भांगरभूंय | प्रतिनिधी
आमी मनीस केन्ना आनी कशेंय, कितें करीत ते सांगू नजो. कांय मनीस अशे की मनांत येता तेन्ना, येता तशेंच उलोवन सोडटात. कांय जाण अशे की तांची शेपडी वाकडी ती वाकडी. अशा लोकांक आमी आनी कितें म्हणचें हो प्रस्न आसाच. तांकां खबर नासता की काय वेळा तांचो होच सभाव चुकता. चुकीचो अंदाज ठरता.
अशें म्हणटात ,’ स्वताच्या दोळ्यांनी पळयात आनी उलयात.” सारकें तें. पूण कांय जाण अजुनूय अशें आसात ,की तांचो वाऱ्यांत उबोन आयल्या गजालीचेर चड विस्वास आसता. तांचो मुळाकच तो एक वायट स्वभाव आसता. ‘हांगाचे थंय कर आनी आपलॆ पोट स्वार्थान भर’ कितेंय आयकलें रे आयकलें तांच्या पोटांत ढवळूंक सुरुवात जाता. तो कोणालेंय आयकून घेता. तें खरें मानून पच्च करतात. तो त्या वायट गजालींक कसोय वापरता. मागीर मुखारल्याच्या तोंडार ती शेवटिता. ताका आपणें कितें व्हड कार्य केल्ल्याची एक उमेद जाता. अश्या पचपचीत उलोवपाचो स्वभावाक लागून तो त्रासांक बी पडटा. पडूंक शकता. ही शक्यताय आसता. जाका सत्य खबर ना, ताका चड उलोवंक जाय. ही’ सत्या फुडें शाणेंपण’ करपाची कृती आसता. ताका आपल्या पोटांत कांय दवरचें ना. पोटांत कीड आसता. कितलेंय बरे वखद दी ती कीड तितलो वेळ ती घुंवळी वखद लागल्या वरी जाता आनी निपश्चित अशी पडटा. पूण जी कीड आंगाक बळल्या ती कशी मरतली? मरची ना.
ह्यो असल्यो किडी कितें करतात? तांचे कांम फकत कुसां लावप आसता. तांकां मारतले जाल्यार तांकां सामके मारलेले बरें आसता. पूण कांय बरी मनश्यां असल्या किडींक पोसतात. मात्शे गोडसाणीचेय डोस दितात. जश्यो काय किडी उपेगाच्यो आसतात तश्यो काय वायट किडी थोड्याक उपेगाक जाय आसता. म्हणून ते जगत सर जगूनी म्हणून दवरतात.
तश्यो ह्यो किडयो वता थंय
जल्म घेतात. ताच्या फाटल्यान रचणायकाराचे चितप आसतलॆ. मनीस सभाव असोच बदलू आयला? जल्मजात जो आसता.
खंयच्याय मनशांक आकार दिता तसो ते घडटात अशें म्हणटात. घडये असल्या स्वार्थी मनशांक स्वार्थी जगान आकार दिला जावंये. जाय, असले मनीस बी जाय. कित्याक? कित्याक म्हणल्यार ?हे अशे आसा म्हणून तर जग कळटा. तांच्या पोटांत पचना म्हणून ते कितेंय भायर मारतात. तेन्ना तातूंतले बरे वायट हेतू कळटात. वायट घडटा ती गजाल घडटली हाचो एक अंदाज ते आसतात . आमी आपले विचार बदलूंक शकतात.
ही जाली पोटांतली कीड. कांय किडी अश्यो की त्यो मनाकूच लागलेल्यो किडी आसतात. ह्या मनाच्यो किडी अश्यो की आपलेच ते बरे जावंचें. बाकीच्यांचें मागीर आनी मागीर म्हणूनय जर कोण तांच्या फुडें वता जाल्यार तांच्या मनांत कीड भरता. मागीर ते त्यो वयल्यो किडी आदाराक घेता. ताका तो किडो फकत आपले तें जावपा खातीर जाय आसता. आपली कोण कशी वाट लायता हें जाणून घेवपाचें आसता. आयज काल हे असंख्य चलता. त्या खातीर ग्रूप करतात. खरें म्हणल्यार हे ग्रूप बरे ते पातळूवपाक आसतात. कांय अशें की तातूंत फकत वायट करपाच्यो समीक्षा, रिप्लाय दिसतात. याच गजालीतल्यान वायट घडटा. खरे म्हणल्यार बरे वस्तूंचो वायट उपेग करप हे काय लोकांचे आवडीचे जाला. तांकां तें व्हड अशें कितें केलां शें दिसता. आमी बरे ते पातळूवपाक जाय. तश्यो ह्यो किडयो वता थंय जल्म घेतात. कोणायचेंय बरें करप हें जमना जाल्यार वायट लेगीत करप ना. पूण असल्या सभाग्यांक आपले लेगीत पडना.
तुमचो सभाव तुमचे कडेन. जर कोण कितें करून, कशें तरी, त्रास काडून जर कितें करता आसत तर ताकाय त्रास दिवपाचे काय जाणा सोडिनात. हाचो अर्थ असो की तुमचें मन कडू आसता. मनांत राग आनी तोंडांत कीड असो सभाव हेंच
करता.
सांगपाची गजाल म्हणल्यार आमचें तुमचें वा कोणायचें जिवित जायना, .जिवित हें विविध घडणुकेच्या आदारान चलत आसता. आमी घडत वतात . घडत आसतात. बरे आनी वायट कशे घडटात तें सगळें जिविताचे खेळ म्हणल्यार उपकारता. ह्या जिवितांत कडू सत गजालींचों सांठो हो आसताच. जिवीत कशें वता तें कळटा पूण कशें येतलें आनी वतलें हें मात कोणाकूच खबर जायना. आमी जिखता आनी हारता ते वर्तमानान. आमी जगून येतात तो भूतकाळ आनी फुडलें चिंतात ते भवितव्य, ते फुडल्या ताटाचो बंदोबस्त करपाक भोंवतात तो काळ भविष्य काळ आसता.
आमी आपल्या व्हा दुसरे कोणाचीय वायट बरी गजाल करता. बरें करपाची गजाल आसत तर बरें.
“हय रे शाण्या ना तो तितको हुशार, पुण शिटूक आसता. कितें ना कितें करता. पूण तूं ताका कांय म्हणीनाका. आसूं कसोय आसूं.”
“ना गे माँ हांवेंय तशेंच चिंतलेलें. पूण भलतेच जालें. “
“ते आनी कित्याक जालें तर. ही तकली चार कडे घुंवता आसतली. “
“ना. तें कितें जालें की तो पवित म्हणटा की ताका तिडय ताच्या नांवांची वाट लावूया “
“अशें आनी तुवें आयकलें”. ना रे बाबा तशें कोणाक कांय म्हणचें न्हय. तुवें म्हटलें म्हूण ताचें वायट जावंचें ना. पूण ताचें मन दुखता. जशें तुका जेन्ना चुकून दादा कितेंय म्हणटा तेन्ना दुखता काय ना?”
हय हांव आतां असो करचो ना. हो जालो हांचो संवाद.
काल त्या दोगां मदीं गजाल्यो चललेल्यो. तो म्हणटालो की हे पळय तूं ह्यो त्यो गजाली हाका ताका वचून सांगता. हे अशें कित्याक करता रे? ते सोड तूं दुसऱ्याचे वायट करपाक त्यो सांगता हाचे तुका भान आसता दुसऱ्याक सांगता ताका अशें म्हण ताका तशे म्हण… तूं ताका लज जातले तशे कितें कर. ताणें सांगलें आनी तुवें आयकलें. मागीर तुवें कित्याक अशें वागप. कित्याक रे असो कोणाक त्रासांत घालप? ते बी तुज्या मनांतलें नाच्च. फकत थॊडोसो स्वार्थ म्हूण काय तूं खरेंच तसोच आसा.”
ना तरी वागता… पूण तुमी
करता तो खेळ आसता. ही तुमच्या आंगातली कीड आसता. ती कीड परत तुमच्या फुड्यांत हतर पोटात जी कीड आसता ती त्याच वयात जाग्यार हाडून सत्य मार्गार व्हेल्यार जरूर मनीसपण हें जागतलें आनी…!
सोनाली सु. पेडणेंकार
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
