ल्हान त्याग, व्हड लाव!

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

चिंतन – 99

तुकाराम महाराजांची ही ओवी जणू काय आमचे जिणेंतलें एक गुपीतूच उक्ते करता – कितें तरी दितना तें नश्ट जाल्ले सारकें दिसता, पूण काळाचे पेरणेंत तेंच मुखार कणसा सारकें भरभरून परत येता.

एका बीजा केला नास । 

मग भोगिले कणीस ॥

कळे सकळां हा भाव । 

लाहानथोरांवरी जीव ॥

शंबर वर्सां आदीं हंगेरींतल्या एका ल्हान गांवांत जोसेफ नांवाचो एक तरणाटो रावतालो. एक सामकें सादारण कुटुंब. कुटुंबाची परिस्थिती सादारण आशिल्ली. पूण जोसेफाक एक सपन आशिल्लें तें म्हणल्यार लोकांची सेवा करप.

ल्हान पिरायेचेर ताणें मठांत प्रवेश केलो आनी ‘ब्रदर जोसेफ’ ह्या नांवान ताका नामना मेळ्ळी. मठांतल्या हेरां भशेन तो प्रवचनांत रमूंक ना. ताचें लक्ष गांवांतल्या दुयेंत, गरीब आनी दुबळ्या लोकांचेर आशिल्लें.

त्या वेळार हंगेरींत राजकी अस्थिरताय, दुकळ, रोग, अशांतताय…

लोकांक अन्न आनी उपचार ह्या दोनूय गजालींची गरज आशिल्ली.

मठांत जोसेफाक सद्दां सादें पूण भरपूर जेवण मेळटालें.

एक दीस ताका भायर एक दुयेंत जाण्टो दिसलो. पुरायपणान दुबळो. उपचारा पयसूच, पूण ताका खावपाकूय कांयच नाशिल्लें. जोसेफान ताका त्या दिसाचें आपलें पुराय जेवण दिलें.

मठाचे नेम आशिल्ले — एक जेवण चुकयल्यार फुडलें जेवण मेळना.

पूण ताणें विचार केलो ना. “हांव भरून खावपी, आनी हो उपाशी? हो अन्याय.” त्या दिसा ताणें जेवण सोडलें. तो दीस पयलें बीं पेरपाचो दीस आशिल्लो. 

जोसेफ आपले ल्हानशे कुडींत दुयेंतींक उपचारा खातीर जागो दिवपाक लागलो. ताणें आपलीं बेडशीट, कपडे, वखद- सगलें दिलें.

ल्हवू ल्हवू लोक म्हणपाक लागले—

“हो फकत भिक्षू न्हय, हो देवदूत.”

जोसेफान थारायलें- गांवांत हॉस्पिटल बांदपाचें.

पयशे खंयच्यान येतले?

सादारण लोकांनीच जोसेफाक खूब आदार केलो.

ह्या ल्हान बलिदानांतल्यान निमाणें ह्या गांवांत हंगेरींतलें पयलें फुकट गांवगिरें हॉस्पिटल बांदलें. आयज शंबर वर्सां उपरांत लेगीत तें चलता

ताच्या एका दिसाच्या जेवणाच्या त्यागान सुरू जाल्ली सेवा—

आयज 70 हजारां परस चड लोकांचो जीव वाटावला.

जोसेफान एक दीस जेवण दिलें-तेन्ना ताणें स्वताक गरीब केलो. पूण त्या ‘नाशां’तल्यान कितें तरी उदेलें —

एक हॉस्पिटल,

भलायकी जतनाय चळवळ,

आनी हजारांनी जिवांक दिल्लीं नव्या जिविताचीं कणसां.

हाचे वयल्यान तुकोबा म्हणटात-

आमचे कडल्यान गेल्लें  केन्नाच वचना. ते वेळांतल्यान भोवून संवसाराची भाकरी, संवसाराचो आदार जावन परत येता. आयज तुमच्या हातांतूय एक बीं आसा. कितें पेरतले?

– ह भ प देवदत्त दिगंबर परुळेकर