भांगरभूंय | प्रतिनिधी
जमीन केन्ना कोणा कडेन भाडें मागता व्हय? तशेंच तें. जंय आस आसा थंय दुसऱ्याक थोमणे ,खुटले मारपाची इत्सा भितर रिगिल्लीच दिसता.
पांयांत इल्लेशें जोतें घालुन उदकांत पावल घाल्लें. “आगो, राव.” म्हूण म्हजो हात घट धरीत मुखार पावल मारीत व्हेलें त्या हाताच्या घटसाणेन कशें कांय कळ्ळें ना. आमकां सगळ्यांक अशा घट आदाराची आनी आदराची मुळा सावन गरज आसता. ताकाच लागून आमी विस्वास, धिटाय , बळगें, घेवन मुखार सहज पावलां मारीत फुडली पलतड गांठुक पावतात. पावलां भिजलीं, जोतेय भिजलें पावसांत, पूण जमनीन आपलें ओलसांणेची माया दाखयली. अचकीत दोग म्हजे मायेचे भाव जे आमकां सोडून गेले तें म्हजे पालकांचें दुख्ख जड अत:करणांत पळयत- पळयत ल्हानाचें व्हड जाले.
कांयच समजनाशिल्लें, ही अशी कितें ? ल्हवु ल्हवु व्हड जातां जातां कळ्ळें कारण घराचे दोन गडगंज खांब्याची पोकळी पावला कणकणी जाणवताली. पूण पालकाच्या धिटायेर फुडलीं पावलां मारलीं. उदक, वारें, तुफानाक पेलपाचें बळगें आपसुक जमा जालें. फुडें वचत रावपाचें ध्येय मुखार दवरलें. व्हडलीं झाडां पेडां अचकीत आदाराक
उबीं रावलीं. सगळें कशें झेलप हे मनीस स्वता जेन्ना सोसता तेन्नाच ताका तें समजता. मळबा इतलो विशाल मनाचो कोण आसना.
आपसुक आमचीं पावलां हात लायनासतनाय खूब फावट मळब, उदक , वारो, बी धुवतात . पूण आमकां ताचें भान उरना. यादुय केन्ना जायना. पूण तीं आपआपल्या कर्तव्याक वाजेनात. हांव हें करतां , हांवें तें केलें म्हूण आपली फाट थापटून घेनांत. कारण तांकां फळाची अपेक्षा आसना. सैम आपलें कर्तव्य म्हणून वावुरता. ताका अडेचो नेट आसना. आपल्या कामाचो गाजोवाजो करपाचो नासता. ताका आपल्या कामांतल्यान समाधान मेळटा.
जमीन केन्ना कोणा कडेन भाडें मागता व्हय? तशेंच तें. जंय आस आसा थंय दुसऱ्याक थोमणे ,खुटले मारपाची इत्सा भितर रिगिल्लीच दिसता. दुसऱ्याचो खंयचोय मुद्दो उपसुन वाद विवाद करपांत शाणेंपण दाखोवन आपल्या मनशांक कोले करुन शाणेंपण गाजोवन ताळयो मेळोवपाची नवी मांडणी आसता. पूण पावसाचें उदक तशें ताळयांक आशेना. तें खरेंपणान अखंडतायेन आपली कामां करता. म्हणून तें सहज कसलोच सुवार्थ सादीनासतना, नकळटां आपली कुशळटाय दाखयता. ताच्या मनांत विकल्प नासता. मळबानुय धर्तरेर उदक ओतयतना सुवार्थ सादुन कितेंय तरी संपादुन घेवपाची इत्सा दवरिल्ली नासता. तांणें केन्ना लॉबींग केल्लें दिसना. तुमकां केन्ना दिसलां?
पायांचो चिखोल जावं कातीची जतनाय जोत्या बरोबर उदक घेता. याद करात तो खिण जेन्ना पयलें पावल मारीत राजांगणांत जावं घराच्या भायर पावल दवरिल्लें. कशें दिसतालें? मन कितें म्हणटालें, तें तशेंच आज आसा ? मागीर तें तुमचेंच? मागीर कशें खंय गेलें? सैमान उत्सवान भरुंन पेरणी केल्ले खंय लिपुन बसलां. कितें जालां तर ताका तुमी तशें गुदांवांत कित्याक बंदिस्त केलां?
खंयचे भिडेक पडलां? कोणाच्या? कित्याक? कोणाक भिता? आरे!…. आं…. हो, तो, तीं. आमकां सगल्यांक सैमा पिशें म्हूण दचकलां व्हय ? आमी गोंयकार कोण कसलें शेत पिकयता, हाचो अदमास आमकां आसताच. आपलें आंगणांतलें उदक, कितलें गोड. तेंच उदक पावसाचें जावनुय कितलें कडुझार, शी.. शी तें पिवपाचें ना रे. सामकें पचकें. म्हणल्यार
सुवार्थ न्हय तर आनी कितें ?
आमचीं पावलां त्या पावसांत फुडें वतना सरळ मार्गान वतालीं, वतीत आनी वचत रावतलीं. पावसाळे जायते आयले गेले. वृत्ती मात कांय समाजात तशोच आसाच. त्यो बदलतल्यो सट्कन अशें दिसता ?! नाका बदलुंक पूण तांकां तांचेच वाटेन सोडून दियात. आमी पावसांत सैमाक खुशालकायेंत फुडें साबांळपाक खिणान खीण वेचुया. दर खिण आमकां आनंदान जगपाचो आसा तो आपसांत वाटत वचुया. पावसाचो सभाव मातयेचो वास, मळबाची दानत मागत रावया. तांचे कडसून कुसकुटाचें पसून घेवपाचो यत्न जरी केलो तर व्हडलें जालें. एकामेकांक पयस करपाचें जें तंत्र कांय कडेन नदरेक पडटा तें सोडुन सैमाच्या राखणे खातीर जाता तितले एकवटाचे बळगे पांगरुन बरोबर पावली मारुंया. सगळ्यांकच सैम जाय, तो सांबाळपुय आमचें कर्तव्य आसा. घेवया शक्य आसल्यार इल्लेशें त्या सैमा कडसून. Smart people learn from everything and everyone.
– विजया शेळडेंकार
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
