मनाचो गाभो

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

आमकांय जाय न्हय भुरगें, मागीर तूं एकदम इतलो तोंकाचो विचार कित्याक करता? राव, मातसो थार धर मगे.

परेश आनी नंदाची व्हंकल पावणी घरांत भितर सरली. आजीबायक एकदम जागशी आयली. “ताजी तवानी तरणी ताटी तिणें तणतणत तोखणायेक तोंण उगडलें.
“ती जाण्टेली पळय कशी उलयता, आशिर्वाद दिता.” सगळ्यांक अपुरबाय दिसली. कितलीं वर्सा जालीं ती ह्या खिणा कडेन दोळे लावन बशिल्ली. आपल्या चल्याचें लग्न जालें. पूण अजुन पाळणो हालना. “केन्ना वतली दोतोरागेर?” आतां नवे- नवे जायते उपाय आयल्यात न्हय…. अशें आयकला. मागीर”!?
“तुमकां सांगपाची गरज ना. पूण म्हाका बेगीन मेकळें करात”.
म्हाका बाब जावं बायेचे बेगीन तोंण पळोवपाचें आसा.”
आशेन आपलो चलो आनी सुन रोखडेच मनार घेतलीं म्हण ती मोटे उमेदीन आशिल्ली. पूण तशें घडलें ना. आजी निरशेली ना. मनांत म्हणलें, “आतां हाचें प्लेनींग बी कितें म्हणटा तशें बी आसुये”. वाट पळोवया दोन दीस. अशे म्हूण चुप रावली. अशीच दोन म्हणटां -म्हणटां चार वर्सा गेलीं, कळ्ळींच ना. तरी हलके हलकेशें उतर अदीं मदीं फांफडुन ती मोटे आशेन वाट पळोवंक लागली.
“हाली दोतोरांगेर म्हूण भोव गर्दी. तुमकां येवंक वेळ जालो, दोतोरागेर बी गेल्ली काय कितें .बेठेच म्हणलें राग बी धरुं नाकात आं.”
चाराचीं पांच वर्सां जालीं आनी आजेन वासपुशेक पूर्ण विराम घालो.
“म्हजे तोणांतल्यान अशें तशें कितेंय आयल्यार तुमकां तें वायट दिसतलें. म्हूण हांवें तो विशय बंद केला.”
“आगे, कित्याक जीव खाता त्या भुरग्यांचो ? आतां तो तेंप उरुंक ना गे बाये.” आज्यान जायती समजायली.
“जाणा रे हांव, म्हाका सगळें कळटा. पूण म्हज्या ह्या पिशा मनांक कशें समजावचें?”
“सट्कन भुरगें जावपाक तें कितें मशीन बी काय कितें उपाय?”.
“हय, तेंय कळटा … बरें बाबा, आसु तो विशय आनी विचारना.”
“पूण एक मात हांव म्हज्या वांट्याचें तें बापोलदेराच्या नातवाच्या नांवार करतलें”.
“कितलो म्हूण बेजार हाडटा गे आई”. पूत बेजारलो.
“आमकांय जाय न्हय भुरगें, मागीर तूं एकदम इतलो तोंकाचो विचार कित्याक करता? राव, मातसो थार धर मगे.”
“हें पळय, चार वर्सां जावन गेलीं. हाचे फुडें म्हाका म्हजी गॅरेंन्टी ना”.
“आमी यत्न चालु आसात गे”.
“म्हाका रिजल्ट जाय” हांव चुप कशेंच बसपाचें ना.
“बरें, बरें मात्शी ओगी राव, आतां तरी”.
अशींच कांय वर्सा गेलीं. आपले आवयचो हुस्को, तिची इत्सा, परेशाक सगळें कळटालें. पूण योग्य वेळ केन्ना येतली हें ताका सांगप शक्य नाशिल्लें.
अचकीत एक दीस आजो भायर पडलो. कितें जालें कांय कळ्ळें ना. न्हिदेंतच गेलो. “चल सुटलो बाबडो, लकी मनीस अशेच वतात. कोणाक कसलो पत्तो लागना”.
आजेक एकच पडिल्लें. “म्हजे कितें! आज ना फाल्यां वचपाचें. पूण नातवाचें तोंड पळयले बगर हांव हालपाचें ना.” असले मदीं -मदीं आजेले जोक्स सगळ्यांच्या पोटात दुक घालतालें.
रात दीस एकच पालुपद लायिल्लें आसता न्हय तुमचें?”अशें म्हूण तिचीं फकांडां केली जाल्यार हांसत बरी मजा करताली.
नंदा आनी परेश सतत प्रयत्न करीत आशिल्ली. आपली आवय कितली तळमळटा. आमच्याच फुडाराची काणी. ती
मात प्रस्न सोडोवंक ना येवपा सारकें कोडें जावन बशिल्लें. आजेन मात नवस, उपास, ज्येतिशी, प्रसाद पाकळी सगळें पूर्ण केल्लें. पूण नशीबाचे एक एकट्याचे खेळ. ते मात कोणाच्यान बदलुक येना जाल्ले.
इतले मजगती तांच्याच बापोल भांवडांगेर दोग जाणाक दोन भुरगीं जाल्लीं. सहज कसलो देव ना दोतोरागेर फावटी ना. ना कोणागेर राग. जेन्ना येवपाचें आसता तें अचळय हाताक लागता, ना तर कितलेय यत्न फळाक येतात अशें ना.
नंदा, परेशाक लग्न कार्याक वचप पसून नाइलाज जाल्लो. आपल्या मनशां मदीं ताचीच तकली सकयल वताली.
संवसार खंय पावला तरी कांय जाणाची तकली, बुद्द कितली मोटवी आसा अजुनुय कळना.
नंदाच्या दोग बऱ्या इश्टानी मात तांकां आदर, मान सन्मानान वागवप कशेंच कमी जावंक दिवंक नाशिल्लें. आपली बुद्द, आपले विचार आपले पावल मनशाक खचून वचपाक दिनात. येता ते प्रसंगाक आत्मविश्वासान तोंड दिवप हेंच आमकां
आमचें शिकप सांगता.
“अजुनुय वेळ गेली, कळाव जाला अशें दिसना. तुमकां आजुनुय भुरगें जावपाची आस्त आसा.”
दोतोराच्या उतरांनी दोगाचो मुड बदललो. तांच्या पुराय जिवीतान एक वेगळे वळण घेतलें. दोगांयच्या मनांत नवी कोमरी किलली.
“नंदा जें म्हजे मनांत तेंच तुज्याय मनांत आसा मगो?”
“हय.’
‘त्या डॉ. नरेंद्राचो अपोंयन्टमेंन्ट येता त्या सोमारा. जमतलें मगो?”.
“हय तर फायल तयार आसा”.
पयलो आठवडो, दुसरो करतां करतां म्हयनो दोन म्हयने आनी म्हणटा म्हणसर नंदाक णवो म्हयनो लागलो. कितें तो आजेचो बोवाळ.
“आगे कितें आतां खुश मगे?” कोणेय विचारचें आदींच जीब सामकी अपुरबायेच्या उतरांनी वाजताली. पूत आनी सुनेच्यो अपुरबायो सांगतना तिका जेवणा खाणाचेंय भान नासतालें.
“तुजीं शापोदा तुजेच कडेन दवर. तुज्या चल्यान पळयली तुजी इत्सा पूर्ण केली”
हीं उतरां तिका उमेद दिवन वतालीं. परेश आपले आवय खातीर खूब धडपडटालो. केन्नाय इश्टा बरोबर बशिल्ले कडेन म्हणटालो.
“ह्या अशा म्होवाळ, मोगाळ, संयमी बायलांचे विश्वय इल्लेशे आसता. ताकां आपल्या कुटुंबाच्या आनंदातच संवसार दिसता. ते तृप्त आत्मे आसतात तांच्यो अपेक्षाय तितल्योच. म्हूण तांच्या ह्या इत्साची पूर्ती जावपुय म्हत्वाचे”. तांकां समजुन घेवपुय गरजेचें. आपले आवयचो आदर करपी पूत. बायल आनी आवयचे मदीं समतोल सांबाळपी परेश ताका सोब सारकी मेळिल्ली बायल नंदा..! सगळ्याचे दोळे फकत नंदाच्या बाळंतपणाचेर थीर जाल्ले.
मार्सा म्हयन्याच्या निमाण्या सप्तकाची वेळ दिल्ली. ते प्रमाणच सगळी तयारी जाल्ली. दोतोराचें अचकीत अमेरिकेक वचपाचें थारलें. दोतोर पावलो अमेरिकेक, पूण वतना तांणे सगळी वेवरस्तीत आंखणी. दोतोरांचे मार्गदर्शन करपी नव्या दोतोराचे नियोजनुय केल्लें.
ही गजाल मात कोणेच आवयक कळपाक दिली ना. सांगिल्ले प्रमाण एक गोड स्वीटीक नंदान जन्म दिलो.
“बेबी … बेब … बेबस्… म्हणत ते गोरे गोमटे बावलेक सगळ्यांनी येवकार दिलो. काळजांतल्यान. पिंकी… पिंकी…
पिंकी… म्हणत घराबो उमेदीन नाचलो. एक नवे उर्जेचो घसघसो घराब्यांत घसघसुन भरिल्लो पळोवपाचे आशेचे दोळे उमेदीन भरले…. एक काळजांतली उमळशीक तृप्त जाली.

विजया शेळडेकार
9146791523