भांगरभूंय | प्रतिनिधी
(भुरगें आमच्या देशाचे भविश्य हें तांकां पटोवन दीवक जाय, मोबायलांत तुमचे भविश्य ना हें तांकां आमी समजावंक जाय…. आतां मुखार…)
एक दीस सकाळीं फुडेंच बिलुबाय तेजसाचे नदरेक आयलें. ताका तें सदचे परस मात्शें मोठें दिसलें. तेजस सकाळीं नास्तो करतना थंय ते बिलुबाय आयलें आनी ताच्या पायाक तकली घासून ताका कितें तरी सांगपाचो यत्न करतालें. ताणें आवयक विचारलें.
“आवय बिलुबायेन नास्तो केलो गे?”
“ना, सकाळ पसून ताका कांयच खावंक मेळूंक ना देखून तें तुज्या पाया कडेन येवन तुका सांगपाचो यत्न करता, की आपल्याक खूब भूक लागल्या म्हाकाय नास्तो दी म्हणून.”
“जाल्यार ताचे पोट पळय गें कितलें मोठें जाला ते! “बबलेन म्हणलें. ते आयकून आवयक हांसूक आयलें.
“हांसता कित्याक गें आवय तूं?”
“ते तुका मागीर कळटलें.”
“म्हणल्यार हांव समजूक ना.”
“तुका समजचेना ते! तूं नास्तो सोंपय सगलो! तुज्या बिलुबायेक दिता हांव नास्तो!”अशें सांगून आवयक बिलुबायेक नास्तो हाडून दिलो आनी तीं फुडलीं कामां करूक रांदचे कुडींत गेली. मागीर धा पंदरा दिसांनी बिलुबायन सात पिलां काडली. बिलुबाय आवय जाली हें बबलूक समजलें. तो खूब खूश जालो. आतां आपणाक खेळूक सात- सात बिलू आसतलीं हें येवजून तो अदीक खूश जालो. त्याच नेटार तो आवयसरीं गेलो आनी बिलुबायेच्या पिलांची गजाल आवयक सांगली.
“हां जालें…? खंय आसात ती आतां?”आवयन विचारलें.
“खोपींत, उदक तापयता थंय! सोण्णांनी, काथ्याचें मोव-मोव कुल्च्यांव करून तांकां न्हिदयला ताचेर बिलुबायेन आपल्या पिलांक.”
“हां! तूं तांकां हांत बी लावनाका हा!”
“कित्याक गें हांत लावनाका म्हणटा?”
“ती पिला आतां खूब ल्हान आसा, ती व्हड जायसर तांकां हात लावक उपकरना.”
“केन्ना व्हडली जातलीं गें ती?”
“अजून तांचें दोळें उक्तें जावपाचे आसात आनी म्हयनोभर तरी ती पिलां आवयच्या दुदाचेर आसतली. मागीर बिलुबाय, म्हणल्यार पिलांची आवय तांकां हेर जेवण दिवपाक सुरवात करतली. जशें की… नुस्तें, चपाती आनी हेर कितें खावपाक मेळटा तें! जशी मनशाची भुरगीं बालवाडींत, शाळेंत वतात शिक्षणा खातीर तशी मोनजातींची भुरागीं वचनात. तांकां तांची आवयूच शिकयता, दुस्माना पासून स्वताक कशें वांचवप आनी स्वताच्या पोटा खातीर शिकार कशी करप तें सगलें. देखून म्हणटा, इतल्यान तूं तांकां हात लावूंक वचनाका. जर तूं तांकां हात लावंक वचत तर बिलुबाय तुका तांचो दुस्मान समजून दावकूल मारून तुजें रगत काडटलें.”
“पूण आवय, बिलुबाय म्हाका वळखता न्हय गें?”
“अशा वेळार तीं कोणाक वळखनात. ती आपल्या भुरग्यांचेर खुब्ब मोग करतात. तांकां भय आसतात, कोणूय आपल्या भुरग्यांक व्हरत म्हणून. तें सगलें तीं आपल्या भुरग्यांचे राखणें खातीर करतात.”
“बरें तर लायना हात तांकां! पूण आवय म्हाका आजून कितले दीस रावचो पडटलो तांच्या वांगडा खेळपाक?”
“तीन म्हयने, जो मेरेन तीं स्वताच चलून तुज्या म्हर्यान येता तो मेरेन!”
माजरा विशी आनी ताच्या पिलां विशीं आवयन बबलूक जायती म्हायती सांगली. बबलुकूय पटलें पूण, ताच्या मनातली उमळशीक अदीक वाडली. आतां केन्ना एकदा तीन म्हयने जाता आनी आपूण बिलुबायेच्या भुरग्यां वांगडा खेळटा अशें ताका जाल्लें. हेंच उत्सुकतायेन तो दीस मेजतालो, सदांच सकाळीं उठून पयलीं तो बिलुबायेच्या पिलांक पळयतालो. पिलां दिसान दीस वाडत वतालीं, आतां तांचें दोळेय उक्तें जाल्लें. पूण दुख्खाची गजाल म्हणल्यार दिसान दीस एकेक पील कमी जाता अशें ताका दिसतालें. एक दीस सकाळीं सकाळींच ताणें पिलांक मेजून पळयलीं पयलीं सात आशिल्लीं पिलां आतां चारूच दिसलीं. धांवत आवय सरीं येवन ताणें आवयक आकांतान विचारलें, “आवय, बिलुबायेची तीन पिलां खंय गेलीं?”
(फुडें चलता)
अविनाश कुंकळकार
7875237830
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
