भांगरभूंय | प्रतिनिधी
निहालाच्या पत्राची वाट सगळीं पळयतालीं. पूण परिक्षा आसा म्हूण निहालान मॅसेज धाडुंक नासतलो, असो भुरग्यांनी अदमास केल्लो. तो कांय दिसांनी कळयतलो म्हूण सगळीं ओगी राविल्लीं.
तशेंच जालें. निहालान रोखडीच एक लांब मेसेज धाडली.
“म्हज्या घरा सामकार शेतामेरेर शेवण्यांची सकाळीं शाळा भरता. भाजयेच्या कुणग्यां मदीं मेरेर दंवार पावली मारीत येतात. थंय तांची एसेंमब्ली सुरुं जाता.”
“तांची टिचर कोण? “
“सवणींच.”
“सवणींच? म्हूण मोट्या मोट्यान भुरगीं हांसली.”
“आनी तीं कितें शिकतात तर?”
“गावपाक…. सोबीत गितां गायतात”.
“शेवण्यांची गायनां सकाळची जाग हाडटात”.
“म्हणल्यार निहाल सुंदर सरभोंवतणेंत रावता.”
“हय. थंय नितळ वारो धांवता. त्या शेतकामत्याक फकत शेतांत पीक येतकच खोस मेळटा.”
“म्हणल्यार आमचे भशेन तांकां हेर कामां नात”.
“ना कित्याक? आसात तर”.
“मागीर तीं इतलीं खोशी कशीं?”
“ती कश्टांत खोशी आसतात”
“काम करपाक तांकां बरें दिसता.”
“रात दीस कामांच करतात तर ती?”
“ना. काम म्हणल्यार शेतांतलें. तें करतना सगळ्यां बरोबर खोशी रावतात.”
“तांची भुरगीं शाळेंत वचनात?”.
“वतात, पूण तांकां शिकपांत खोस मेळटा.”
“आमकांय मेळटा”.
“तुमी ट्युशनाक वतात तशीं सुकण्यां पिलां ट्युशनाक बी वचनात.”
“निहालाच्या घरा सामकार रावतात ते शेतकाराची भुरगीं, सुकणीं.”
“तांची घराब्यांतली ती जें शिकतात. तातुंत आनंदान रावतात.”
“अशें कितें कितें खातात तीं?”
“शेतांतली ताजी भाजी, नुस्तें, कणंगा, काळंगां”.
“सगळेच ताजें!! व्वा!! म्हूण तर बरीं गुटगुटीत, गुबगुबीत दिसता.”
“फोटो पळयलो न्हय…… पळयात”.
“पोले पळयात तांबडे गुंज”.
“हय, बरी घट्ट आसात”.
“आनी सुकण्यां पिलां??”. ताकां खंयची भाजी, नुस्तें कोण दिता?”.
“आरे, तांकां सुकणीं किडी खावयतात. शेतांत आवय बापाय बरोबर नाचतां नाचतां.”
“भेंडें , तवशीं, दुदीण, वाल वयर सकल भोंवतना चोंचीनी किडी, गांयडोळ, टोळ, शेड्डो, मुय, कितें मेळटा तें धरुंन पिलांक दितात.”
“म्हणल्यार तेंय ताजें ताजें”.
“हय , हय सामकें”.
“म्हूण तीं खोशी आसतात”.
“शाळेक वतात पूण कुणगेक चावी ना, दारां न “.
“मागीर तीं कशींय, खंयय धांवतली.”
“ना. तीं मेळत तशीं धांवनात. तांकां तांची टिचर वचूंक दिता.”.
“तीं खंयचेय कुणगेत वतात, येतात.”
“जाय तशीं खेळटात.”
“पूण रोपे पेड्डेर करना”.
“मांड्डिनात”.
“बरें तेंच सांगता न्हय?”
“शिकतात, नाचतात, गायतात पूण एकामेकाकडेन झगडनात”.
“गायतात, पूण राग हाडनात , चाळयनात. तरी फकांणां करतात”.
“सगळ्यां कडेन अपुरबायेन पळयतात. पिलांची खूब अपुरबाय करतात”.
“निहालाच्या मामाक हें सगळें आवडटा.”
“हय. म्हूण बरयलां तांणे”.
“शेतकाराच्या हातांत पट्टी आसना. पूण मेर सारकी घालता.”
“अशी कशी घालता मेर?”
“पावसान माती आोली जाल्ली आसता. मातयेक खोरें लावप ही एक कलाच तो सारकी माती खोऱ्यार घेता आनी खोऱ्यानुच थापता. ताचे खोंरें म्हणल्यार वळ मारपाक व्हडली पट्टी. तें खोरें! तो तकलेन इतलो हुशार ताका आपुणच मेर घालपाक येता. चौकोनी कुणगी बांदता.”
“मेर घालतना कावळे, बकीं, साळोऱ्यो येतात. किडी खातना ताचे फाटल्यान फुडल्यान नाचतात.”
“तो तांकां कांय करीना? “
“ना. सुकणीं आमची सांगाती”.
“तांकां पळयतकच तुमकां कशें दिसता?”
“भोव खोस जाता”.
“खूब बरें दिसता. तांकां पळयत रावचें. ताची अपुरबाय करची दिसता “.
“शेतकार ताजी घरचीं सुकण्यांक आपल्या घरचीं मानतात?”.
“आमी तांकां धांवडायतात, फातर मारतात तें सारकें न्हय?”
“तशे केल्यार शेवण्यांची आमची इश्टागत कशी जातली?”
“वारो, उदक, वोत, माती, झाडां, शेवण्यांची गितां आमकां आमकां खोस दितात”.
“हय, बरें दिसता. शेतां, दोंगुल्यो पळोवन खूब बरें दिसता.”
“ताकां पळोवंक म्हऱ्यात वच्चें दिसता”.
रायन , रेवा ,रेवती प्रणव , उमेश, परेश ,सायली , रेवती ,समिर सगळी प्रस्न विचारत रावली. केदो वेळ सरळ पत्र वाचनासतना बायुलाचे बावलेन ताकां उलोवंक लायलें.
“शिकप जायच सरभोंवतणय तितलीच बरी दवरल्यार आमी खोशी जातात….न्हय.”
“आमी मनांत दवरतात तूं आमकां सरळ विचारता.” भुरग्यांनी सांगलें. आयकुन सगळ्यांची तोणां खोशयेन फुललीं.
निहालाक आनीकुय पत्रां धाड म्हूण सांग. आमकांय शेंतां, सुकणीं बी जाय म्हूण सांग ताका. “आमचो त्या शेतकार इश्टाक नमस्कार.
देव बरें करुं म्हूण. आमचे खातीर इतलो मोगान कामां करता. भुरग्यांनी बावलेक सांगलें.
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
