भांगरभूंय | प्रतिनिधी
मोट्या उमाळ्यांनी उलो मारुन आपोवपी ते दोंगुल्लेचे फांदयेवेल्या घोंटेरांतलीं पिलां दिसनात, पूण तीं आपयतात. सगळ्यांकच, मनांतल्यान पळोवचें दिसता न्हय उडटा तें मळबांतलें भिरें.
सैमपिशें
खरेंच कितली सोबीत! सौंर्दयान कणीकणी मुग्ध करपी उर्बेन दंवांत पयस उबी !! सट्कन पळयतना त्या खिणांत येवचें ओंठार वा ! व्वा ! कित्याक हो दंव मदींच आडकाटी हाडटा. हो. तो दंवाचो पड्डो! धुक्याची मलमलाची चादर नाशिल्ली जाल्यार काय बरी ती मुर्त पळोवपाची संद मेळपाची. पूण हो म्होवो दंव पळय कितलो सतायता. दोळ्यांनी तें सौंदर्य पळोवपाचे इत्सेक विरजण लायता. आसु, आज ना फाल्यां परत दोंगुल्लेच्या माथ्यावेलें वजें तिची ती पिकावळ आनी पिलावळ स्वकश्टांनी उबो केल्लो पिलांचो दरबार, तें भांडार खास दोळ्यांचे फास्केत बसोवन व्हरतां तेन्नाच सुखाचे दोन दीर्घ उस्वास, समाधान घेवपाची मजा वेगळी आसतली.
मोट्या उमाळ्यांनी उलो मारुन आपोवपी ते दोंगुल्लेचे फांदयेवेल्या घोंटेरांतलीं पिलां दिसनात, पूण तीं आपयतात. सगळ्यांकच, मनांतल्यान पळोवचें दिसता न्हय उडटा तें मळबांतलें भिरें. पूण तो … दंव तर घोंटेरातुय सैमाचो पोटलो सांबाळीत ल्हवु हक्कान दिसना, पूण पांवली मारीत येवन लिपून बसकण मारुन बसता. खंय म्हूण ना आडसराचे कातलेंत, तळ्याच्या मुखा मळार, कळयेच्या मनां कणांकणांत, झऱ्याच्या व्हांवत्या लोटांत, कणांकणांत….. खिणां खिणांचें आपल्या अस्तित्वाचो हक्क दाखयत पिंपळाच्या म्हारुखार, बेलाच्या पानांचो अभिशेक करतना पळोवंक हेर फुलां, पानां, कोमऱ्यो, दोळ्यांच्यो पापण्यो हालयत उजवाडाच्या वाटेर दोळे लावन बसतात. दंव मात आपलें खाशेलेपणान सगळ्या जळामळां पडिल्ल्या सुक्या जावं ओल्याचेर ल्हवु मायेच्या हातांनी पोशेता. धुवुन शीण पयस करपांत गुल्ल जाता. ताका खबर आसता आपणें कितलेंय ओलें करुंन ,शांत करपाचो जरी यत्न केलो तरी सुर्याचे लकलकसाणेन वतांत तापतना ताकां मातशी थाकाय मेळटली.
एकामेकाक सांबांळप हीच तर प्रकृती …….सैमाची तांक देखदिणी. तोल सदांकाळ एकाच पेसार फुडें व्हरप. कितलो सुखद आंतरीक जल्लोश तांचे मन घालीत रावता. फात्या पारार भव्य दिव्य अशा प्रखर वताचो वज्रावरी प्रकाश दर कोमरे आंकरेक नवें जिवीताचें वरदान दिवन अळंग आवयन आपल्या पिलांक जतनायेन ल्हवु उबारचें तशेंच तें सुर्याचें आगमन जाता. एखाद्या बापायन वाट दाखयतना फुलयतना दर एके कोमरेक सांबांळचें. सादो दंव जांचें राज्य खिणांचें, पूण सैमाच्या नित्याच्या दिनचर्येत परमानंदान भरता. त्या सैमाच्यो विविध छटा आनी धांग्याक बांदून दवरपी तो
दंव. चमत्कारी दंव. सैमाच्या वळेरेंतलें. घरचें दान, वरदान, दिव्य भव्य आपल्या वांगड्याच्यो कळा उलगडावपी. मोने आसुनुय शांततेची भक्ती भावान पूजा करतना नवें सौंदर्य उलगडावपी. गोरेपान पूण रंगाच्या चाकोरेंतल्यान पयस रावनुय सगळ्यां खातीर वावुरपी.
दंव किकोंत……. दंव सैमाचे वरदान पृथ्वीचेर येतल्या सुर्याच्या खर किरणाक आपल्या आत्मबलिदानान शांततायेन दर दिसाचो उजवाड घालपाक वाट मेकळी करुन दिवपी दंव. पड्डयाचें जाळ अशें सहजतायेन विणटा जणु हातांत जादुच. दोळ्यांक न्हीदेची डुलकी येवची आनी खिणांत जाळें विणून कबीरान आपलो दोहा सोंपोवचो. नतमस्तक त्या जोडिल्ल्या हातांच्या विणेक. कितलेय पयस वचून संशोधनाची पोथी चाळ्ळी, ग्रंथांची उस्तवणी केली तरी ही वीण सांपडत काय कोणाक? म्हणपाचो दुबावच येवचो कारण तो पंच तत्वानी गोपनीय पद्धतीन मांडिल्ली ठेव एक सातत्यान चलयिल्ली पूजा, जिका खंयच पुरोहिताची मांडणी दिसना. आयकुक येतात पानां पाचोळ्यांतले निस्तब्ध शब्द सूर. वाजत रावचे दंवाच्या पानांचेर पडिल्ले टप टप.. नाद.
शब्द ब्रह्म उलगडचें …अशेंच तें. पळोवंक जाय तुमी आमी सर्ग सुख घेवंक खंय पयस वच्ची गरज….! आसा व्हय ?
सहजतायेन अणभवचें तें सैम सुखाचें विश्वातलें म्हासौदर्य….गाड न्हीदेतल्यान जागें जावचें आनी दोळ्यां सामकार दिसचें तें विश्वरुप…… हजार सूर्यांचें न्हय फकत एकाच चकचकीत सुर्याचो बॅटरी दिव्याचो घोंटेरांत पडिल्लो किर्णांचो उजवाड. जो पडटाच मात्शा हालचालीचेर पिलांक गरमी आोडून घेवंक भाग पाडटा. दंवाचें आनी सूर्याचें कितलें घट नातेंच जणु पळोवंचें दिसता.खंय खंय म्हूण पावता तीं किर्णां. तणा काडयेच्या पोतांमेरेन धावंत वतात.
तशीच ती दंवाची कलाकृती. आकृतींत आकृती जणू बेजोड …… अप्रतिम… स्वर्गीय सुखांत धांवंक लावपी.. मनीसजातीन तें तिगोवप कशें, कितलें …. जाल्यारुच ती सुंदर सौंदर्यवती काळान काळ सांबांळपाचें आराध्य दैवत आमचेंच. सूर्योदय जाता समस्त विश्वाक धरतेवेल्या धुलाक तें ब्रह्माडांतल्या मंडळाक… नमस्कार…
– विजया शेळडेंकार
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
