भांगरभूंय | प्रतिनिधी
त्या फुलांचो परमळ तसोच गांवांत घरान घर वांटपाक सगले धांवत आसात काय अशेंच पळयतल्याक दिसतालें.
पयले व्हीयाजेक कुवेट वचून येतांच जॉकीमान घराक बुन्याद घाली. घराची बांदांवळ जाता जातां दिसलें. आतां मांय पायचें मनासारकें सगलें करचें. गांवांत ताका ” बरो भुरगो ” म्हूण मान आसलो. तांणें आपल्या जाणट्याचें उतर केन्ना खाला पडूंक दिवंक नाशिल्लें. पूण फुडें कितें? वाटेर वतना मानुयेलान ताजी वाट आडायली.
” आरे ! बाबा कितें ? !” सोगले बोरें न्हुय ?”
” कित्याक रे बाबा? कितल्या वर्सांनी .. आनी कितें विचारता? “
“पोयल्या जानेराक मेळुया “. यो आमगेर “.
” येतोंलो पूण म्हाका सांग तुवें तुज्या फुडाराचें कितें चिंतला ? तें बाबडें काय बोरे रितीन तुजी वाट चोयन चोयन शेळेंलें … कसल्या काळजाचो रे ? “
” मांय पाय जायच, पूण तुजे सवंसाराचे कितें..? “
दोगांय इश्टांची इश्टागत , घराब्याची इश्टागत इतली घट. तांकां कोण घाव घालपाचो सोड एक सुय लेगीत तोंपप भोव कठीण आसलें. पूण घरांतली परिस्थीती सट् करुंन काजाराच्या जाळांत बांदुन घेवंक फावोशी नाशिल्ली. कोणाचो गुन्याव नासलो तरी बाबडे दोग वांगडी आपले नशीब बदलुन कश्टांनी घराब्यांत खुशालकाय वांटपाक तळमळटाले.
” कितें कर म्हुणटा, काजार जावचें इतलेच बेगीन? फुडें सवंसार, मांय पाय भयणींचें काजार हांव एकटो कसो करतलो ?.
” जाणां, पूण हातुतल्यान वाट काडची आसा “.
” उतर दिल्लें नासलें तरी….”
” जाणा म्हाकाय गोमता सोगळें “.
” पाय मांय आडायना पूण म्हाका सारकें दिसना. “
” 25 वर्साचे पिरायेर काजार जातोलोच, चोय .”
” बोरें , जावं सायबा कितेंय पूण थारावप भोव कोन आपल्या जिवीता खातीर गोरजेचें रे म्हुज्या भावा.”
” मागीर तें रीतीन ताका बऱ्या चेड्याच्यो मागण्यो येतात. तांणें तुजे खातीर आपले जिवीताची वाट लावपाची? “
” म्हजे जाबाबदारी हांव बरी वोळखोता. पूण उपाव ना जाला”.
दुसरे व्हीयाजेक काजार अशें मतींत थारावन जॉकीम परत गेलो. ताणें जाता ते भशेन चड आनी चड दुडु जोडुन आपले घराब्याक फावो तें करपाचो मार्ग सोदुन काडलो. तांणें आपल्या एका इश्टाच्या आदारान आनी दोन सुवातीनी काम घेतलें. कशेय भशेन जाता तितले बेगीन चोड पोयशे जोडुन सोगले जाग्यार घालतलो. हें ताजें चिंतप ताका कशेंच एके सुवातेर बसुक दिनाशिल्लें.
धडपडी जॉकीम आनी घराब्याचो मोग ताका दोळे सामकार सदांच आमोरेचेर दिश्टी पोडटालो. देवाच्या पांयजेला मुखार दिमी मोडुन ताजी मांय पाय. सगलो घराबो एकजीव उरचो म्हूण मागताली. सायबीण घरांत येतकच वाड्यावेले सोगळे जाण एक जावन चोणें आनी चण्यादाळीची कांपां खाताली. नातलांक तर एकामेकांगेर करमलां, आडसराचें घोंस,केक, नेवऱ्यो,बिबींका आनी कांय फळां तर दिवप आसतालीं. चवथीक दामुगेर साकून पुन्नाच्यो नेवऱ्यो येतल्यो म्हूण वाट पळयतालीं. केदी घट इश्टागतीची न्हय , वर्सांची वर्सां व्हावंत आशिल्ली. ते व्हावंते न्हयक प्रदुशणाचो कसलोच केन्नाच बादिकार जालो ना. कोणें कसले प्लास्टिकाचो कुडको लेगीत न्हयत वडयलो ना, कापराची बॉक्सा, ल्हान डबे बी आसताले पूण उदकांत वडोवपाची वानसांच नाशिल्ली. न्हयत वडयतालीं फुलां निर्माल्य, तेंय वाटेर, रस्त्यार न्हय.पांय मायच्या खबरांत तो असोच रमतालो. ताका मागीर कुवेट साकून बेगीन घरा वचपाचे उमाळे लागताले.
” कितल्या कश्टांनी शेतांनी कामां, निरवल्यो, कणंगा, पियाव, सांगो, रोवन , भाताचे तांदुळ, सुको बांगोडो. शीत आनी कोडी रांदुन जेयन मांयन कितुले बोरे भाशेन आमकां सोगल्या पोटा चिमटो काडुन ल्हाना व्हड केली.”
” केन्ना गोणेस तोर केन्ना नाताल ” जिवीतांत सुखान जियेवन वोचपाची एकचारान जियेवपाची व्होडें ताणींत रावंक शिकोयी”
” ती शेजान्न म्हणल्यार आमचेंच घर कशें दिसो”. वायटपण झोगडीं,केस्तांवा ना .”
” कितें तें गोड्ड्यांनी खेळोप, मील काडोप,बॉलानी खेळ… सगळे ते खेळ “.
पंचवीस वर्सां चेर काजाराची सपनां पळयतां आज चाळीसांत पांवपाक लागिल्लो. हावेस सगळे फकत चितनांत गुतुंन बांदुन दवरिल्ले.
” बेटर लेट देन नेव्हर” म्हणलें आनी सटकन भानार आयलो जॉकीम.
पांयजेला मुखार उबे रावन एक सोपूत घेतिल्लो तो मात विसरुंक नाशिल्लो. तोच ताका परत परत भानार हाडटालो.
” हांव रीतीना कोडेनु काजार जातोलो”. कुवेट जाव खंयुय आसतना ती जाणीव ताका सदांच आसली.
पूण इतलें सगळें रिण, भयणीचें लग्न, आनी पाय मांयलें दुयेंस. फुडें खंयचे वाटेर चलचें पडत म्हणपाचो भरवसो नाशिल्लो. त्याच अदमासाक जॉकीमाक एक बरी संद मेळ्ळी.
” कुयटकार, कुयटकार म्हणटां म्हणटां ताका फुडें बरें प्रमोशन मेळ्ळें “
गांवांत ही खबर वाऱ्यार कशी, सगळ्याच्याच कांनार पावली. आतां मात जॉकीमाच्या बऱ्या मागप्यांनी ताजें काजार आोदुंच जावपाक जाय अशें थारायलें. नातलांचें दीस घरात शेजाऱ्यानी बोवाळ घालपाक सुरवात केली.
“मांय केसलेंय काम आसल्यार सांग “
“आमी करतात. तुमकां त्रास घेवपाची मातुय गोरोज ना.”
मानाय कशे मांयचे पूत, रगताचो पूत जरी कुयटा आशिल्लो तरी पूण शेजारचे घरा्त सदां येवपी वचपी, आपलेपणान चलपी सगळे धांवन येताले. एकचार, भावकी,बरेंपण, जापसालदारकी तेच बरोबर आदर सगळें भर भरुन ओततालें. जॉकीमाचो पाय मांय तर आपल्याक देवान ही केदी व्हड खोस वांटपी
फामील दिल्या म्हूण काळजांतल्यान” देवाक आर्गां “दितालीं. कोणाचो विश्वास बसपा सारकी गजाल न्हयच ती. पूण तेच सत आशिल्लें. बरें आनी खरें हाचेर विश्वास दवरपाक लोक बरोच वेळ घेतात, फट वायटाचेर मात रोखडेच दोळे धापून विश्वास दवरुंन मेकळीं जातात.”
जॉकीम सकाळीं उठचो आशिल्लो. घरांत सगले एक जाले.
” कितले दिस रावपाचो ? म्हयनो ? ”
” काजार जा. वोतना रितीनाकुय बरोबर घेवन वच ” दामु पेद्रु, सदानंद घरांत सगळें मांय कडेन थारायताले. एकाच झटक्यान लग्न भयणीचें आनी भावाचें रेस्पेराचो दीस , व्हंकल काजार कशें सगलें आपसुक घडुन आयलें. ओदुंचो क्रिसमस, नवें वर्स नवी नविदाद घेवन आयलें. ” खोशयेन गांवातल्या गांवांत दोन घराबंयाच्या खोशयेत सगलो गांव जमा जालो. धोदोसकायेचे जिणेच्यो मेणवाती पेटल्यो. सगल्या गांवांचेर देवान बेसांव घालें अशेंच सगल्याची मनांची काळजां फुलतना दिसली. त्या फुलांचो परमळ तसोच गांवांत घरान घर वांटपाक सगले धांवत आसात काय अशेंच पळयतल्याक दिसतालें. क्रिसमस! क्रिसमस! मेरी क्रिसमस टु ओल म्हणतच.
– विजया असोळेकार
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
