सुभद्रेचें अपहरण

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

(हाचे उरफाटें, कृष्णाक सुभद्रेचें लग्न आपलो इश्ट अर्जुना वांगडा जावचें अशें दिसतालें. तेच खातीर ताणें सुभद्रेक अर्जुनाची सेवा करपाक सांगिल्ली… आतां मुखार..)

कृष्णायण

कृष्णाक जें जावंक जाय अशें दिसतालें तेंच जालें. अर्जुन आनी सुभद्रा एकामेकांच्या मोगांत पडली. कृष्णाच्या लक्षांत ही गजाल रोखडीच आयली. ताणें मागीर अर्जुनां कडल्यान ताचें सुभद्रेचेर आशिल्या मोगा विशीं ताच्याच तोंडांतल्यान वदोवन घेतलें. सत कितें तें कळटकच कृष्णान ताका बलरामान सुभद्रेच्या लग्ना विशीं कितें थारायलां तें सांगलें. त्या कारणाक लागून बलराम अर्जुनाक सुभद्रे वांगडा लग्न जावपाक दिवंचो ना हेंय सांगलें. ह्या प्रस्नाचेर तोड म्हणल्यार अर्जुनान सुभद्रेचें अपहरण करून इंद्रप्रस्थाक व्हरप अशें कृष्णान ताका सुचयलें. बलरामाक कितें करून थारावचो तें आपूण पळयतां अशेंय कृष्णान ताका सांगलें. कृष्णान मागीर अर्जुनाक सुभद्रेचें अपहरण कशें करचें हाची येवजण सविस्तर सांगली.

याद‌व जेन्ना वृंदावनांत रावताले तेन्ना कृष्णान थंयच्या गोवर्धन दोंगराची पूजा करपाची प्रथा सुरू केल्ली. द्वारकेंत रावूंक लागतकच कृष्णान थंय सावन लागीं आशिल्या दोंगराचेर पुजेचो उत्सव मनोवप सुरू केल्लो. द्वारकेंतले सगले यादव ह्या उत्सवाक वताले. अर्जुन द्वारकेंत आशिल्लो त्याच दिसांनी हो उत्सव सुरु जाल्लो. सुभद्रेन आपूण आपल्या इश्टीणीं वांगडा कृष्णाचो रथ घेवन उत्सवाक वता अशें बलरामाक सांगलें. बलरामान तिका कांय सैनीक वांगडां घेवन चल अशें सांगलें. बलरामाची परवानगी मेळटकच सुभद्रेक खूब खोस जाली आनी ती थंय सावन मोटे उमेदीन आपल्या म्हालांत गेली. अर्जुनान आपली शस्त्रां पयलींच व्हरून कृष्णाच्या रथांत दवरिल्लीं.

सुभद्रा उत्सवाक वचपाची आशिल्ली त्या दिसा अर्जुन पुजेचे सुवातेर सकाळींच वचून सुभद्रेची वाट पळयत उबो रावलो. लोकांची गर्दी जाल्ली. लोक हे वटेन ते वटेन वचत आशिल्ले. इतल्यांत सुभद्रा आपल्यो इश्टीणी आनी सैनीक हांचे सयत रथांतल्यान आयली. रथ सुभद्राच चलयताली. ही कला ती कृष्णा कडल्यान शिकिल्ली. पुजेचे सुवातेर पावतकच सुभद्रेच्यो इश्टीणी आनी सैनीक रथांतल्यान देंवले. ती देंवना फुडें कुशीक उबो आशिल्लो अर्जुन फट्ट करून रथार चडलो. तो रथांत चडना फुडें सुभद्रेन घोड्यांक परत आमुडले. कितें जाले हें कोणाक कितलो वगत कळ्ळेंच ना! सुभद्रेचो रथ पयस वचपाक लागला आनी तातूंन अर्जुन चडला हें सैनिकांनी पळयलें. पूण ते कांयच करूंक शकले नात. ते मागीर तशेंच खरशेत- खरशेत बलरामा कडेन आयले आनी तांणी ताका, सुभद्रेक घेवन अर्जुन रथांतल्यान पळ्ळो, अशें सांगलें. तें आयकना फुडें बलराम‌ाक भयंकर तिडक मारली. अर्जुनाचो फाटलाव करून सुभद्रेक परत हाडपाची, अशें ताणें थारायलें आनी तशी तयारी करात अशें सैनिकांक फर्मायलें.

अर्जुन कृष्णाचो इश्ट तेन्ना आपल्या वांगडा कृष्णाक व्हेल्यार बरें पडटलें अशें बलरामाच्या मनांत आयलें. ते खातीर ताणें अर्जुनान सुभद्रेचे अपहरण केलां. ताका धरून हाडपाक वचपाक जाय. तेन्ना शस्त्रां घेवन तयारेन यो असो निरोप कृष्णाच्या म्हालांत धाडलो. निरोप मेळटकच कृष्ण तयारी करपाक लागलो. अर्जुन जितलो पयस पावता तितलो बरो हें लक्षांत धरून कृष्णा बेश्टोच हे वटेन ते वटेन वेळ काडपाक लागलो. हे वटेन बलराम आनी ताचें सैन्य अर्जुनाक धरपाक वचपाचे तयारेन आशिल्लें आनी ते सगळे कृष्णाची वाट पळयताले. खूब वेळान कृष्ण आयलो तसो बलराम ताचेर तापलो. “आरे कितलो वेळ? इतलो वेळ तुका तयारी करपाक लागता? आमी बेगीन गेले नात जाल्यार आमकां अर्जुनाक धरूंक जमचें ना. चल, चल या आता” बलरामान कृष्णाक म्हणलें.

कृष्णान मागीर बलरामाक म्हणलें, “आरे, पूण दादा, जाला कितें? आनी इतली व्हडली तयारी कित्याक?”

“किल्याक म्हणजे? आरे, आमचे भयणीक, सुभद्रेक घेवन तुजो इश्ट अर्जुन पळ्ळा. ताका धरुन हांगा परतो हाडूंक जाय” बलरामान सांगलें.

“राव, राव, अर्जुन अशें केन्नाच करचो ना. हांव पयलीं, सुभद्रे वांगडा आशिल्ल्या सैनिकांक कितें जालें तें सारकें विचारतां,” कृष्णान अशें म्हणलें आनी त्या सैनिकां कडेन सविस्तर चवकशी केली. सैनिकांनी कितें घडलें तें वेवस्थीत सांगलें.

“आयकलें दादा? सुभद्रा म्हाका सांगिनासतना म्हजो रथ घेवन गेल्या. रथ तीच चलयताली. उबो केल्लो रथ, अर्जुन रथार चडटकच सुभद्रेन परत आमुडलो. हाचो अर्थ कितें? अर्जुनान सुभद्रेचे अपहरण करूंक ना. सुभद्राच अर्जुनाक घेवन पळून गेल्या. तू ओगीच म्हज्या इश्टाचे नांव पिड्ड्यार करता! कृष्णान बलरामाक म्हणलें.

“बरें, बरें, कळ्ळें! ही तुजीच तकली आसतली! आतां अर्जुनाच्या फाटल्यान वचून काय अर्थ ना. तो येन्ना खूब पयस पावला आसतलो. आतां एक काम कर. आमी सगळे बेगीन इंद्र‌प्रस्थाक येतात. त्या वेळार अर्जुन आनी सुभद्रेचें लग्न व्हड द‌बाज्यान लावया असो निरोप युधिश्टीराक धाड,’ बलरामान कृष्णाक फर्मायलें.

हांवें तसो निरोप पयलींच धाडला. कृष्णान हळूच बलरामाक म्हणलें. तें आयकना फुडें बलरामान व्हडलें दोळे करून कृष्णाक पळयलो आनी मागीर तो व्हडल्या- व्हडल्यान हांसूंक लागलो. आपलो भाव कितलो हुशार आसा हाचो अणभव बलरामाक परत एकदा आयलो.

अनिल नायक

9049079789