भांगरभूंय | प्रतिनिधी
घराच्या दारार रोजाच्या फुलांच्यो माळो लोंबताल्यो. दारांत पावतांच भुरगीं त्या फुलांत घुस्पलीं. ते रंग तांकां आवडले. केसरी, हळडुवेच , माळांक हात लायत घरांत भितर पावलीं . पळय जाल्यार सगळें घर भर उमेद आनी फुलाच फुलां.
“आज कितें आसा गो बायुल?”
“आज आमच्या मम्मा आनी दीदीलो हळडी कुकुम. “
“दीदी काय बरें सुंदर दिसता पळय , कितलें “म्हणलें रेवान
“व्वा ! मजा ! आज बरीच मजा करुंया “म्हणलें श्वेतान.
“आज दीदीची सोयरी आनी बायुलाची घरचीं सगळी येवन पयली पूजा आनी उपरात हळद कुकुम वांटत सगल्याक भेंट दितली. आज मकर सक्रांत. तिळगुळ, गोड आनी भिकणां घालुन ल्हान लाडु केल्यात बायुलाच्या मम्मान.” बावली सांगताली.
“आनी कितें केलां?”
“हालव्याचीं कानांतलीं, हातां, गळ्यांत सगळ्यो वस्ती केल्यात. पळयात दीदीन कितें घालां तें “
पळोवया तर म्हणत भुरगीं दीदीच्या म्हऱ्यात वचून ताका बारीक पळयत रावलीं.
“ह्यो इतल्यो बऱ्यो! मोतयां कशी!!!
“आवयस! काय बरें दिसता पळय!
“काळी साडी !….” रेवा, रमा, नंदा , नमिता, नयन, रश्मी आनी रायन, प्रणव, शमा तर पयलेच खेप हें सगलें इतले म्हऱ्यांतल्यान पळयतालीं. सोयरी, शेजारी, इश्ट, कितलीशी जाणां येत रावलीं. बावली आज चड कांय उलयली ना. पूण सगळ्यां बरोबर बसुन सगळे बारीक पळयत रावले. भुरगीं मात आज हो वेगळो अणभव वेगळें वातावरण पळोवन भोव खोशयेन भरलीं. दर एकट्याक हळद कुकुम लावन फुलां दिली. चणें खावंक दिले भुरग्यांनी तांचे बरोबर चणे तिळगुळुय खाले. एकामेकां कडेन ल्हवु उलयतां उलयतां भुरगीं आयिल्ल्या गेल्ल्यांक बारीक पळयत उरलीं.
“कांय बरे दिसता पळय कितलींशीं जाणा येवन वतकच”
“पूण तुमी जाणा म्हजे आजे कडेन आतां जायना “रेवान म्हणलें. ती जाणटी जाल्या. तिका कोण सोयरे आयल्यार सट् सट् करुन रांदप वाडप बी जमना. मागीर ती ओग्गी बसता.
“आमी तिका आतां काम करपाक दिनात. “
“बरी शाणी गो तुमी. कितली अपुरबाय आनी जतनाय घेतात पळय आजेची “बावली हांसली.
“पूण आमचे शेजारी तिका विचारतात “फुडें तुजे पयशे बी कोणाक दितली गे तूं ?”
आजी बरीच शिटूक ती म्हणटा “आजून थारावंक ना…..थारायतकच सांगता. कितली बुदवंत पळयात”.
तिळगुळ आनी चणें आमी आमच्याय घरांनी खाल्यात. पूण सगळ्यांक पळोवन बरें दिसलें. अत्तर दाणी, गुलाब दाणी, ताटांतलीं गुलाबाची फुलां, करणांत घाल्ले तिळगुळ, चण्याचो भरिल्लो करण, ते भायर च्यॉकलेटी, बियो, टेबलार गोड बर्फी, जिलबी, खावचीं पानां, सुपारी, ते भायर बायुलाचे मम्मान सगळ्यां खातीर कणंगाच्यो नेवऱ्यो आनी मुगांचे कण्ण केल्ले. प्रणव, रायन, परेश तर भकारे जावन खायत रावले.
बायुलाचे घर म्हळ्यार तांचे आपलेशेच घर आशिल्ले. तांकां मातुय परकी अशें दिसलें ना. आज आपल्याच घरांत समारंभ आशिल्ले भशेन तीं हांसत खेळत सगळी सांजवेळ मजा करीत रावली.
“तिळगुळ खायात गोड गोड उलयात “हें भुरगीं पाठ करीत करीत आशिल्ली.
“कांय बरें दिसलें न्हय आज “.रेवान म्हणलें.
“हय , खरेंच “.
मदींच सगळीं भुरगीं भायर वचून मातशी खेळत रावलीं. कोणाक एकामेकांक सांबाळची गरज पडली ना कारण कोणेच मेळत तशी
मस्ती केली ना. पोटभर जाय तें खावंकुय मेळ्ळे. आज काणी बी कांय ना.
“बरी मजा केली आमी “रश्मीन खोशयेन म्हणलें.
खरें म्हणल्यार घरांतल्या बायलांची ही हळडी कुकुमाची कार्यावळ, पूण तातुंत भुरगीं इतली उमेदीन मजा करतात तें पळोवन सगळी
बरीच अजाप जालीं.
“ही भुरगीं इतली शाणीं कशीं वागतात? “नवीच आयिल्ली पळोवन तर तांकां तोखेवपाक लागलीं “
“कितलीं अपुरबायेची हीं ! ! कांय बरी शांत बसली. एकामेका कडेन बरी उलयतालीं. इतलो समज तांकां खंयच्यान आयलो ….?”
“बरे देकीची. गुणाची गो बाये हीं भुरगीं “.
“हें सगळें आयकून बायुलाची आजी, मम्मा, आत्या बी चडच आनंदान भरलीं” आज ह्या सगळ्याक एक नवीदाद पळोवंक मेळ्ळी “बायुलाची बावली “.
“कितें ही बावली जादुची !?!!”
सगळ्याक अजाप जालेंच. ती काणयो सांगता, उलयता, हांसता, नाचता. हें आयकून तर ताचो विस्वास बसलो ना. तरी तांकां मान्य करचें
पडलें कारण तांकां बायुलाचे बावलेन “हाय! हेलो ! ! म्हूण हात दाखयलो. भुरगीं तिका “हाय” म्हूण हांसलीं. बाय! बाय! म्हणत भुरगीं घरा गेलीं.
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
