भांगरभूंय | प्रतिनिधी
आयतार जावं वा खंयचोय दीस जावं मनशान सदांच रातीक बेगीन न्हिदचें आनी सकाळीं बेगीन उठचें
बबलू बाबू, ये बबलू बाबू! उठ मरे आतां. आठ वरां जालीं, आयज आयतार म्हणून न्हिदून रावला? उट, दात ब्रश करून च्या नाश्तो कर!” आवयन रांदचे कुडींत सावन बबलू बाबूक आवाज दिलो. रांदचे कुडीक तेकूनच बबलू बाबूची न्हिदपाची कूड आशिल्ली. कुडीचें दार उक्तें आशिल्ल्यान आवयचो आवाज बबलूच्या कानार रोखडोच पडलो. बबलू उठून पिरंगत पिरंगत रांदचे कुडींत आयलो आनी आवयक म्हणूंक लागलो.
“कितें आवय, आयताराचोय न्हिदूंक दिना सुशेगाद!”
” कित्याक, आयतारचो उसरा पासून न्हिदपाचो कायदो आसा? आयतार जावं वा खंयचोय दीस जावं मनशान सदांच रातीक बेगीन न्हिदचें आनी सकाळीं बेगीन उठचें. तोंड धुवन, न्हांवून देवाची पुजा करची. उपरांत च्या नाश्तो करून आपलीं फुडलीं कामां करचीं. ह्यो जावन आसा मनशाच्यो बऱ्यो संवंयों. बऱ्यो संवंयों म्हणल्यारूच बरे संस्कार आनी बरे संस्कार होच एक पुरस्कार!”
“आनी असलो हो पुरस्कार एक आवयूच दिवंक शकता भुरग्याक, आवय तुजी ही उतरां हांव सदांच याद दवरतलों!” अशें म्हणून ताणें ब्रश घेवन दात ब्रश केले, मोरींत वचून हात पाय धुवन घेतले आनी परत येवन नाश्तो करपाक मेजा कडेन बसलो. इतल्यान ताका तें माजर दिसलें ज्या माजराक तो फाटले सात आठ दीस अपल्या घरांत पळयतालो. हें अचकीत माजर आमच्या घरांत खंय सावन आयलें काय, कोणालें आसतलें हें माजर? जांचें कोणालें आसा ती ताका सोदिना काय? अशे जायते प्रस्न ताच्या मनांत बुडबुडे काडूक लागले. ताणें सोमतेंच आपले आवयक विचारलें.
“आवय, तें बिलुबाय कोणालें गे..?”
” जाणा कोण, कोणालें तें..!” आवयन म्हणलें.
“म्हणचे तें बिलुबाय आमचें न्हय..?”
“आमचे कशें आसतलें, आमी केन्ना पोशिल्लें माजर?”
“पूण आवय, ती सगलीं माजरां आमगेरूच शी येवन कित्याक रावता गे? फाटल्या वर्साय हांवें पळयल्लें एक धव्या कोराचें माजर अमगेर आसलें पूण मागीर थोड्या दिसांनी तें दिसना जालें आनी आतां आठ दीस जालें हें धवें काळें बिलुबाय..!
“आरे त्या माजराचें सोड, तीं मेळटा थंय रावतात! तूं नाश्तो कर.”
“हांव करता गे नाश्तो आवय, पूण तें बिलुबाय पळय कशें म्यांव म्यांव करून म्हाकाच पळयता. ताकाय भूक लागल्या दिसता, ताकाय दिवया न्हय थोडो नाश्तो!”
“हय दिवया तुज्या बिलुबायेक नाश्तो.” अशें म्हणून आवयन बशयेंत एक चपातेचे चार कुडके करून घातले आनी बिलुबाये म्हऱ्यान दवरले. पूण बिलुबायेन फकत ताचो वास घेतलो आनी परत म्यांव-म्यांव करूंक लागलें.
“पळयला मरें तुज्या बिलुबायेक, ताका शिवराक उपकारना, ताका जाय नुस्तें!”
” राव आवय, हांव विचारता ताका कितें जाय काय म्हणून!” बबलून जेवणावेल्यान उटतनाच आवयन ताका आडोयलो.
” बाबा, जेवणावेल्यान असो उटचो न्हय! अन्न हें पुरायेन परमात्मो जावन आसा अशें म्हणटात. असो जेवचे पयलीं वाडिल्ल्या ताटावेल्यान उठून अन्नाचो अनादर करचो न्हय! पयालीं तूं जेवन घे आनी मागीर विचार तुज्या बिलुबायेक, कितें जाय तें.” आवय पुताक समजावन सांगलें पुतूय समजलो आनी ताटांत आशिल्लें जेवण रोखडेंच सोंपयलें, हात धुवन माजरा म्हऱ्यान वचून ताका विचारलें.
” बिलुबाया-बिलुबाय, सांग गो तुका कितें जाय ? गोडश्यांतली गोडाय काय दुदावोयली साय !
बिलुबाय-बिलुबाय एक शेपडी चार पाय मेमे बाजून दवरला आवयन ल्हवूच वचून तोंडाक लाय
बिलुबाय-बिलुबाय मिशयाक तुज्या कातर लाय दोळे तुजे घारशेल्लें दोळ्याक तोडे काजळ लाय
बिलुबाय-बिलुबाय म्यांव म्यांव कित्याक करता? काशिपोंदाक हुंदीर गेला वचून ताका धरता ?
बिलुबाय-बिलुबाय गळ्यान तुज्या घाट जाय गांवच्या बाजारांत शेणलें जाल्यार आमचें बिलुबाय म्हूण कळूंक जाय!
बिलुबाय-बिलुबाय कपलार काळो तिबो लाय दिश्ट कोणाची नाका लागूक होच एक बरो उपाय!
बिलुबाय-बिलुबाय नाक व्हांवता बाम लाय नातर आवयन वखद केलां. घोट भर पिये कोडू कसाय!
बिलुबाय-बिलुबाय तूं आमच्या घराची सोबाय ल्हान जावं व्हड सगलीं करतात तुजी आपुरबाय!
“हय कर… कर ताची आपुरबाय! घरांत हुंदरांची जाल्या रास तरी तुज्या त्या बिलुबायेक येयना तांचो वास.”
“आवय ते हुंदरांक भियेता गें!”
“हां भियेता..? म्हणून दिसता ताका पिवूक घातिल्लें दूद तें हूंदीर पियेता!”
“तशें कांय ना हा..! ताचे मदी एकवट आसा, हुंदीर आनी माजर ही वेगळी जात अशें ती मादिनात मनश्या भशेंन. मनजातही एकूच जात अशें तांकां दिसता. आवय अशें मनशाकूय दिशिल्लें. जाल्यार कितल्या बरें जातलें आसलें न्हय.”
” कितें दिशिल्लें जाल्यार…? मनीस हो मनजात..? तशें जावक शकना बाबा! मनीस तर जनावर जाला. हां सगलेंच मनीस जनावर जाला अशेंय म्हणूंक शकना आमी! थोडे मनीस मनजाती भशेन वागतात, तर थोडे मनजाती परस खूब हुशार जाला. पूण पिकिल्ल्या आंब्या मदीं एकूच जर कुसको आंबो आसत तर उरिल्लेय आंबे कुसूंक वेळ लागना.”
” तशें न्हय गे आवय! मनीस ही एकूच जात अशें म्हणटा हांव!!”
आवय पुता मदीं मनीस, मनजातीच्यो गजाली चलता आसतनाच बिलुबाया म्यांव-म्यांव करीत भायर सरून गेलें. ते आनी खंय वता हें पळोवक ताच्या फाटल्यान बबलुय गेलो. पळयत तर बिलुबाय समतेंच घरार नळ्याचेर वचून बसलें. ताचें म्यांव-म्यांव चालूच आशिल्लें, खिणातूच नारंगाच्या कोराचो एक भुकलो थंय आयलो आनी दोगांय वयर नळ्याचेंरूच खेळूंक लागला. तांचो असो खेळ पळोवन तेजस धांवत आवय सरीं आयलो आनी घरार नळ्यांचेर गडिल्ली गजाल ताणें आवयक सांगली. आयकून आवय मनांतल्या मनांत हांसली आनी म्हणलें.
“तांकां खेळूंदी तांचो तो खेळ, तूं तुजो खेळ खेळ!”
“दी मगें मोबायल.”
“मोबायल कित्याक तुका?”
” तुवेंच म्हणला न्हय खेळ म्हणून तुजो खेळ!”
” मोबायलांतलें खेळ खेळ म्हणूंकना हांवें तुका! मोबायल सोडून आनीक जायतें अशें खेळ आसा जें भुरगें खेंळूक शकता.”
” पूण आवय, मोबायलांतलें खेळ खेंळूक खूब मजा येता.”
” हय रे बाबा… मोबायलांतलें खेळ खेंळूक मजा येता जायत, पूण मोबायल आनी भुरगेंपण ह्यो दोन वेगळ्यो गजाली. मैदान हें खऱ्या खेळगड्याची युद्धभुमी, खेळ हें भुरग्यांच्या भलायकेचें साधन, पूण ज्या भुरग्याच्या हातांत मोबायल फोन तांकां खंय कळटलें मैदाना वयल्या खेळांतलें धन! खो खो, लंगडी, कबड्डी, गड्यांनी आनी कोंयडोबाल हें खेळ आदल्या भुरग्यांच्या मनांतलें. आतांच्या भुरग्यांच्या मनांत फकत
विचीत्र खेळ ते मोबायलांतलें! वेळ पासार करूक भूरग्यांनी थोडो वेळ मोबायलार खेंळले म्हणून कांय ना, पूण तांणी हें विसरूंक फावना मोबायलांतलें खेळ खेंळून एक व्हड खेंळगोडो जायना!
पयलींच्या भुरग्यांचें भुरगेपण सरतालें खेळाच्या मैदानार. आतांच्या… तुमच्या सारक्या भुरग्यांचे भुरगेंपण सामकें शेणलां मोबायलांत
पयलींची भुरगीं रडत रडत म्हणटालीं, आवय म्हाका पुस्तकां जाय दोन! आतांची भुरगी म्हणटा बाबा म्हाका जाय आय फोन! पुरो करात तो मोबायल आतां नातर मोबायलांतूच तुमी शेणटले आनी भुरगेपण कशें आसता हें सांमके विसरतलें!
“हय आवय, तूं सांगता तें पटता म्हाका! हाचेर हांव विचार करतलो आनी दुसर्या भुरग्यांकूय समजावपाचो यत्न करतलो.”
“फकत यत्न करून जावचोना बाबा, साध्य करून दाखवचें पडटलें. भुरगेंपण कितें आसता हें आतांच्या भुरग्यांक दाखोवन दिवचें पडटलें. भुरगें आमच्या देशाचे भविश्य हें तांकां पटोवन दीवक जाय, मोबायलांत तुमचे भविश्य ना हें तांकां आमी समजावंक जाय….
(फुडें चलता)
अविनाश कुंकळकार
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
