां उबी रावलीं. पूण ताचे कडेन आज दुसरो पर्याय नाशिल्लो. गुमचुप रावन आपल्या बऱ्या दिसाची तो उमळशिकेन वाट पळयतालो. येता त्या दिसाक निर्भीडतायेन मुखार वचपाचो तांणें निश्चेव केल्लो.
घालुन पाडुन सगळे उलयतात. थोमणे मारपाकय कोण फाटीं रावना. पूण, पाडो सभाव वचना. हाचें ताका ताचें हाका लावन घालपाचें दुश्ट काम करतात. सुदारपाची मातुय आस्त ना.
दुसरे दिसा निहाल झाडामुळा रावनासतना पयस उबो रावलो. ताका पळोवन परेश परत कुचित्रीपणान हांसलो. ताचे तें हांसप कोणाकुय तिडक हाडपा सारकेंच आशिल्लें.
“हाका कितें तरी बरेंच चोख सांगचें पडटलें.” निहालान मनांत म्हणलें.
टेबलार बसला मात परेशान बापायवेल्यान हें तें विचारपाक सुरु केलें. निहाल सरळ उठलो आनी कॅन्टीनात दुसरे टेबलार बसलो.
“म्हाका सुसेगाद च्या पिवंदी”.
“बरें बाबा, हावें कांय म्हणू ना तुका. तूं बेठोच चाळवता “.
निहालान जाप दिली ना. तरी ताका खूब त्रास जाले. कॉलेजीत पावतकच तांणें ही सगळी गजाल आपल्या इश्टाक सांगली. ताका राग आयलो.
“आरे पिशार पडला. असल्या फालतू लोकांच्यो बारीक कुचित्रीपणाच्यो घडणुको घेवन बसला?… सोडून दी. फुडली वाट बरी नेटान चल. तुका जायतें कितें करपाचे आसा.”
“खरेंच , तुजें म्हणणें पटलें म्हाका.”
“खिणां खिणां तुका फोंडांत वडोवपाचीच असल्या लोकांची पाडी बुद्द आसता. वेळार सावध जा, फुडें चल असल्या घांणींच्या चिखलांत पांय लेगीत तेकोवं नाका”.
निहालाच्या माथ्यावेलो भार पुराय देंवलो. हेंच तें केन्ना केन्ना म्हाका मम्मा सांगताली. त्या दिसाच्यान तांणें कॅन्टीनांत पावल दवरपाचें सोडलें. स्वता बेगीन उठुन च्या करुन पिवन स्वबळाचेर नेटान उडी मारपाक तांक लायली. ती केन्नाच थांबली ना. आजय तो नवे नवे प्रयोग करीत अभिमानाचो
तुरो आपल्याक आनी आपल्या देशाक लायत आसता. “You define your own life. Don’t let other people write your script.”
विजया शेळडेकार
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
