भांगरभूंय | प्रतिनिधी
कृष्णायण
(ताका कृष्णाचें वायटपण घेवपाचें नाशिल्लें. ते खातीर बापायचे येवजणेक ताणें मोन्यांनी मान्यताय दिली…. आतां फुडें…)
हस्तिनापूराचे दोन कुडके करचे अशें एकदा थारतकच धृतराष्ट्रान एक बरो म्हुर्त पळोवन युधिश्टीराक खांडवप्रस्थाचो राजा म्हणून राज्याभिशेक केलो. खांडवप्रस्थांत आशिल्लो कुरूंचो पोरणो राजवाडो ताणें सारको करून घेतलो आनी पांडवांची रावपाची वेवस्था केली. ताणें मागीर तांकां थंय धाडून दिले. द्वारके सावन आयिल्ल्यांक खूब दीस जाल्ले ते खातीर बलराम आपल्या राज्यांत परत गेलो. आपल्या स्वताच्या राज्यांत पांडव वेवस्थीत राज्य करतात हें कृष्णाक पळोवपाचें आशिल्लें. तेन्ना कृष्ण बलरामा वांगडा द्वारकेंत गेलो ना. पांडव जेन्ना खांडवप्रस्थाक रावूंक गेले तेन्ना कृष्णूय तांचे वांगडा थंय गेलो.
एक दीस कृष्ण आनी अर्जुन रथ घेवन खांडवप्रस्थाचो वाठार कसो आसा तो पळोवपाक भोंवडी मारपाक गेले. कुरूंची राजधानी हस्तिनापूर हालयिल्ल्याक खांडवप्रस्थ कितलींशींच वर्सां वशाड पडिल्लें. थंय आतां मोटीं मोटीं झाडां वाडिल्लीं. तें आतां खांडवप्रस्थ उरुंक नाशिल्ले तर खांडववन जाल्लें. त्या गच्च रानांत कितलींशींच रानवटी जनावरां रावतालीं. नवीन वसणूक करपा खातीर तें सगळें रान पयलीं मेकळे करपाची गरज आशिल्ली. ते खातीर कृष्ण आनी अर्जुनान तें सगळें रान जाळून उडोवपाचें थारायलें.
ते प्रमाण तांणी एक दीस खांडवप्रस्थाक उजो लायलो. उजो लागतकच रानांतले रानवटी प्राणी भायर पळूंक लागले. तांकां कृष्ण आनी अर्जुनान आपल्या धोणवांनी मारून उडयले. रानाच्या भितरल्या वाठारांत नागा लोकांची वस्ती आशिल्ली. रान पेटूंक लागना फुडें ते नागा लोक कृष्ण आनी अर्जुना आड लडाय करपाक लागले. पूण कृष्णार्जुना मुखार तांचें कांयच चल्लें ना. तांचो मुखेल तक्षक अर्जुनाच्या हातांत सांपडलो. ह्या नागा लोकां वांगडा कांय राक्षसूय आशिल्लें. तांचो मयासूर नांवाचो मुखेली आशिल्लो. तक्षका वांगडा तोय अर्जुनाच्या चपक्यांत मेळ्ळो. दोगूयजाण ‘आमकां मारू नाकात आमकां मारू नाकात. तुमी सांगता तें आमी करता’ अशें रडून रडून अर्जुनाक सांगूक लागले. कृष्णान भागीर तक्षकाक उरिल्या नागांक घेवन थंय सावन जाता तितलो पयस वचून राव अशें सांगलें. ते प्रमाण तक्षक हेर नागांक घेवन थंय सावन गेलो.
नागा लोकांचे वस्तेन राक्षस आसात तें पळोवन कृष्णाक अजाप जाल्लें. ताणें मयासुराक ते राक्षस, नागा वांगडा कशे पावले हें विचारतकच ताणें आपूण घरां बांदपी कारागीर अशें सांगलें. तो आनी हेर राक्षस नागा लोकांची घरां बांदपाचें काम करताले हेंय ताणें कृष्णाक सांगलें. कृष्णान मागीर ताका पांडवाची नवी राजधानी वसोवपाची जापसालदारकी दिली. काम सोंपतकच ताणें मागीर आपणाक जाय थंय वचपाचें हे अटीचेर कृष्णान ताचो जीव घेतलो ना.
मयासूरान मागीर कृष्णान सांगिल्ले प्रमाण रान जाळिल्ले सुवातेर, नवीर शार उबारपाक सुरवात केली. रस्ते, खळयो, बागो, बाजारपेठ, धर्मशाळा, राजवाडो हें सगळें ल्हवू-ल्हवू तयार जावपाक लागले. हस्तिनापूरांतले वेपारी खांडव प्रस्थाक नवीन वेपार मेळोवपाक येवंक लागले. ताणींय आपली घरां उबारपाक सुरवात केली. हळूहळू एक व्हडलें शार वयर सरलें. त्या शारांत सगळ्यो सुविधा आशिल्ल्यो. शेवटाक मयासूरान पांडवा खातीर सगळ्या सुवाळ्यांक उपकारतले अशें सभाधर बांदलें. अशें सभाघर सबंद देशांत खंयच्याच राज्यांत नाशिल्लें. कृष्णान सभाघराक ‘मयसभा’ अशें नांव दवरलें. खांडवप्रस्थाचे नांवूय ताणें बदल्ले आनी तें इंद्रप्रस्थ अशें दवरलें. इंद्रप्रस्थ उबारपाचें काम सोंपतकच कृष्णाचो निरोप घेवन मयासूर आपल्या लोकांक घेवन तक्षका कडेन गेलो.
मागीर एक दीस बऱ्या म्हुर्तार पांडव इंद्रप्रस्थांतल्या नवीन राजवाड्यांत रावपाक गेले. युधिश्टीरान नव्या राज्याची सुत्रां हातात घेतली. राज्य कारबार पळोवपाक हेर पांडव ताका मजत करपाक लागले. कृष्णूय तांचे वांगडा रावतालो त्या कारणान ताचीय युधिश्टीराक मजत जावपाक लागली. अशें तरेन पांडवांचो ल्हवू-ल्हवू नवीन राज्यांत जम बसपाक लागलो.
इंद्रप्रस्थांत आसतना एक दीस कृष्णाच्या मनांत कश्यप रूशीक वचून मेळचें असो विचार आयलो. सबंद देशांतल्या लोकांनी ज्या सात रुशींची विद्धताय मान्य केल्ली त्या रुशीं भितरलो एक कश्यप. ताचो एक आश्रम कुरुक्षेत्रांत आशिल्लो. ते थंय आसात हें कृष्णाक कळना फुडें तो तांकां तांच्या आश्रमांत वचून मेळ्ळो. त्या वेळार गजाली करता करता कश्यप रुशीन त्या वाठारांत प्रागज्योतीषपूराचो राजा नरकासूर हाणें कसो धुमाकूळ घाला हें कृष्णाक सांगलें. नरकासूर घुरी घालून ल्हान- व्हड राज्यां आपल्या ताब्यांत घेता आनी त्या राज्यांतल्या सुंदर सोबीत बायलांक व्हरून आपल्या राजवाड्यांत उपभोगूंक दवरता अशेंय कश्यप रुशीन कृष्णाक सांगलें. हे सगळें कृष्णाक सांगतना कश्यप रुशींची बायल अदिती तांचें उलोवणें भितरल्यान आयकताली. ती भायर आयली. तिणें कृष्णाक आपल्यो कातरे पडिल्ल्यो कानाच्यो पाळयो दाखयल्यो आनी म्हणलें, ‘नरकासूरान म्हजी कानांतली बळजबरेन ओडून काडिल्ल्यान हे कातरे पडले, तो ती कानांतली आपले वांगडा घेवन गेलो. म्हाकाय व्हरतलो आशिल्लो, पूण त्याच वेळार हे पावले. हांकां भियोवन ताणें म्हाका हात लायलो ना’. अदिती दिसपाक खूब सुंदर आशिल्ली. तिचे कडेन आशिल्ली कानांतली काळखांत लेगीत चकचकतात हे सगळ्यांक खबर आशिल्लें.
नरकासूराच्यो त्यो करण्यो आयकून कृष्णाक खूब राग आयलो आनी ताणे आपूण नरकासूराक वेवस्थीत बुद्द शिकयता अशें अदितीक उत्तर दिलें. ते आयकून अदिती खूब खोशी जाली. नरकासूर सोंपलो जाल्यार कितल्याश्याच बायलांचे त्रास सोंपतले अशें तिणें कृष्णाक सागलें. कांय वेळा उपरांत कश्यप रुशींचो निरोप घेवन कृष्ण परत इंद्रप्रस्थाक आयलो. एक राजा म्हणून युधिश्टीराची इंद्रप्रस्थांत घडी बसतकच कृष्णा पांडवांचो निरोप घेवन द्वारकेंत परत आयलो. वाटेंत कृष्णाचे तकलेंत नरकासूराक कसो सोंपोवचो हाचोच विचार घोळत आशिल्लो.
(मुखार चलता)
अनिल नायक
9049079789
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
