गीत रामायण – 47

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

अनुपमेय रणसंग्राम चल्ला राम रावणाचो… ह्या झुजाच्या धुमशेणान श्रीरामान रावणाच्या सारथ्याक मारलो, रथ मोडलो, छत्र, मुकुट उडयलो. इतले बाण सोडले की रावणांक नाका पुरा जालें. हें पळोवन श्रीरामान ताका म्हणलें, ‘रावणा तुं वच परत. थकिल्लो दिसता, फाल्यां यो परतून’ असो अपमान जाल्यान रावण परतलो. ताणें, आपलो भाव कुंभकर्णाक जागयात, अशी आज्ञा केली. तो महाकाय, महाशक्तीशाली कुंभकर्ण खंय आठ- आठ म्हयने न्हिदून रावतालो. ताका उठोवपाक राक्षसांनी धोल, ताशे, रणभेरी अशीं तरातराचीं वाद्यां वाजयलीं. ताच्या आंगा वयल्यान जरी हत्ती गेलो तरी फक्त ल्हेंव हाल्ले भशेन जातालें खंय. शेवटाक तो एकदांचो जागो जालो. रावणान ताका आपली हार कशी जाली हें सांगून काकुळटायेन आपणाक मदत कर अशें सांगलें. कुंभकर्ण हांसत म्हणपाक लागलो.

कठीण काळ आयज…

योग्य वेळार तुंवें भावा म्हाका जागयला।

कठीण काळ आयज म्हजे लंकेचेर आयला ॥ धृ॥

पाप्याक तो आत्मघात।

दुर्जनाक नरकपात।

नियतीन हो अटळ असो नियम येवजिला॥1॥

आत्मगर्व मनान तुज्या।

विशय जीवनान् तुज्या।

बोधामृत तुका तें केन्ना आवड्लां॥ 2॥

बिभिषणाचे खरे विचार।

कोडू पूण खरें ‘सार’

धांवडोवन ताका एक तुवें आप्त सोंपयला॥ 3॥ 

मंडोदरी सांगताली रीत। 

तुकां दिसलें तें अहित।

भावनांचो तिच्या अंत तुवेंच तो केला॥ 4॥

पळे देश काल समय।

घे मतींत अन्याय न्याय।

बऱ्या कार्या खातीर तुवें हात फाटीं काडला ॥ 5॥

आयलें मनांत केलें तुवें।

ना विचाल्ले कोणाक तुवें।

सचिवाक ना पारखून तुवें केन्ना पळयला॥ 6॥ 

आवडटा तें आयकलें तुवें।

आवडना तें सोडलें तुवें।

अशे तरेन तुजोच घात तुवें सादयला ॥7॥

सांगपाचो हो  वेळ न्हीं आतां।

लंकेशा नाका भियोवं आतां।

समजु नाका कुंभकर्ण कर्तव्य विसरला ॥8॥

आपयता बंधुभाव।

रणान पळय तो प्रभाव।

रिपू रक्तान न्हाणयतलों आयज हांव अचला ॥9॥

सहज हांव जर मारतां इंद्र।

कोण हो फालतु रामचंद्र।

सागर तो पियोवन सगळो, समज अग्नी गिळ्ळा॥10॥

वचन हें विजय मान।

कर खोशयेन मद्यपान।

आतां म्हज्या खांदार हांवें भार हो घेतला॥ 11॥

उदयबुवा फडके (राष्ट्रीय कीर्तनकार) 

97642 43377