भांगरभूंय | प्रतिनिधी
भ्रश्टाचार आमच्या देशाचो एक वेगळावं नजं असो वांटो जाल्लो आसा. जे भ्रश्टाचाराचेर उलयतात ते पसून हे भ्रश्टाचारी वेवस्थेंत व्हांवून वतात. तशें पळोवपाक गेल्यार सगल्या देशांत वेगवेगळे तरेन वा पांवड्यार भ्रश्टाचार चलता. पूण ताचें प्रमाण आनी पद्दत वेगवेगळी आसता. मशीन बरे तरेन चलपाक नेमान ऑयल घालची पडटा. तेच तरेन भ्रश्टाचारा खातीर राजकी वा अर्थीक वेवस्था बरे तरेन चलपाक मजत जाता, अशे कांय लोकांचे मत. पूण कामाच्या दर्ज्या बाबतींत ते कसलीच तडजोड करपाक तयार नासतात. आमच्या देशांत भ्रश्टाचाराची तरा सामकी वेगळी आसा. भ्रश्टाचारा मुखार कामाचो दर्जो दुय्यम जावंन बसला. ते बाबतीत एक विनोद सांगतात. ‘आमचो एक बांदकाम मंत्री भायल्या देशाच्या बांदकाम मंत्र्याच्या घरा गेलो. ताचो बंगलो पळोवन अजाप जावंन ताणें विचारलें; ‘इतलो पयसो कसो मेळयलो.’
भायल्या देशाच्या मंत्र्यान पयस बोट करून म्हणलें, ‘हो तो व्हडलो पूल दिसता पळे. 10 टक्के.’
कांय तेंपान परदेशी देशांतलो मंत्री आमच्या देशाच्या मंत्र्याच्या घरा पावलो. ताचो व्हडलो बंगलो पळोवन ताणें विचारलें, ‘कशे?’
मंत्र्यान पयशिल्ले न्हंयचे दिकेन बोट दाखोवन म्हणलें, ‘हो तो पूल दिसता पळ्ळे. 100 टक्के.’ थंय पूलच नाशिल्लो. हें सांगपाची गरज ना.
ह्या विनोदांत आमकां कांय प्रमाणांत अतिताय दिसून येतली. पूण सद्याचे परिस्थितीचो विचार केल्यार ही अतिताय थारची ना. कांय दिसां फाटीं एक उदकाची टांकी चांचणी वेळा कोसळून पडली. ही टांकी 33 गांवांनी उदकाची पुरवण करपाची आशिल्ली. भ्रश्टाचारी लोकांक ख्यास्त जाता तेन्ना जाता. पूण 33 गांवांतले लोक आपल्या ताळ्यांत उदकाचो घोंट पडटलो हे आशेन राविल्ले. तांच्या बाबड्यांच्या नशिबांतले हाल सोंपले नात. देश स्वतंत्र जावन पाऊण शेंकडो जालो तरी उदका सारकी मुळावी गरज पुराय करपाक आमच्या सरकाराक शक्य जालें ना. पूल कोसळटात. नव्यानच बांदिल्ल्या रस्त्यांचेर फोंड पडटात. तरीय फोंड चुकोवन कश्याय तरेन वाहनां वाट काडटात.
भ्रश्टाचाराच्या ‘कॅन्सरा’ची पाळां मुळां सगले वटेन पातळत आसात. खाण पदार्थांत व्हड प्रमाणांत भेसळ चालूच आसा. पूण फाटल्या कांय वर्सांत वखदां मदींय भेसळ जावपाक लागल्या. दोन वर्सां फाटीं एक बातमी आयिल्ली. आफ्रिका आनी भारतांतलीं भुरगीं खोकलेचें शिरप पिवून मेलीं. वखद म्हणून घेतिल्ले वीख जालें. भुरग्यांच्या आवय- बापायची कितें परिस्थिती जातली, हाचेर विचार करपाक लोकांक वेळ ना जाला. म्हत्वाचें म्हणजे, हें शिरप एके भारतीय कंपनींत तयार जाल्लें.
वखद उत्पादनांत भारत बरोच फुडें आसा. पूण अश्या भ्रश्टाचाराक लागून देशाचे कितलें लुकसाण जातलें हाचोय विचार जावंचो. उत्पादनाचो दर्जो राखपा खातीर खासा संस्था वावुरतात. प्रत्येक राज्याचें स्वतंत्र खातें आसा. भेसळी आड कडक कायदे आसात. तरी लोकांचो जीव घेवपा इतली सगली यंत्रणा भ्रश्टाचारान सुस्तावल्या.
भ्रश्टाचाराक कसलींय नीती मुल्यां आनी संवेदना नासतात. वयल्यान सकयल आनी सकयल्यान वयर भ्रश्टाचाराचें हें चक्र नेटान चलता. हरशीं धर्म- जाती वयल्यान भावना दुखावल्यो म्हणून खुबळून रस्त्यार येवपी आमचो ‘जागृत’ समाज भ्रश्टाचारा विशीं इतलो अ-संवेदनशील कसो वागता? हो खरो संशोधनाचो विशय.
हो भ्रश्टाचार देवाच्याय दारांत पावला. हें वाचतगर भाविकांच्या आस्थेची कितें गत जातली, हाचें थोडें तरी भान भ्रश्टाचारी लोकानीं दवरपाक जाय आसलें. सांगपाचो मूळ मुद्दो, दक्षिण भारतांतल्या एका प्रसिद्ध देवस्थानाच्या लाडवांत शुद्ध दूद आनी तूप वापरपाच्या जाग्यार वनस्पती तेल आनी रसायनां वापरताले अशें चांचणेंतल्यान दिसून आयलें. कांय वर्सां फाटीं नैवेद्याच्या लाडवांत भेसळ जाल्ल्याचो आरोप जाल्लो. चवकशी करून लाडू करपाचे सामुग्रीचेर आनी प्रक्रियेचेर नियंत्रण दवरपाक खर उपाय सुचयिल्ले. पूण हो गैरवेव्हार फाटलीं चार- पांच वर्सां चालू आसा आनी कोट्यांनी रुपयांची अफरातफर जाल्या अशें चवकशी उपरांत समजून आयलें. हें दुश्कर्म एकट्या दुकट्याचें जावंक शकना. हें तर संघटीत काम !!
वायट काम म्हणजे पाप करतल्यांक देव ख्यास्त दिता आनी फुडाराच्या जिवितांत ताचे वायट भोग भोगचे पडटात. मरणा उपरांत नरकांत पावता आनी फुडल्या जल्मांत हाल हाल जातात, अशी ‘पाप-पुण्याची’ देख घेवन लोकांनी बरें काम करचें आनी मनीसपणान वागचें म्हणून सांगतात. देवाचो भंय दाखोवन वा देवाक भियेवन मनशान जर बरें काम केल्लें तर ह्या समाजाचें व्हडलें कल्याण जातलें आसलें. पूण कसलोय भंय धरिनास्तना देवाच्या भाविकांक फटोवपाचें दुश्कर्म करपाचें धाडस कशें जाता? हो भंय फकत दुबळ्या लोकांकच लागू जाता काय? अशे प्रश्न उबे रावतात.
दर दिसा हजारांनी भक्त देव दर्शनाक वतात. तीन-चार वरां लायनींत उबे रावन निमणें देवाच्या पायांक स्पर्श करपाक पसून मेळत म्हणून खात्री नासता. लांब पयशिल्ल्यान प्रवास करून आनी दीस रात कश्ट करून जमयल्ली जोड देवाची आंगवण पावोवपाक आनी देवाचे फकत दर्शन मेळचें म्हणून भोळे भाबडे भक्त व्हड श्रद्धा भावनेन देवस्थानांक भेट दितात. पूण ते गर्देंत देवाचे मुर्तीचेर नदर पसून घालपाक वेळ मेळत म्हणून आस्त नासता. तातूंत भर म्हणून देवाच्या नैवेद्याचो लाडू पसून भेसळ जावंचो, हेंय भक्तांनीं आपलें नशीब फुटकें म्हणून मानून घेवचें?
देवाचो नैवद्य गोड मानून खावचो. कितलीय भेसळ आसल्यारय हरकत ना. पुर्वापार चलत आयिल्ली हीच मानसिकताय एके तरेन भ्रश्टाचाराक आलाशिरो दिल्ल्यावरीं जाता. जिवितांत शांती मेळची म्हणून आशेन देवाच्या पांयांर तकली दवरून शरण वतात त्या भाविकांचे थंयच शोशण जाता. तांचे भोग सोंपनात. गरीब, पिडीत, वेदनाग्रस्त, दुखी समाज आयज सगल्या वेवस्थांचें आनी यंत्रणांचें भांडवल जालां. देव पसून असहाय जाला. तेन्ना दुबळ्या भक्तांक कोण पावतलो? ‘देते है भगवान को धोका, इन्सां को क्या छोडेंगे!’ 1967 त ‘उपकार’ हो सिनेमा बरोच गाजलो. तांतल्या एका गितांतल्यो ह्यो दोन वळी खूब कितें सांगून वतात.
विज्ञानदूत श्रीकांत शंभू नागवेंकार
9096512359
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
