गीत रामायण – 42

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

जळयता लंका तो हनुमान….. सगली लंका पेटयले उपरांत, थंडपणान हनुमानान आपली शेपडी दर्यांत बुडोवन पालयली आनी मागीर आकाशमार्गान तो परतो श्रीरामा कडेन आयलो. सीतेन दिल्लो मणी श्रीरामान वळखलो आनी ताणें धादोसकायेन हनुमानाक आलिंगन दिलें.

वानर सेने सयत श्रीराम, लक्ष्मण दक्षिणेचे दिशेन वचपाक लागले. ते समुद्राचे कुशीक पावले. ह्या दर्याचे पलतडी कशे वच्चें हो विचार श्रीराम करपाक लागलो. तीन दीस ताणें सागराची प्रार्थना केली. पूण काय उपेग जायना हें पळोवन ताणें सागराचेरूच शस्त्र उबारल्ले. रामबाणाच्या भंयान मनशाच्या रुपान दर्या प्रकट जालो आनी ताणें म्हणलें, ‘तुमचे सेने मदीं नळ नावाचो जो वानर आसा तो विश्वकर्म्याचो पुत. ताचे  वरवीं  पूल बांदून घे, हांव ताका आनंदान छातयेर घेता.

श्रीरामान नळाक सांगलें. सगळ्यांनी गायत गायत पुल बांदपाक सुरवात केली.

सेतू बांदा रे….

सेतू बांदा रे। सेतु बांदा रे सागरी॥

पर्वतराजाक घेया निखळावून। हतया भशेन शिळा उखलून। 

उदकांत वडयात त्यो धुकलून। सेतूबंधन करून हाड्‌या लागीं लंकापुरी।।1।।

उडय् झाडां उडय् दोंगर, फाटीर घेतलो तांकां सागर। 

धुकला धर्तरी पैलतिराचेर। आपल्या शिरार घेतलो सेतु अग्नी शेषावरी ।।2।। 

राम भक्ति ती दाटून येता। सागर तळ नतमस्तक जाता। 

सत्कार्यक पांथस्त येता। श्रीरामांक ते अशेच घेतले वानर फाटीचेरी ।।3।। 

नला सारको मुखेली मेळता। कोट्यांनी हात कामांक लागता। 

सुरवातिकुच हें चित्र दिसता। पाषाणुच हें पळय तरले आपशीच पाणयाचेरी ।।4।।

उदकाक जेन्ना प्रभूस्पर्श जाता। न्हंयो सगळ्यो तीर्थां तीं जातात। 

आरंभा खातीर अधीर पूर्णता । शिला जावन घडपाक लागलीं ल्हारांचेरी ।।5।। 

म्हणा गर्जून हे बानरगण। रघुपती राघव पतीत पावन। 

जय असुरारी श्रीरघुनंदन। युद्धा पयलींच वाजपाक लागल्यो स्फूर्तीच्यो रणभेरी ।।6।।

सेतु न्ही हो यज्ञ श्रमाचो। विशाल हेतु प्रभु रामाचो।

नाम महिमा राम नामाचो। स्तब्ध जावन् समुहकार्य हें पळयता दिशाचारी ।।7।। 

भुभूःकारान डंको गाजयता। परास्त लंका विजयी रघुनाथ।

दुबाव नासतना जानकी ती मुक्त। सेतुरूपान ही अग्नीझोत घडये काळखान घुसली ।।8।।

– उदयबुवा फडके (राष्ट्रीय कीर्तनकार) 

97642 43377